Χρηστάκης Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια........

Χρηστάκης (1924-1981)

Ο Χρήστος Σύρπος ή γνωστότερος απλά ως Χρηστάκης ήταν λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης, διάσημος για τα τραγούδια του «Τα μπαγλαμαδάκια»,  «Το κορόιδο της Μαρίας», «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί» και «Έμαθα πως είσαι μάγκας». Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924 αλλά μεγάλωσε στη Δράμα, όπου άσκησε το επάγγελμα του υδραυλικού. Στον χώρο του τραγουδιού μπήκε με την προτροπή και την βοήθεια του ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη. Το διάστημα 1950-1967 τραγουδούσε ως δεύτερη φωνή και έπαιζε κιθάρα και μπαγλαμά δίπλα σε μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού όπως η Πόλυ Πάνου, και η Γιώτα Λύδια. Έκανε μεγάλη επιτυχία μετά τα μέσα της δεκαετίας του '60 με το «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ». Από το 1967 ξεκίνησε σόλο καριέρα με μεγάλη επιτυχία. Ήταν το πρώτο όνομα στα μαγαζιά της παραλίας και διασκέδαζε τους θαμώνες μέχρι πρωίας. Είχε τη συνήθεια να τραγουδάει ξαπλωμένος ανάσκελα στην πίστα, ενώ τον σκέπαζαν οι σωροί από τα σπασμένα πιάτα. ο Άφησε εποχή για το ερμηνευτικό του ταμπεραμέντο και τις φιγούρες του στην πίστα. Αποκλήθηκε «Τζόνι Χάλιντεϊ» της Ελλάδος. Η χαρακτηριστική παράξενη "κοφτή" ερμηνεία του στην επανεκτέλεση του «Έμαθα πως είσαι μάγκας» (Μ.Παπαγκίκα), «Μπουζουκομανία, «Πουλί», «Στις ταβέρνες τριγυρνάς", «H Κικίτσα», «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια» κ.ά. έκανε πάταγο στο λαϊκό πάλκο. Μετά τη Μεταπολίτευση περιέπεσε όμως σε αφάνεια, καθώς τα μουσικά γούστα είχαν αλλάξει αλλά και το ότι μεσουράνησε την περίοδο της επταετίας πράγμα που του στοίχησε στην καριέρα του. Ο Χριστάκης τραγουδούσε για τα προς το ζην σε ένα λαϊκό κέντρο της Καβάλας, όταν τον βρήκε το πρώτο εγκεφαλικό. Λένε ότι στην τελευταία του συναυλία στο Λυκαβητό, το '81, υπήρχαν μόνο 15 θεατές. Πέθανε την 1η Ιουνίου του 1981 στο ΙΚΑ της Θεσσαλονίκης και κηδεύτηκε στην Καβάλα. Πλέον η σωρός του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Δράμας. Η προσφορά του στη λαϊκό τραγούδι άρχισε να αναγνωρίζεται 10 χρόνια μετά το θάνατό του.

Τα καλύτερα του Χρηστάκη

https://www.youtube.com/watch?v=ufWLIFVIxy4

Να χαρείς τα μάτια σου καλέ (Είναι το κρύο τσουχτερό)

https://www.youtube.com/watch?v=qKcgh0l7Wf0

Στίχοι: Στέλιος Ζαφειρίου Μουσική: Γιάννης Γαβαλάς

Ο Χρηστάκης εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου, μετά το 1967. Εδώ, με τον Χατζηχρήστο, στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού, "Ο Τυχεράκιας" (1968).

 

Κοιμόμουν κι ονειρεύτηκα

https://www.youtube.com/watch?v=aMa9mQvUp_s

Στίχοι-Μουσική: Δέδες Εκτέλεση: Χρηστάκης

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ BAO QUAN LI 包全丽

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
BAO QUAN LI

包全丽

Ο χαιρετισμός είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο στο Kung Fu, καθώς συμβολίζει το σεβασμό για το άτομο που το λαμβάνει, είτε είναι συνεργάτης, είτε αντίπαλος είτε ο δάσκαλος. Ο σεβασμός είναι τόσο σημαντικό και είναι τόσο ριζωμένη στην παράδοση του Kung Fu διατηρώντας το έθιμο του χαιρετισμού και πριν από την είσοδο και πριν την  αποχώρηση από
 τις εγκαταστάσεις όπου ασκείται, και πριν από την έναρξη για να κάνει ένα σχήμα ή tao και στο τέλος, που αντιπροσωπεύει τoν σεβασμο που αισθάνεστε προς τον τόπο όπου εκπαιδεύεστε και τους δασκάλους που δημιούργησαν αυτές τις φόρμες και για εκείνους που τους μεταδίδουν, αντίστοιχα. Ο χαιρετισμός στο Kung Fu μπορεί να ποικίλει απότομα από το ένα ύφος στο άλλο, παρόλο που υπάρχει πάντα ένα κοινό στοιχείο σε όλα αυτά: το χέρι στην πυγμή. Οι ερμηνείες αυτής της συμβολής είναι διαφορετικές, μερικές φιλοσοφικές, άλλες με επαναστατική έννοια. Μεταξύ των διαφόρων ερμηνειών είναι να υπογραμμιστεί ότι η νοημοσύνη είναι σε ισχύ (στην περίπτωση αυτή το ανοιχτό χέρι θα αντιπροσωπεύει τη νοημοσύνη και την πυγμή κλειστή δύναμη). Ένα άλλο είναι στενά συνδεδεμένο με τις ενέργειες Γιν και Γιανγκ, τα αντίθετα που υπάρχουν σε όλα και που δημιουργούν μια ουσιώδη ισορροπία στο σύμπαν, αντιπροσωπεύοντας έτσι τον ήλιο (κλειστό χέρι) και το φεγγάρι (ανοιχτό χέρι). Αυτός ο χαιρετισμός χρησιμοποιήθηκε από τους υποστηρικτές της δυναστείας των Μινγκ στην αρχαία Κίνα για να αναγνωριστούν ο ένας τον άλλον, αφού ο χαρακτήρας Ming 明 αποτελείται από τους ηλιακούς χαρακτήρες ουν και το φεγγάρι, που οδηγούν άμεσα σε μια άλλη έννοια του χαιρετισμού εκείνη την εποχή: «ανατρέψτε τον Τσινγκ και αποκαταστήστε το Μινγκ».

Δίστομο 10 Ιουνίου 1944 μια αληθινή ιστορία

Έχω Πάψει να Αισθάνομαι Μίσος για τους Γερμανούς» - Η Ιστορία Ενός Επιζώντα της Σφαγής στο Δίστομο

Ο 77χρονος, σήμερα, Αργύρης Σφουντούρης ήταν μάρτυρας μιας από τις χειρότερες θηριωδίες των γερμανικών ναζιστικών στρατευμάτων σε βάρος αμάχων.

Κείμενο Κώστας Κουκουμάκας

|

«Θυμάμαι μόνο εικόνες. Γερμανικά φορτηγά, γεμάτα στρατιώτες, να μπαίνουν στο Δίστομο. Δεν είχαν ξανάρθει τόσοι πολλοί Γερμανοί. Έφθαναν συνήθως ένα-δύο φορτηγά για να κάνουν πλιάτσικο. Όμως, εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι δεν είχαν έρθει για πλιάτσικο».

Η φωνή του Αργύρη Σφουντούρη στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής είναι μεταλλική και σταθερή. Σε ηλικία 77 ετών σήμερα, παραμένει ο φύλακας της ιστορικής μνήμης για τη Σφαγή στο Δίστομο, στις 10 Ιουνίου του 1944, μια από τις χειρότερες θηριωδίες των ναζιστικών γερμανικών στρατευμάτων σε βάρος άμαχου πληθυσμού. Ο Σφουντούρης, οποίος μεγάλωσε στην Ελβετία ως ορφανό του πολέμου και τα τελευταία 20 χρόνια έχει αφιερωθεί στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, πρόκειται να βρεθεί σήμερα στη Θεσσαλονίκη, σε ειδική εκδήλωση της Λέσχης Αστυνομικών. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν σταμάτησε να διηγείται την ιστορία.

Ο Αργύρης Σφουντούρης σήμερα. Φωτό: Νίκος Λιάσκος.

Τον Ιούνιο του 1944, ήταν μόλις τεσσάρων ετών. «Ήταν ημέρα Σάββατο, νωρίς το απόγευμα, και βρισκόμουν στο σπίτι με τον πατέρα μου, τις δύο αδερφές μου -δέκα και έξι ετών- και μια ξαδέρφη μας. Η μάνα μου είχε κατέβει στη Λειβαδιά για να αγοράσει μικρο-εμπορεύματα για το κατάστημα που κρατούσαμε», θυμάται ο ίδιος. Οι Γερμανοί μπήκαν εξαγριωμένοι στο Δίστομο. Αποκεφάλισαν τον παπά του χωριού και διέταξαν τους κατοίκους να κλειστούν στα σπίτια τους. Όσοι έμεναν έξω, όπως είπαν, θα θεωρούνταν αντάρτες και θα εκτελούνταν. «Σκότωναν, όμως, αδιακρίτως, άντρες, γυναίκες και μωρά παιδιά. Έβαζαν φωτιά στα σπίτια. Ακούσαμε βήματα από μπότες στην αυλή. Είχαν έρθει για να κάψουν και το δικό μας σπίτι. Δεν περίμενα ότι θα μας έσφαζαν. Ο πατέρας μου κατέβηκε για να τους παρακαλέσει να μην το κάνουν. Τον έβγαλαν στον δρόμο και τον εκτέλεσαν δίπλα σε μια πέτρινη βρύση. Η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό ήταν στη σκάλα του σπιτιού μας», λέει ο κ. Σφουντούρης.

«Εμείς, τα παιδιά, μείναμε κλεισμένα στο σπίτι. Το έβαλαν φωτιά και πεταχτήκαμε έξω, κλαίγοντας και αναζητώντας τον πατέρα μας. Υπήρχαν παντού στον δρόμο σκοτωμένοι, φωτιές και καπνοί έβγαιναν από παντού. Είχε αρχίσει να βραδιάζει και οι Γερμανοί ετοιμάζονταν να φύγουν, ώστε να προλάβουν να επιστρέψουν στη Λειβαδιά πριν πέσει το σκοτάδι. Αλλιώς θα έμεναν κι άλλο. Τους θυμάμαι να ανεβαίνουν στα φορτηγά. Βγήκαμε στον δρόμο κι ένας νεαρός αξιωματικός μάς έκανε νόημα να κρυφτούμε ξανά στην αυλή. Δεν μας άφησε να βγούμε έξω, γιατί κάποιος άλλος θα μας σκότωνε».

Ο Αργύρης Σφουντούρης με συγγενείς του που επέζησαν της σφαγής, στην είσοδο του πατρικού σπιτιού του.

Εκείνο το απόγευμα οι Γερμανοί σκότωσαν 218 άτομα στο Δίστομο, μεταξύ αυτών 53 παιδιά. Σκότωσαν με αγριότητα και αδιακρίτως αμάχους, γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, ακόμη και βρέφη. Βίασαν και σκότωσαν γυναίκες, ξεκοίλιασαν εγκύους, ακρωτηρίασαν ανθρώπους κι έκαναν πλιάτσικο. «Η μάνα μου στη Λειβαδιά έμαθε για τη σφαγή κι έτρεξε να γυρίσει στο Δίστομο. Συνάντησε τους Γερμανούς στην είσοδο του χωριού. Τη σκότωσαν κι αυτή μαζί με άλλους και τη μετέφεραν στο χωριό το επόμενο πρωί, νεκρή πάνω σε ένα κάρο. Στη δική μου οικογένεια σκοτώθηκαν 30 άτομα», περιγράφει ο Σφουντούρης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Διαβάστε στο VICE: Aπόγονοι Θυμάτων των Ναζί Έγιναν Χρυσαυγίτες

Από τους κατοίκους του Διστόμου, οι ναζί δεν είχαν δεχθεί καμία πρόκληση. Νωρίτερα την ίδια μέρα, ο διοικητής του 2ου λόχου του 1ου τάγματος του 7ου τεθωρακισμένου συντάγματος των Ες-Ες, είχε λάβει διαταγή να μετακινήσει τη δύναμη από τη Λειβαδιά προς το Δίστομο και τα χωριά Στείρι και το Κυριάκι, ώστε να εντοπίσει αντάρτες. «Οι Γερμανοί είχαν βάλει μπροστά ως "δόλωμα" δύο επιταγμένα ελληνικά φορτηγά με στρατιώτες, που ήταν μεταμφιεσμένοι σε Έλληνες χωρικούς και μαυραγορίτες. Στον δρόμο δεν συνάντησαν αντάρτες, παρ' όλα αυτά σκότωσαν έξι παιδιά, βοσκούς που τους είδαν και προσπάθησαν να τρέξουν, κι έπιασαν αιχμαλώτους άλλους δώδεκα». Προσπέρασαν το Δίστομο και κατευθύνθηκαν προς το Στείρι, όπου έπεσαν σε ενέδρα ανταρτών. Έγινε άγρια μάχη και αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν, νωρίς το απόγευμα πια, πίσω στο Δίστομο, ντροπιασμένοι και με εντολή να το αφανίσουν ως αντεκδίκηση.

Γερμανοί χαμογελούν, ενώ το Δίστομο καίγεται.

«Οι Γερμανοί επέτρεψαν στον Ερυθρό Σταυρό να μπει στο Δίστομο εννιά μέρες αργότερα», αφηγείται ο Σφουντούρης. «Περίπου 30 ορφανά, μεταξύ αυτών εμένα και τις αδερφές μου, μας μετέφεραν σε ορφανοτροφείο στην Κηφισιά, όμως γρήγορα με γύρισαν πίσω γιατί ήμουν βρέφος και δεν μπορούσαν να με θρέψουν, ήμουν ετοιμοθάνατος». Ο μικρός Αργύρης έζησε δύο χρόνια με τους παππούδες του και όταν έκλεισε τα έξι, μεταφέρθηκε ξανά στην Αθήνα, στο Ζάννειοορφανοτροφείο στον Πειραιά και σε δεύτερο ίδρυμα στην Εκάλη. «Τρία χρόνια αργότερα, μια επιτροπή εθελοντών από την Ελβετία, που φρόντιζε τα ορφανά του πολέμου, με πήραν μαζί με άλλα αγόρια στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι, στο Τρόγκεν» αφηγείται.

Το μικρό αγόρι από το Δίστομο σπούδασε Πυρηνική Φυσική και Αστροφυσική στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, καθώς, όπως λέει, ήταν η εποχή που η επιστήμη πίστευε ότι το ενεργειακό πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί με την πυρηνική ενέργεια. Ο Σφουντούρης έγινε καθηγητής και δίδαξε τα επόμενα χρόνια σε δημόσια λύκεια στη Ζυρίχη και το Βίντερτουρ. «Κράτησα επαφή με την Ελλάδα, ερχόμουν τακτικά, εκτός από την περίοδο της δικτατορίας, οπότε, όπως έμαθα αργότερα, είχα αποκτήσει φάκελο στην Ασφάλεια, διότι παρακολούθησα μια διάλεξη στην Ελβετία του θεατρικού συγγραφέα Μαξ Φρις», περιγράφει. Ο ίδιος θα αναπτύξει επιστημονικό και συγγραφικό έργο, μάλιστα στην πορεία της ζωής του θα πάρει μέρος σε ελβετικές και διεθνείς αποστολές στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία, ως σύμβουλος στην ίδρυση τεχνικών σχολών σε αυτές τις χώρες.

Ορφανά παιδιά μεταφέρθηκαν σε ιδρύματα στην Αθήνα και την Ελβετία.

Από το 1995 ο Σφουντούρης ξεκίνησε έναν μακρύ αγώνα, για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης στο Δίστομο κι επίσης για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Πραγματοποιεί ομιλίες στη Γερμανία και την Ελλάδα, ενώ κάθε χρόνο συνοδεύει μαθητές της Γερμανικής Σχολής Αθηνών σε εκπαιδευτική εκδρομή στο Δίστομο. Η συγκλονιστική ιστορία του έγινε ντοκιμαντέρ από τον Ελβετό σκηνοθέτη Στέφαν Χάουπ, με τίτλο «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» ("Ein Lied für Argyris").

«Η κοινή γνώμη στη Γερμανία πλέον γνωρίζει. Υπάρχουν σήμερα επιτροπές υπέρ των γερμανικών αποζημιώσεων σε πολλές γερμανικές πόλεις, παρεμβάσεις έγιναν ως και στη φετινή έκθεση Documenta στο Κάσελ», λέει. Ο ίδιος τα προηγούμενα χρόνια τέθηκε επικεφαλής δικαστικών διεκδικήσεων σε ελληνικά και διεθνή δικαστήρια για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, που όμως παραμένουν ανεκτέλεστες, καθώς για το επίσημο γερμανικό κράτος το θέμα θεωρείται ανύπαρκτο. Αυτό είναι κάτι που τον λυπεί, όμως επιμένει να πιστεύει ότι αν το δίκαιο γίνει πεποίθηση της κοινής γνώμης και εδραιωθεί, τότε και η πολιτική εξουσία θα αναγκαστεί να ακολουθήσει.

---

Τον ρωτώ για τα συναισθήματα που τρέφει για τους Γερμανούς. «Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ένιωθα μίσος, όμως στα 25-30 σταμάτησα να μισώ», λέει. «Κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα και ότι δυστυχισμένος είναι αυτός που τρέφει το μίσος και όχι εκείνος που το προκαλεί».

Keanu Reeves, μια ρωγμή στο τοίχο

Σε μία εποχή που τα λεφτά, τα αμάξια και οι γυναίκες είναι το όνειρο κάθε 14χρονου αγοριού, ένας Keanu Reeves είναι μία σανίδα σωτηρίας μέσα στην τρικυμία.

Δεν συγκρίνω τους δύο ανθρώπους. Αυτό θα ήταν προσβολή για τον Keanu. Ακολουθήστε με στο συλλογισμό μου.

Όταν τα πρότυπα που ακολουθούν παιδιά και ενήλικες είναι ραπερς που μιλάνε για το πως «έγιναν», πως πουλάνε όπλα και ναρκωτικά και πως τα «κατάφεραν» να βγάζουν 1000 ευρώ τη βραδιά, η ταπεινότητα είναι κάτι κατακριτέο.

Πριν λίγες εβδομάδες, ο Keanu εμφανίστηκε στο “Late Night Show” του Stephen Colbert. Ο παρουσιαστής τον ρώτησε, τι πιστεύει πως συμβαίνει όταν πεθάνουμε. Ο Reeves σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο και σκέφτηκε. Η απάντηση ήταν: «Ξέρω πως θα λείψουμε σε αυτούς που μας αγαπάνε».

Όλοι πάγωσαν. Χειροκρότησαν. Ο παρουσιαστής του έδωσε το χέρι.

Φαινομενικά απλή και κλισέ απάντηση

Σκεφτείτε, όμως, πόσο τηλεοπτικό σκουπίδι τρώμε. Πως τα διάσημα πρότυπα μάς flexάρουν chains, αγοράζουν αμάξια και πετάνε κατοστάευρα σε αστέγους. Μέσα σε όλη αυτήν την φλυαρία έρχεται ένας άνθρωπος να μιλήσει λίγο σοβαρά.  Και ξέρεις, διάολε, γιατί ήταν καλό; Γιατί δεν είπε τίποτα για το τι πιστεύει για τον εαυτό του. Είπε τι πιστεύει ότι θα πάθουν οι άλλοι. Γιατί σκέφτηκε τους ανθρώπους που αγαπάει. Γιατί ξέρει πως είναι.

Το backstory του Keanu Reeves είναι κάτι παραπάνω από στενάχωρο. Είναι 54(!) ναι 54 (feeling old yet?) και έχει μία 30χρονη πορεία στο Hollywood. Κι, όμως, γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτόν. Εάν παρατηρήσεις τους ρόλους του, είναι πάντα ο εαυτός του. Ένας μυστήριος τύπος, που δεν έχει και τις «ουάου» οσκαρικές ερμηνείες και στο παρελθόν τον κορόιδευαν για αυτό. Ο πατέρας του φυλακίστηκε για ναρκωτικά και μετά άφησε την οικογένεια του. Η μητέρα του παντρέυτηκε αρκετές φορές και μετακόμισαν σε διάφορες χώρες. Την δεκαετία του ενενήντα η γυναίκα του γέννησε, αλλά το παιδί βγήκε νεκρό και δύο χρόνια μετά πέθανε και η ίδια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Κατά τα άλλα δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για την ζωή του. Κάτι που, όπως σχολιάστηκε και στο GQ στη συνέντευξη του τον Μάιο, είναι ακατόρθωτο για ηθοποιούς τέτοιου βεληνεκούς.

Το 2010, οι παπαράτσι τον απαθανάτησαν μόνο του σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο της Νέας Υόρκης να τρώει ένα σάντουϊτς. Κάτι που το internet έκανε παγκόσμια ημέρα με όνομα: “Cheer up, Keanu Day” (15/6).

Πολλοί άνθρωποι τον έχουν πετύχει σε διάφορες φάσεις της ζωής τους, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ταξιδεύει μόνος του και χωρίς χλιδές και πρώτες θέσεις. Παίρνει το μετρό, πετάει με φθηνές αεροπορικές και περπατάει στον δρόμο.

Με λίγα λόγια είναι ενας celebrity που το γνωρίζει

Είναι, όμως, γεναιόδωρος και προσεκτικός με την παρουσία του. Μία φορά που ήταν σε πτήση απο το San Fransisco προς το Los Angeles αναγκάστηκαν να προσγειωθούν έκτακτα και βοήθησε να μισθώσουν ένα van, ώστε να μεταφέρει κάποιους επιβάτες μέχρι το LA. Στον δρόμο τούς έπαιζε κιθάρα και τους διάβαζε αποφθεύγματα.

Το 2011, εθεάθη στο πίσω μέρος ενός βίντεο να δίνει τη θέση του σε μία γυναίκα στο μετρό της Νέας Υόρκης, επειδή κρατούσε μεγάλη τσάντα. Η κοπέλα που τράβηξε το βίντεο το κατάλαβε αργότερα.

Μία συντάκτρια του New Yorker τον έχει πετύχει 2 φορές να κάθεται σε απλές θέσεις στις προβολές ταινιών, να χωράει με το ζόρι στη θέση και να τρώει ποπ-κορν.

Φαντάσου τους αγαπημένους σου ράπερς να το κάνουν αυτό. Εάν ο κόσμος είχε περισσότερους Keanu Reeves, θα ήταν ένα καλύτερο μέρος.

Με λίγα λόγια

Δεν μας ενδιαφέρει να μας πεις πως και πόσα χρήματα έβγαλες. Θα μας άρεσε να βοηθάς και να είσαι ταπεινός, χωρίς να μας το τρίβεις στη μούρη. Σε μία εποχή που η πληροφορία παίρνει δυσθεώρητη προβολή, τα «παιδάκια» που παίζουν με τις ψωροδεκάρες τους και τα «σιδερικά» τους κούρασαν.

Αλλά άνθρωποι σαν τον Reeves είναι μία ρωγμή στον τοίχο της σκηνής του θεάματος. Μία ρωγμή από την οποία περνάει λίγο φως. Σε εμάς. Την πλέμπα που μπουχτίζει από τα πολλά εγωϊστικά «ΕΓΩ» των διασήμων. Λίγο ηρεμούμε από εναν άνθρωπο που λέει: «ΕΜΕΙΣ», παρά την τεράστια επιτυχία του.

Και φαντάζομαι πως ο Keanu Reeves έχει πολύ περισσότερα να flexάρει από αυτούς που πηγαίνουν με 200 στη στροφή.

772