Όταν το αφύσικο γίνεται φυσιολογικό

ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΌ 

Ελένη Παπαδοπούλου* (συγγραφέας)

Είναι πολύ απλό το αφύσικο να γίνει φυσιολογικό. Πρώτα βάζεις το θέμα στο τραπέζι. Πάντα υπάρχουν οι καλοθελητές που θα κάνουν την αρχή. Το τυλίγεις με ένα αμπαλάζ πιασιάρικο, ευαισθητούλικο, να έχει κάτι από «ανθρώπινα δικαιώματα», «ισότητα», «δημοκρατία». 

Και το δίνεις σε πολιτικούς «προοδευτικούς» και συνεργαζόμενα ΜΜΕ για να ξεκινήσει η προπαγάνδα στην κοινωνία.

Συγχρόνως οργανώνεις τη διαπόμπευση, τον τραμπουκισμό, τη συκοφάντηση, ακόμη και το κυνήγι όποιου τολμήσει να πει ότι ο γάιδαρος δεν πετάει. Διότι κατά τον «προοδευτικό νου» ο γάιδαρος φυσικά και πετάει. 

Και εκτός από τον ιπτάμενο γάιδαρο, έχουν δικαίωμα σε πτήσεις και η κατσίκα και ο ασβός και άλλα ζώα, τα οποία ναι μεν δεν τα προίκισε η φύση με φτερά, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στις μέρες μας.

Αφού, λοιπόν, βομβαρδίσεις την κοινωνία με όλες τις μουρλές θεωρίες και πεποιθήσεις διαφόρων που σε παλαιότερες εποχές θα ήταν του γιατρού, αλλά τώρα τους ακούμε με ανοιχτό το στόμα, το παράλογο, το αφύσικο, το εξωφρενικό αρχίζει και φαίνεται συμπαθές. Εξοικειώνεται το κοινό με τον ιπτάμενο ασβό. 

Σου λέει, αυτός δηλαδή γιατί να μη δει τη γη από ψηλά όπως ο αετός; 

Και έτσι αρχίζει η κοινωνία να σκέφτεται πόσο αδικημένα είναι από τη φύση ο ασβός, το κουνάβι, ο τράγος και πώς θα αποκατασταθεί η αδικία. Ερχεται, λοιπόν, ο «προοδευτικός» πολιτικός και δίνει λύση. 

Με έναν νόμο και ένα άρθρο όλα αυτά τα ζώα που δεν μπορούν να πετάξουν θα αποκτήσουν φτερά.

Υπάρχουν βέβαια και μερικοί γραφικοί, κάτι συντηρητικοί, καθόλου ανοιχτόμυαλοι που επιμένουν πως αυτό δεν γίνεται. Και έχουν καταντήσει στις μέρες μας οι λογικοί να φαίνονται ζουρλοί και οι ζουρλοί κανονικοί άνθρωποι.

Ο,τι ακριβώς συνέβη και στο θεατρικό έργο του Ιονέσκο «Ρινόκερος». Οταν εμφανίστηκε ο πρώτος ρινόκερος στην πόλη, όλοι ήταν ανάστατοι. «Τι είναι αυτό;» έλεγαν. Σιγά σιγά οι ρινόκεροι πολλαπλασιάζονταν. Ο κόσμος άρχιζε να τους συνηθίζει. 

Δεν προκαλούσαν πια εντύπωση. Μέχρι που τελικά όλοι στην πόλη έγιναν κι αυτοί ρινόκεροι και ο ήρωας έμεινε ο μόνος άνθρωπος. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του ζώου από τον συγγραφέα.

Ετσι και τώρα. Οι ρινόκεροι γίνονται κανονικότητα και ο κόσμος συνηθίζει. Μόνο που όσοι αποδέχονται τους ρινόκερους μετατρέπονται και οι ίδιοι σε παχύδερμα. Οι άνθρωποι τελικά σε αυτήν τη χώρα θα μείνουν μία μειοψηφία;

*Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου Paris III-Sorbonne Nouvelle

Δημήτρης Γ. Καμπούρογλου

Ο Δημήτριος Γ. Καμπούρογλου (1852-1942) υπήρξε ακούραστος και μεθοδικός ερευνητής της Αθηναϊκής ιστορίας. Άφησε πίσω του ένα ευρύ έργο σε ποικίλους τομείς, από την ποίηση, το θέατρο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, ως το χρονογράφημα, τη λαογραφία, την ιστοριοδιφία και τη δημοσιογραφία. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1877 αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Άσκησε το δίπλωμά του ως δικηγόρος και στη συνέχεια ασχολήθηκε ως ιστοριοδίφης. Το 1884 έγινε διευθυντής του περιοδικού «Εβδομάς». Σύντομα, προσελήφθη στην Αρχαιολογική υπηρεσία και διορίστηκε κατόπιν διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το 1923 τιμήθηκε από την πολιτεία με το αριστείο γραμμάτων και το 1927 έγινε το πρώτο δι΄ εκλογής μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών. Μάλιστα, το 1934-35 χρημάτισε και πρόεδρος της Ακαδημίας. Μέσα από το συγγραφικό του έργο ερεύνησε πολύ την Τουρκοκρατούμενη περιοχή των Αθηνών. Το 1896 ολοκλήρωσε το τρίτομο έργο του, Ιστορία των Αθηνών. Άλλα ιστορικά έργα : Μνημεία των Αθηνών, Τοπωνυμικά παράδοξα, Ο Ελαιών των Αθηνών, Ο τρελός της Αθήνας, Ηρώων του Αγώνος, Παλαιαί Αθήναι, Ο Αναδρομάρης κ.α. Το ποιητικό του έργο ήταν στη δημοτική και χαρακτηρίζεται από έντονο αντιρομαντικό ύφος. Επίσης, ασχολήθηκε με λαογραφικά θέματα και εξέδωσε σχετικά έργα , όπως τα Αθηναϊκά διηγήματα, Μύθοι και διάλογοι, Σατυρικαί Διατριβαί, Το Παιδομάζωμα κ.α. Oργάνωσε το πρώτο εκδρομικό σωματείο, τον Οδοιπορικό σύνδεσμο, που μετονομάσθηκε στη γνωστή Περιηγητική Λέσχη . Ήταν πρωτοπόρος φυσιολάτρης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εθνολογικής Εταιρείας, της Λαογραφικής Εταιρείας, του Βυζαντινού Μουσείου κ.α πνευματικών ιδρυμάτων. Υπήρξε Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. 

#myalchemies #greekwriters #lifequotes

Ο σεβασμός στην φύση και στους ανθρώπους

"Οι παλιοί Lakota ήταν σοφοί. Ήξεραν ότι η καρδιά του ανθρώπου μακριά από τη φύση γίνεται σκληρή·

 ήξεραν ότι η έλλειψη σεβασμού για την φύση και τα ζωντανά πράγματα, σύντομα θα οδήγήσειστην έλλειψη σεβασμού και για τους ανθρώπους. ”

― Luther Standing Bear

P.P. Pasolini: Η αρετή του "λάθους"

"Είμαι ένας άνθρωπος από τα παλιά, που έχει διαβάσει τους κλασσικούς, που μάζεψε σταφύλια από τον αμπελώνα, που ονειρεύτηκε στην ανατολή και στη δύση του ηλίου πάνω από τα χωράφια. Δεν ξέρω λοιπόν τι να τον κάνω αυτόν τον κόσμο που δημιουργήθηκε με τη βία, με την ανάγκη της παραγωγής για την κατανάλωση. Μισώ τα πάντα σε αυτόν: τη βιασύνη, τον θόρυβο, τη χυδαιότητα, τον αριβισμό. Είμαι ένας άνθρωπος που προτιμά να χάνει παρά να κερδίζει με ανέντιμους και αδίστακτους τρόπους. Και το ωραίο είναι ότι έχω το θράσος να υπερασπίζομαι αυτό το "λάθος", να το θεωρώ σχεδόν αρετή."

Pier Paolo Pasolini

Αντιγραφή από τη σελίδα Περιθώριο

Δύναμη είναι να επιβάλλεις πόνο και ταπείνωση.

-Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμη του πάνω σε ένα άλλο, Ουίνστων;

Ο Ουίνστων σκέφτηκε:

-Κάνοντας τον να υποφέρει, είπε.

-Ακριβώς. Κάνοντας τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν αρκεί.

Αν δεν υποφέρει, πως μπορεί να είσαι βέβαιος πως υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του;

Δύναμη είναι να επιβάλλεις πόνο και ταπείνωση.

Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι δίνοντας του το σχήμα που θέλεις εσύ. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε; Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλιοί μεταρρυθμιστές.

Είναι ένας κόσμος φόβου και προδοσίας και βασανιστηρίων. Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζομένων, ένας κόσμος που όσο τελειοποιείται θα γίνεται όλο και πιο ανελέητος.[...]

Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου-για πάντα … ”

George Orwell 

Το κουτί με τις σοκολάτες

"Ξέρω ότι έχω λιγότερο χρόνο να ζήσω από ό,τι νόμιζα πως έχω.

Νιώθω σαν ένα παιδί που του έχει δοθεί ένα κουτί σοκολάτες. 

Του αρέσει να τις τρώει και όταν βλέπει ότι δεν έχουν μείνει πολλές, 

αρχίζει να τις τρώει με μια ιδιαίτερη βουλιμία.

Δεν έχω χρόνο για ανούσιες συζητήσεις περί σωστού και λάθους, 

κανέναν δεν θα αλλάξω, τίποτα δεν θα αλλάξει. 

Και δεν έχω καμία επιθυμία να διαφωνώ με ανόητους 

που δεν ενεργούν ανάλογα με την ηλικία τους. 

Ούτε και υπάρχει χρόνος για να πολεμήσω με το γκρι. 

Δεν πηγαίνω σε συναντήσεις όπου τα εγώ είναι φουσκωμένα 

και δεν αντέχω τους χειραγωγούς.

Απεχθάνομαι τους ζηλόφθονους ανθρώπους 

που προσπαθούν να συκοφαντήσουν εκείνους που είναι πιο ικανοί 

και να αρπάξουν τις θέσεις, τα ταλέντα και τα επιτεύγματά τους.

Έχω πολύ λίγο χρόνο για να ψάξω τίτλους, η ψυχή μου βιάζεται.

Υπάρχουν πολύ λίγες καραμέλες που έχουν απομείνει στο κουτί.

Ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους που γελούν με τα λάθη τους 

αυτούς που πετυχαίνουν, που καταλαβαίνουν το λειτούργημά τους 

και δεν κρύβονται από την ευθύνη. 

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια 

και θέλει να είναι στο πλευρό της αλήθειας, της δικαιοσύνης. 

Γι' αυτό είναι η ζωή.

Θέλω να περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους 

που ξέρουν πώς να αγγίζουν τις καρδιές των άλλων. 

Που μέσα από τα χτυπήματα της μοίρας, ξέρουν πώς να σηκωθούν 

και να διατηρήσουν την απαλότητα της ψυχής.

Ναι, βιάζομαι, βιάζομαι να ζήσω με την ένταση 

που μόνο η ωριμότητα μπορεί να δώσει. 

Θα φάω όλα τα γλυκά που μου έχουν απομείνει, 

θα έχουν καλύτερη γεύση από αυτά που έχω ήδη φάει.

Στόχος μου είναι να φτάσω στο τέλος σε αρμονία με τον εαυτό μου, 

τους αγαπημένους μου και τη συνείδησή μου.

Νόμιζα ότι είχα δύο ζωές, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο μία 

και θέλω να την ζήσω με αξιοπρέπεια».

Άντονι Χόπκινς.

εγώ θα μείνω με τους Βέγγους

Gianna Kouka 

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε πως δεν είχε χρόνο να μισεί αυτούς που τον μισούν γιατί ήταν απασχολημένος να αγαπά αυτούς που τον αγαπούν.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε: «Για δύο πράγματα δεν θα ντραπώ ποτέ. Για τις αλήθειες που είπα, και για τα συναισθήματα που ένιωσα».

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε πως ευτυχία είναι μόνο δυο χέρια που σε αγκαλιάζουν, που σε κρατούν, που σε κοιμίζουν και σε περιποιούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που τη μέρα του μεγάλου χαμού, τη μαύρη μέρα που μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι οι ερπύστριες έσπειραν το θάνατο, τη μέρα του Πολυτεχνείου, εκείνος πέρασε μέσα από τα μαύρα κοράκια με το αυτοκίνητό του, έριξε τα καθίσματα και έβαλε μέσα τον εξεγερμένο λαό. Για να τον σώσει.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που μέσα στην εξορία έστηνε αντίσκηνα και πήγαινε φαγητό κρυφά σε εκείνους που αυτοεξορίστηκαν. 

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έκανε τους ανθρώπους να γελούν, να χαίρονται, να συγκινούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που ήταν χάδι, απαλοσύνη και τρυφεράδα για τους ανθρώπους.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που στη γαλέρα της ζωής τους τράβηξαν άγριο κουπί. Κι όλο έτρεχαν...

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε ο Κούνδουρος "Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας". 

Επειδή έρχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Αυτούς, αυτούς τους μεταξωτούς ανθρώπους. Την ανακούφιση, τη λύτρωση και το χαμόγελό μας. 

«Λυπάμαι τους ανθρώπους που ενώ μπήκαν στην καρδιά μου, ξεφτυλίστηκαν στα μάτια μου». Θανάσης Βέγγος -γεννήθηκε σαν σήμερα.

Exeter City FC οι επονομαζόμενοι ΄΄Ελληνες΄΄ ή ΄΄Ελληνιστές΄΄

Σε κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας κυματίζει Ελληνική σημαία. Υπάρχει ένας θρύλος που αναφέρει πως τον Ιούλιο του 1726 στην πόλη πραγματοποιούνταν έκθεση με θέμα την πολιορκία της Τροίας, όπου μάλιστα γινόταν αναπαράσταση του πολέμου. Για κάποιο λόγο οι κάτοικοι του Σεν Σίντγουελ που βρίσκονταν έξω από τα τείχη ταυτίστηκαν με τους επιτιθέμενους «Έλληνες» ή «Ελληνιστές». Έναν αιώνα αργότερα χαρακτηρίζονταν αποκλειστικά «Ελληνιστές» (σ.σ. Grecians). Μάλιστα οι κάτοικοι του Σεν Σίντγουελ αυτοαποκαλούνταν ‘Ελληνιστές’ ακόμη και στα γράμματα που έστελναν στις εφημερίδες, ενώ ο συγκεκριμένος όρος είχε πλέον καθιερωθεί στην τοπική διάλεκτο. Η συγκεκριμένη άποψη ενισχύεται και από το γεγονός πως σε κοσμηματοπωλείο στη Σίντγουελ Στριτ, σε απόσταση αναπνοής από το γήπεδο αιωρείτο ένα ρολόι που ανέγραφε «Grecians». Η Σεν Σίντγουελς Όλντ Μπόις το 1904 μετονομάστηκε σε Έξετερ Σίτι. Τέσσερα χρόνια αργότερα ουδείς εξεπλάγη όταν το στάδιο, το οποίο ανεγέρθηκε στο τέλος της Σίντγουελ Στριτ ονομάστηκε ‘Grecian Gate’. Οι ‘Ελληνιστές’ διατήρησαν την ταυτότητα τους μέχρι σήμερα, με την γαλανόλευκη σημαία να κυματίζει περήφανα σε κάθε παιχνίδι στο «Σεν Τζέιμς Παρκ». 

ΠΗΓΗ gazzetta.gr

https://www.theexeterdaily.co.uk/news/sport/why-are-exeter-city-nicknamed-grecians

Retro ελληνικό και ξένο ποδόσφαιρο 

η κλοπή της ταυτότητας σας

Η μεγάλη κλοπή της ταυτότητάς σας ξεκίνησε λίγο μετά την άφιξή σας στη Γη. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, τα αδέλφια σας, οι ιερείς και άλλες φιγούρες εξουσίας σας είπαν πως είστε απρεπείς, ασήμαντοι, άσχημοι, ανόητοι, ανάξιοι και αμαρτωλοί, πως ο κόσμος είναι μια επικίνδυνη ζούγκλα και ο κίνδυνος ελλοχεύει σε κάθε γωνιά. Με τον καιρό αρχίσατε να πιστεύετε αυτά τα απαίσια ψέματα, μέχρι που έφτασε η ημέρα που ξεχάσατε την εσωτερική σας ομορφιά, δύναμη, αθωότητα και ασφάλεια. Στο τέλος, υιοθετήσατε μια ταυτότητα αντιφατική ως προς την θεϊκή σας φύση και ζείτε έκτοτε, σαν να είστε κάποιος άλλος.  

 Υπάρχει μια ιστορία, όπου κάποιοι απαγάγουν μια πριγκιποπούλα, η οποία τελικά μεγαλώνει ανάμεσα στους ψαράδες. Μεγάλωσε μέσα στα ψάρια και έμαθε να ζει στις κακουχίες. Μετά από πολλά χρόνια, ένας από τούς υπηρέτες του βασιλιά βρήκε την πριγκίπισσα και την έφερε πίσω στο παλάτι. Οι γονείς της την καλωσόρισαν με χαρά και την οδήγησαν στο βασιλικό της δωμάτιο, που είχε ένα μαλακό κρεβάτι, μεταξένια σεντόνια, πολύχρωμα λουλούδια, αρώματα. Το πρώτο της βράδυ η πριγκίπισσα στριφογύριζε συνεχώς στο κρεβάτι της. «Πάρτε με από εδώ» φώναζε. «Θέλω να πάω στο σπίτι μου». Αυτό που δεν είχε καταλάβει η πριγκίπισσα είναι πως βρισκόταν ήδη στο σπίτι της. Η βασιλική ζωή ήταν δική της από τη γέννησή της. Όμως εκείνη είχε τόσο συνηθίσει να ζει μέσα στις δυσκολίες, που πίστευε πραγματικά πως αυτή ήταν η θέση της στη ζωή. Το φυσιολογικό δεν ταυτίζεται και με το φυσικό. Όπως η πριγκίπισσα, όλοι μας έχουμε συνηθίσει να ζούμε σε ψυχικές συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές που μας αξίζουν.  

Για να ξαναβρείτε τον δρόμο προς το παλάτι, θα πρέπει να θυμηθείτε την αληθινή σας καταγωγή. Δεν είστε το άνομά σας, η ηλικία σας, το βάρος σας, η διεύθυνσή σας, η θρησκεία σας, οι προσωπικές σας σχέσεις, η θέση εργασίας σας, το περιεχόμενο του τραπεζικού σας λογαριασμού, η ιατρική διάγνωση για την υγεία σας ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό με το οποίο σας προσδιορίζει ο κόσμος. Μπορεί οι κοινωνικές συμβάσεις να σας αρχειοθετούν βάσει κατακερματισμένων απόψεων, αλλά εσείς είστε πάντοτε ακέραιοι και ολόκληροι, όπως δημιουργηθήκατε από την αρχή.   

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ALAN COHEN

"Επάγγελμα Αρχαιολόγος" του Δημήτρη Αθανασούλη

Επάγγελμα: Αρχαιολόγος

Ανασκαφές με σπουδαίες ανακαλύψεις. Μουσεία με πρωτοποριακές αρχαιολογικές εκθέσεις. Έρευνα βιβλιοθήκης και βαρυσήμαντες επιστημονικές δημοσιεύσεις. Αυτά είναι τα όνειρα των πτυχιούχων αρχαιολογίας μετά τις σπουδές τους. Πόσοι από αυτούς βρίσκουν τελικά μόνιμη δουλειά ως αρχαιολόγοι; Ένα ελάχιστο ποσοστό, που ίσως δεν ξεπερνά το 1% των πτυχιούχων αρχαιολογίας στην Χώρα μας. Ένα κάπως μεγαλύτερο ποσοστό αρχαιολόγων εργάζεται ως έκτακτο (συμβασιούχοι) στο κράτος και σε ιδιωτικά έργα, σε συνθήκες ακραίας εργασιακής επισφάλειας. Οι «τυχεροί» που κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και αναλαμβάνουν μόνιμη θέση αρχαιολόγου σε μια Εφορεία Αρχαιοτήτων έχουν θεωρητικά την ευκαιρία να κάνουν όλα όσα περιγράψαμε στην αρχή, μόνο που αυτή δεν είναι η κύρια απασχόλησή τους. 

Καλούνται ταυτόχρονα να ασκήσουν την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω διοικητικών μέτρων, η οποία παράγει έναν τεράστιο γραφειοκρατικό όγκο, που απορροφά το 90-100% του διαθέσιμου υπηρεσιακού χρόνου. Οι αρχαιολογικές έρευνες, οι δημοσιεύσεις και οι μουσειακές εκθέσεις, γίνονται συνήθως το απόγευμα, σε απλήρωτες υπερωρίες και σε ερευνητικές άδειες.  

Η προσγείωση στην πραγματικότητα της λειτουργίας της αρχαιότερης και μεγαλύτερης επιστημονικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Κράτους επιβάλλει οι αρχαιολόγοι να γνωρίζουν όχι μόνο την αρχαιολογική αλλά και την οικοδομική και περιβαλλοντική νομοθεσία. Καλούνται να διεκπεραιώσουν χιλιάδες οικοδομικές υποθέσεις που βρίσκονται σε περιβάλλον μνημείων, ελέγχους «τακτοποιήσεων» αυθαιρέτων, λειτουργίας «καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος», να εγκρίνουν μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Ταυτόχρονα, για να υλοποιήσουν μεγάλα αρχαιολογικά έργα μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, όπως αναστηλώσεις ή νέες μουσειακές εκθέσεις, ένας ακόμη τεράστιος γραφειοκρατικός φόρτος έρχεται να προστεθεί στον ήδη υπάρχοντα. 

Όλα τα παραπάνω αποτελούν συμπλήρωμα της δουλειάς στο πεδίο: αυτοψίες στις οικοδομές που πολλές φορές καταλήγουν σε σήματα διακοπής εργασιών όταν γίνονται εκσκαφές χωρίς αρχαιολογική παρακολούθηση, οι οποίες εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την καταστροφή αρχαιοτήτων. Έλεγχος οικοδομικών εργασιών σε ανακαινίσεις κτηρίων μεσαιωνικών οικισμών, όπως οι Χώρες στα Κυκλαδονήσια, που μπορεί να αλλοιώσουν το διατηρητέο ιστορικό δομημένο περιβάλλον. Εκθέσεις αυτοψίας, καταθέσεις και μηνυτήριες αναφορές στην ημερήσια διάταξη. 

Καθώς η εφαρμογή της αρχαιολογικής νομοθεσίας παράγει εύλογες καθυστερήσεις ή επιβάλλει την αλλαγή σχεδιασμών σε ένα δημόσιο ή ιδιωτικό έργο, ο αρχαιολόγος οφείλει να παράσχει κάθε δυνατή πληροφόρηση προς τους εκάστοτε εμπλεκόμενους (άλλες Κρατικές Υπηρεσίες, Τοπικές Αρχές, ιδιώτες, Μηχανικοί), ώστε να τεκμηριώνονται επαρκώς οι παρεμβάσεις υπέρ των αρχαιοτήτων, οι οποίες αυτονόητα μπορεί να προκαλούν δυσαρέσκεια στους ενδιαφερόμενους. 

Όταν ένας αρχαιολόγος ξεκινά την καριέρα του στο ερώτημα τι είναι η αρχαιολογία; Επάγγελμα ή πάθος; Απαντά αβίαστα το δεύτερο, καθώς η εξερεύνηση του παρελθόντος και η ανακάλυψη της ανασκαφής ασκεί απαράμιλλη γοητεία, πολύ πέρα από την όποια επαγγελματική ικανοποίηση. Η ίδια ερώτηση, μετά από κάποια χρόνια τριβής στην αρχαιολογική καθημερινότητα που περιγράψαμε παραπάνω, οδηγεί ακριβώς στην ίδια απάντηση. Μόνο που τώρα το πάθος του αρχαιολόγου δεν είναι γι’ αυτό που ανακάλυψε, αλλά γι’ αυτό που έσωσε από την καταστροφή. 

Τι είναι άραγε αυτό που μεταμορφώνει επιστήμονες με πολλαπλούς μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικά ώστε αυτοί να αφοσιώνονται με τέτοιο πάθος σε ένα άχαρο, κατά κοινή ομολογία, και, μετά τα τελευταία γεγονότα, και επικίνδυνο κυνηγητό μπροστά από μπουλντόζες και καταπατητές; Η μόνη ερμηνεία που μπορώ να δώσω είναι ότι εμπνέονται από το κυρίαρχο πνεύμα και την θεσμική μνήμη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ενός φορέα με στιβαρή θεσμική υπόσταση που επιμένει να υπερασπίζεται ένα δημόσιο αγαθό, όπως η πολιτιστική κληρονομιά, και να επιβιώνει μέσα στον ωκεανό των ανάπηρων θεσμών 

 του ελλαδικού παραδείγματος.

Ο Δημήτρης Αθανασουλης είναι Έφορος Αρχαιοτήτων Κυκλαδων

Wilhelm Rontqen και οι ακτίνες Χ

 Μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 22 Δεκεμβρίου του 1895, η Anna Bertha, σύζυγος του Γερμανού φυσικού Wilhelm Röntgen αναφώνησε τρομαγμένη:

 “Έχω δει τον θάνατό μου!” 

Ο Röntgen μόλις είχε βγάλει την πρώτη ακτινογραφία της ιστορίας, που έδειχνε το αριστερό χέρι της συμβίας του με την βέρα της. 

Απέδειξε ότι οι ακτίνες Χ (ή ακτίνες Ρέντγκεν, όπως λέγονται προς τιμήν του) διαδίδονται σε ευθεία γραμμή και δεν είναι δυνατό να διαθλαστούν ή να ανακλαστούν και δεν επηρεάζονται από τα ηλεκτρικά μαγνητικά πεδία. Τις ανακάλυψε καθώς έκανε πειράματα για τη σπουδή της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων, στο Βίρτσμπουργκ.

Τις ονόμασε ακτίνες Χ από το γνωστό μαθηματικό σύμβολο του αγνώστου, γιατί πράγματι ήταν κάτι άγνωστο, αφού κανένας δεν καταλάβαινε ποιες ήταν αυτές οι εκπληκτικές ακτίνες

Γι αυτό κι όταν του απονεμήθηκε το πρώτο Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1901, έγραψαν για την ανακάλυψή αυτών των "αξιοσημείωτων ακτίνων".

Ο Röntgen κατάλαβε πάντως γρήγορα ότι οι ακτίνες αυτές μπορεί να χρησιμεύσουν στην ιατρική και αμέσως έστειλε επιστολές σε γιατρούς στην Ευρώπη. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Ο John Hall-Edwards την επόμενη χρονιά, αρχικά ραδιογράφησε μια βελόνα που ήταν κολλημένη στο χέρι ενός συνεργάτη του και λίγο μετά τις χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης. Σχεδόν την ίδια εποχή λήφθηκε και η πρώτη ιατρική ακτινογραφία, στον Καναδά, από τον καθηγητή John Cox, για να βρει μια σφαίρα στο πόδι ενός άνδρα. (βλ. https://tinyurl.com/y686kaeq)

Το κακό ήταν ότι οι επιστήμονες δεν κατάλαβαν αμέσως ότι αυτές οι θαυματουργές ακτίνες είχαν και κινδύνους (όπως κι η Κιουρί με τη ραδιενέργεια). Οπότε άρχισαν να εμφανίζονται οι επιπλοκές, καρκίνος του δέρματος, εγκαύματα κτλ, αλλά έπρεπε να περάσουν 50 χρόνια για να κατανοηθεί και να εκτιμηθούν σωστά οι βλάβες από τη χρήση τους. 

Πάντως 2 εβδομάδες αργότερα μετά την ανακάλυψη, οι New York Times έγραψαν άρθρο για την «υποτιθέμενη ανακάλυψη του πώς να φωτογραφίζεις το αόρατο!» Βέβαια ο κόσμος αυτό που σκέφτηκε δεν ήταν η ιατρική χρήση αλλά κάτι πιο σκαμπρόζικο: αφού μπορούσαν να δουν μέσα από το δέρμα, άρα μπορούσαν να δουν και μέσα από τα ρούχα, δηλαδή και τα εσώρουχα των γυναικών! Οπότε τις κατηγόρησαν και για "πονηρές".

Προφανώς τα πρώτα χρόνια οι ακτίνες χρησιμοποιήθηκαν και για "ψυχαγωγικούς σκοπούς", όπως έγινε και με άλλες ανακαλύψεις, για παράδειγμα με τα ηλεκτρικά πειράματα του Michael Faraday που χρησιμοποίησαν ρεύμα για να προκαλούν μυϊκές συσπάσεις ή άλλα οπτικά/αισθητηριακά εφέ

Ο Röntgen πάντως δεν έγινε εκατομμυριούχος, γενικά δεν έβγαλε λεφτά, το αντίθετο μάλιστα. Ποτέ δεν κατοχύρωσε τα δικαιώματα για τις ακτίνες Χ, για τις οποίες θεωρούσε ότι θα έπρεπε να είναι ελεύθερα προσβάσιμες σε επιστήμονες και στην ιατρική. Χάρισε ακόμη και τα χρήματα που πήρε από το Νόμπελ σε μία επιστημονική κοινότητα. Όμως το παράκανε είναι η αλήθεια, καθώς πέθανε μπατίρης, το 1923.

 VIA@ΓΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Το κόστος της διάκρισης

 

Ο πρίγκιπας του Γου πήγε με μια βάρκα στο Monkey Mountain.

Μόλις τον είδαν οι πίθηκοι τράπηκαν σε φυγή πανικόβλητοι και κατέφυγαν στις κορυφές των δέντρων.
Μια μαμά, ωστόσο, παρέμεινε ήρεμη, εντελώς αδιάφορη, αιωρούμενη από κλαδί σε κλαδί. μια εξαιρετική εμφάνιση.
Ο πρίγκιπας έριξε ένα βέλος στον πίθηκο, αλλά ο πίθηκος έπιασε επιδέξια το βέλος στη μέση της πτήσης.
Έτσι, ο πρίγκιπας διέταξε τους συντρόφους του να κάνουν κοινή επίθεση.
Σε μια στιγμή, ο πίθηκος γεμίστηκε με βέλη και έπεσε νεκρός.
Τότε ο πρίγκιπας γύρισε στον σύντροφό του και μεγάλο πολεμιστή Γιεν Πούι και είπε:
-Βλέπεις τι έγινε; Αυτό το ζώο δημοσιοποίησε τη νοημοσύνη του. Εμπιστευόταν τη δική του ικανότητα. Νόμιζε ότι κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει. Να το θυμασαι! Μην στηρίζεστε στη διάκριση και το ταλέντο όταν έχετε να κάνετε με πολεμιστές άντρες.
Όταν επέστρεψαν σπίτι, ο Yen Pu'i έγινε μαθητής ενός σοφού για να απελευθερωθεί από όλα όσα τον έκαναν να ξεχωρίζει. Παράτησε κάθε ευχαρίστηση. Έμαθε να κρύβει κάθε «διάκριση».
Σύντομα κανείς σε ολόκληρο το βασίλειο δεν ήξερε τι να σκεφτεί γι' αυτόν.
Ως εκ τούτου, τον κοίταξαν με θαυμασμό.

https://taichisanisidro

Μερικές ιστορίες

 

Μερικές ιστορίες Ζεν... Ίσως.... Μια Ταοϊστική ιστορία μιλάει για έναν γέρο αγρότη που δούλευε στα χωράφια του πολλά χρόνια. Μια μέρα, το άλογό του τό ΄σκασε. Όταν το έμαθαν οι γείτονες, πήγαν να τον επισκεφτούν για να του συμπαρασταθούν. «Τι ατυχία...» είπαν με συμπάθεια. «Ίσως...» απάντησε ο αγρότης. Την επόμενη μέρα, το άλογο επέστρεψε, φέρνοντας μαζί του 3 ακόμα άγρια άλογα. «Τι μεγάλη τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες. «Ίσως...» απάντησε ο αγρότης. Την επόμενη μέρα, ο γιός του αγρότη προσπάθησε να καβαλήσει ένα από τα άγρια άλογα. Μα έπεσε και έσπασε το πόδι του. Γι άλλη μια φορά οι γείτονες ήρθαν να συμπαρασταθούν. «Τι ατυχία...» είπαν και πάλι με συμπάθεια. «Ίσως...» απάντησε ο αγρότης. Την επόμενη μέρα, στρατιωτικοί ήρθαν στο χωριό και επιστράτευσαν όλους τους νέους, εκτός από τον γιό του αγρότη, επειδή είχε σπασμένο πόδι. «Τι καλή τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες. «Ίσως...» απάντησε ο αγρότης...   Όχι άλλες ερωτήσεις Ένας ψυχίατρος, συνάντησε έναν δάσκαλο Ζεν σε κάποιο κοινωνικό γεγονός. Έτσι, είχε την ευκαιρία να τον ρωτήσει κάτι που καιρό τον απασχολούσε. «Πως ακριβώς βοηθάς τους ανθρώπους;» τον ρώτησε. «Με το να τους φτάνω εκεί που δεν έχουν να κάνουν άλλες ερωτήσεις» απάντησε ο δάσκαλος.   Θα περάσει... Ένας μαθητής πήγε στον δάσκαλό του και του είπε «δάσκαλε, ο διαλογισμός μου είναι απαίσιος! Μου αποσπάται συνέχεια η προσοχή, τα πόδια μου πονάνε και συχνά με παίρνει ο ύπνος! Είναι απαίσιος!» «Θα περάσει» απάντησε ήρεμα ο δάσκαλος. Περνάει λίγο ο καιρός και ο ίδιος μαθητής λέει στον δάσκαλό του «δάσκαλε, ο διαλογισμός μου τελικά είναι υπέροχος! Τόσο συνειδητός, γαλήνιος και ζωντανός! Υπέροχος!» «Θα περάσει» του ξαναλέει ο δάσκαλος ήρεμα...   Δεν χωράει άλλο! Ένας πολυμαθής καθηγητής πανεπιστημίου, θέλοντας να μάθει περισσότερα για την φιλοσοφία του Ζεν πήγε να συναντήσει τον διδάσκαλο Ναν-ίν. Ο διδάσκαλος τον καλωσόρισε και του προσέφερε τσάι. Καθώς ο διδάσκαλος σερβίριζε τσάι, ο καθηγητής μιλούσε για το Ζεν, χωρίς να σταματά καθόλου. Ο διδάσκαλος έβαζε τσάι στην κούπα του καθηγητή, και ακόμα κι όταν ξεχείλισε, συνέχιζε να βάζει τσάι. Ο καθηγητής παρακολουθούσε τον διδάσκαλο καθώς μιλούσε, μέχρι που δεν άντεξε άλλο και τον ρώτησε "μα, δεν το βλέπετε ότι έχει ξεχειλίσει;! Δεν χωράει άλλο τσάι!". "Ακριβώς", είπε ήρεμα ο Ναν-ίν. "Όπως το φλυτζάνι, κι ο νους σας ξεχειλίζει με τις θεωρίες και τις απόψεις σας. Πώς να σας διδάξω Ζεν αν δεν τον αδειάσετε πρώτα; Δεν χωράει άλλο!"   Ο παράδεισος Δύο άνθρωποι είχαν χαθεί μέσα στην έρημο για μέρες και κινδύνευαν να πεθάνουν από την δίψα και την ασιτία. Κάποια στιγμή όμως, βρέθηκαν μπροστά σ' έναν ψηλό τοίχο. Πίσω από τον τοίχο έρχονταν ήχοι νερού που κυλά, πουλιών να τραγουδούν και πάνω από τον τοίχο ξεπρόβαλαν κλωνάρια δέντρων, φορτωμένα με καρπούς. Ο ένας κατάφερε με δυσκολία να σκαρφαλώσει και να περάσει πάνω από τον τοίχο, μέσα στον κήπο. Ο άλλος, έκανε μεταβολή και ξαναμπήκε στην έρημο, ψάχνοντας γι άλλους χαμένους ταξιδιώτες, για να τους βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους στον κήπο.   Ποίος και Τι είσαι; Ένας Αυτοκράτορας, αφοσιωμένος Βουδιστής, κάλεσε έναν φημισμένο Δάσκαλο Ζεν στο παλάτι του, για να του θέσει μερικές ερωτήσεις σχετικά με τον Βουδισμό. «Ποιά είναι η ανώτατη αλήθεια του Βουδισμού;» Ρώτησε ο Αυτοκράτορας «Η απόλυτη κενότητα... και ούτε ίχνος αγιοσύνης» απάντησε ο Δάσκαλος «Εάν δεν υπάρχει αγιότητα» απόρησε ο Αυτοκράτορας «τότε εσύ ποιός και τι είσαι;» «Δεν ξέρω» απάντησε γαλήνια ο Δάσκαλος...   Η προσευχή Ένας προσκυνητής καθόταν στην άκρη του δρόμου κι προσευχόταν. Καθώς βρισκόταν εκεί, παρατηρούσε όλους τους άπορους, τους άρρωστους, τους ανάπηρους που τον προσπερνούσαν. Λυπημένος, απευθύνθηκε στον Θεό λέγοντας: «Θεέ μου, πως γίνεται ένας τόσο ευσπλαχνικός Πατέρας να βλέπει όλον αυτό τον πόνο και να μην κάνει τίποτα;» και μετά από σιγή, ο Θεός απάντησε: «Εγώ έκανα κάτι! Δημιούργησα εσένα!»   Εγωισμός Υπήρχε πριν από αιώνες ένας σπουδαίος Υπουργός και Αξιωματούχος της Κίνας. Όμως, παρά την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή του στην εξουσία, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο, που επισκεπτότανε συχνά και στον οποίο πάντα συμπεριφερότανε με ευγένεια και ταπεινότητα. Σε μια από τις επισκέψεις του, ρώτησε τον δάσκαλό του «σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;» Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στον μαθητή του «τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;;!» Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, έτοιμος να βάλει τις φωνές στον δάσκαλο. Τότε ο δάσκαλος τον πρόλαβε χαμογελώντας ήρεμα και του είπε «ΑΥΤΟ, εξοχότατε, είναι εγωισμός».   Ο φωτισμένος Μια μέρα ο δάσκαλος ανάγγειλε ότι ένας νεαρός μονάχος έφτασε μια προχωρημένη κατάσταση διαφώτισης. Τα νέα προκάλεσαν κάποια αναταραχή. Κάποιοι μονάχοι πήγαν να δουν το νεαρό μονάχο. «Ακούσαμε ότι είσαι φωτισμένος. Είναι αλήθεια;» τον ρώτησαν. «Είναι» τους απάντησε. «Και πως νιώθεις;» «Πιο δυστυχισμένος από ποτέ» είπε ο μονάχος.   Η σημαντικότερη διδασκαλία Ένας μεγάλος δάσκαλος του Ζεν είπε ότι η μέγιστη διδασκαλία ήταν η ακόλουθη: «Ο Βούδας είναι το δικό σας μυαλό.» Έτσι εντυπωσιασμένος από το πόσο βαθιά αυτή η ιδέα ήταν, ένας μοναχός αποφάσισε να αφήσει το μοναστήρι και πήγε στο δασός για να διαλογιστεί σε αυτή την διδασκαλία. Πέρασε 20 έτη ως ερημίτης, να εξετάζει τη μεγάλη διδασκαλία. Μια ημέρα συνάντησε έναν άλλο μοναχό που ταξίδευε στο δάσος. Ο ερημίτης μοναχός έμαθε ότι ο ταξιδιώτης επίσης είχε μελετήσει κάτω από τον ίδιο δάσκαλο Ζεν, οπότε πήγε και τον ρώτησε: «Παρακαλώ, μου λέτε τι ξέρετε για τη μέγιστη διδασκαλία του δασκάλου;» Τα μάτια του ταξιδιώτη φωτίστηκαν και είπε, «A, ο δάσκαλος ήταν σαφής. Είπε ότι η μέγιστη διδασκαλία του είναι ότι: ‘Ο Βούδας δεν είναι το δικό σας μυαλό’»   Ευημερία Ένας πλούσιος ζήτησε από έναν δάσκαλο Ζεν να του γράψει κάτι που θα μπορούσε να ενδυναμώσει την ευημερία της οικογένειάς του για τα επόμενα έτη. Θα μπορούσε να ήταν κάτι που η οικογένεια θα μπορούσε να εκτιμήσει για γενεές. Σε ένα μεγάλο κομμάτι του χαρτί, ο δάσκαλος έγραψε: «Πατέρας απεβίωσε, γιος απεβίωσε, εγγονός απεβίωσε.» Το πλούσιο άτομο έξω φρένων όταν είδε την εργασία του δάσκαλου. «Σας ζήτησα να γράψω κάτι που θα μπορούσε να φέρει την ευτυχία και την ευημερία στην οικογένειά μου. Γιατί μου δίνετε κάτι τόσο καταθλιπτικό όπως αυτό;» «Εάν πέθαινε ο γιος σας ενώπιον σας» ο κύριος που απάτησε, «αυτό θα έφερνε την αφόρητη θλίψη στην οικογένειά σας. Εάν πέθαινε ο εγγονός σας ενώπιον του γιου σας, αυτό επίσης θα έφερνε τη μεγάλη θλίψη. Εάν η οικογένειά σας, γενεά μετά από την γενεά, εξαφανίζεται με την σειρά που έχω περιγράψει, θα είναι η φυσική πορεία της ζωής. Αυτό είναι αληθινή ευτυχία και ευημερία.»   Ήχοι της σιωπής Τέσσερις μοναχοί αποφάσισαν να διαλογιστούν σιωπηλά χωρίς ομιλία για δύο εβδομάδες. Από το σούρουπο την πρώτη ημέρα, το κερί άρχισε να τρέμει και έσβησε έπειτα. Ο πρώτος μοναχός είπε, «Ω, όχι! Το κερί έσβησε.» Ο δεύτερος μοναχός είπε, «δεν είπαμε να μην μιλήσουμε;» Ο τρίτος μοναχός τότε είπε, «γιατί έπρεπε εσείς οι δύο να διαταράξετε την σιωπή;» Ο τέταρτος μοναχός γέλασε και είπε, «Χααα! Είμαι ο μοναδικός που δεν μίλησε!» (π.σ.: Αυτό θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο... :P )   , Music heaven  http://buddhism.kalachakranet.org/resources/zen_stories.html http://www-usr.rider.edu/~suler/zenstory/zenstory.html http://www.101zenstories.com/ http://spiritualinquiry.com/zen-stories/ http://goto.bilkent.edu.tr/gunes/ZEN/zenstories.htm

Άφησε πίσω το παρελθόν

 Μια φορά, δύο μοναχοί Zεν βάδιζαν στο δάσος επιστρέφοντας στο μοναστήρι.

Όταν έφτασαν στο ποτάμι είδαν μια γυναίκα που έκλαιγε γονατιστή δίπλα στην όχθη. Ήταν νέα και όμορφη.

«Τι συμβαίνει;» τη ρώτησε ο πιο γέρος.

«Η μητέρα μου πεθαίνει.  Είναι μόνη της στο σπίτι, στην άλλη μεριά του ποταμού κι εγώ δεν μπορώ να τον διασχίσω. Προσπάθησα» συνέχισε η κοπέλα, «αλλά το ρεύμα με παρασύρει και δεν θα φτάσω ποτέ απέναντι δίχως βοήθεια... σκέφτομαι ότι δεν θα την ξαναδώ ζωντανή. Τώρα όμως, τώρα που ήρθατε εσείς, ίσως κάποιος από τους δύο σας μπορεί να με βοηθήσει να περάσω το ποτάμι...»

«Μακάρι να μπορούσαμε» είπε λυπημένος ο πιο νέος. «Όμως, ο μόνος τρόπος για να σε βοηθήσουμε είναι να σε πάρουμε αγκαλιά μέσα στο ποτάμι και η πίστη μας μας απαγορεύει να έχουμε κάθε επαφή με το άλλο φύλο, είναι απαγορευμένο... λυπάμαι.»

«Κι εγώ λυπάμαι» είπε η γυναίκα. Και συνέχισε να κλαίει.

Ο πιο γέρος μοναχός γονάτισε, έσκυψε το κεφάλι και είπε: «Ανέβα»

Η γυναίκα δεν μπορούσε να το πιστέψει. Όμως, πήρε αμέσως το μπογαλάκι με τα ρούχα της και καβάλησε στην πλάτη του μοναχού.  Με μεγάλη δυσκολία ο μοναχός πέρασε το ποτάμι, ενώ ο νέος τον ακολουθούσε.

Όταν έφτασαν στην άλλη όχθη, η γυναίκα κατέβηκε και πλησίασε το γέρο μοναχό για να του φιλήσει τα χέρια.
«Εντάξει, εντάξει» είπε ο γέρος τραβώντας τα χέρια του.  «Συνέχισε το δρόμο σου.»

Η γυναίκα έκανε μια υπόκλιση όλο ευγνωμοσύνη και ταπεινοφροσύνη, πήρε τα ρούχα της κι έτρεξε στο δρόμο προς το χωριό.

Οι μοναχοί, δίχως ν’ ανταλλάξουν λέξη, συνέχισαν την πορεία τους προς το μοναστήρι.  Είχαν ακόμα δέκα ώρες πορείας, λίγο προτού φτάσουν, ο νέος είπε στο γέρο: «Δάσκαλε, ξέρεις καλύτερα από μένα τι μας απαγορεύει ο όρκος της πίστης μας. Ωστόσο, κουβάλησες στην πλάτη σου εκείνη τη γυναίκα σε όλο το πλάτος του ποταμού.»

«Εγώ την κουβάλησα σε όλο το ποτάμι, πράγματι, εσύ όμως την κουβαλάς ακόμα επάνω στους ώμους σου;»

Αφιερωμένο:

• σε όσους συνεχίζουν να "κουβαλούν" μέσα τους παλιές ιστορίες, πόνους, θλίψεις, οργή, μίση.

• σε όσους δεν έχουν μάθει πως συγχώρεση είναι να αφήσω πίσω το παρελθόν και να ατενίζω μπροστά.

Να αγωνιστείς για όσα σου αξίζουν

 Αυτός που βλέπουμε στην φωτογραφία, είναι ο Jim Thorpe , κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων στην Στοκχόλμη το 1912. 

Ο Jim, ήταν ένας αυτόχθων Αμερικανός (Ινδιανος), ένας υπεραθλητής που εκπροσώπησε την Αμερική στα σύνθετα αγωνίσματα του πένταθλου και του δεκάθλου.

Δείτε προσεκτικά τη φωτογραφία και θα παρατηρήσετε ότι φοράει διαφορετικές κάλτσες και παπούτσια. 

Αυτή δεν ήταν κάποια τάση της μόδας, απλά το πρωί του αγώνα του, ανακάλυψε ότι του είχαν κλέψει τα παπούτσια!. 

Ευτυχώς ο Τζιμ κατάφερε να βρει παπούτσια, σε ενα κάδο σκουπιδιών!. (ακριβώς αυτά που είναι βλέπουμε στην φωτογραφία). 

Ωστόσο, το ένα παπούτσι ήταν μεγαλύτερο απο το νούμερο του και έπρεπε να βάλει επιπλέον κάλτσες για να το μπορέσει να το χρησιμοποιησει.

Φορώντας αυτά τα παπούτσια, ο Jim κερδίζει 2 χρυσά μετάλλια εκείνη την ημέρα.

Αυτό ειναι ενα τέλειο παραδειγμα, ότι οι δικαιολογίες σου δεν πρέπει να σε σταματήσουν! 

Τι κι αν η ζωή δεν είναι δίκαιη;

Τι θα κάνεις γι ' αυτό σήμερα;

Δεν έχει σημασία πώς ξύπνησες σήμερα το πρωί, με κλεμμένα παπούτσια, μια άρρωστη, αποτυχημένη σχέση, χρεοκοπημένη επιχείρηση, μην αφήσεις αυτά τα πράγματα να σε σταματήσουν από τη νίκη του αγώνα σου! 

Μπορείς να κατακτήσεις πολλά περισσότερα  στη ζωή,  αν ξεπεράσεις τις δικαιολογίες σου και αρχίσεις να ενεργείς, να αγωνιστείς για ολα οσα σου αξιζουν. 

Μην περιμενεις απο τους άλλους. Εσύ είσαι και ο "αλλος" για τον διπλανό σου.

Μπορεί να έχεις δικαιολογίες ή αποτελέσματα... 

Αλλά ποτέ τα δύο μαζί!.......

Πηγή fb

 Όταν πεθάνεις, μην ανησυχείς για το σώμα σου ... οι συγγενείς σου θα κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο σύμφωνα με τις δυνατότητές τους.

Θα βγάλουν τα ρούχα σου,

Θα σε πλύνουν.

Θα σε ντύσουν.

Θα σε πάρουν από το σπίτι σου και θα σε μεταφέρουν στη "νέα σου διεύθυνση".

Πολλοί θα έρθουν στην κηδεία σου για να «πουν αντίο». Κάποιοι θα ακυρώσουν δεσμεύσεις και ακόμη και θα χάσουν τη δουλειά τους για να έρθουν.

Τα αντικείμενά σου, ακόμη και αυτά που δεν σου άρεσε να δανείζεις, θα πουληθούν, θα δοθούν ή θα καούν.

Τα κλειδιά σου

Τα εργαλεία σου

Τα βιβλία σου

Τα όργανα σου

Τα CD σου

Τα παπούτσια σου

Τα ρούχα σου...

Και να είσαι σίγουρος ότι 

ο κόσμος θα σταματήσει να κλαίει για σένα.

Η οικονομία θα συνεχιστεί.

Στη δουλειά σου, θ' αντικατασταθεί. Κάποιος με τις ίδιες ή καλύτερες ικανότητες θα πάρει τη θέση σου.

Τα περιουσιακά σου στοιχεία θα μεταβούν στους κληρονόμους σου...

Και μην έχεις την εντύπωση ότι θα συνεχίσουν  να σε αναφέρουν, να σε κρίνουν,, να ρωτούν και να επικρίνουν για τα μικρά και μεγάλα πράγματα που έκανες στη ζωή.

Άτομα που σε γνώριζαν μόνο από την εμφάνισή σου θα πουν: "Φτωχός ... ή περνούσε υπέροχα!"

Οι ειλικρινείς φίλοι σου θα κλαίνε για μερικές ώρες ή λίγες μέρες, αλλά μετά θα επιστρέψουν στο γέλιο.

Τα ζώα σου θα συνηθίσουν στον νέο κάτοχο.

Οι φωτογραφίες σου θα παραμείνουν στον τοίχο για λίγο ή θα συνεχίσουν σε κάποιο έπιπλο, αλλά στη συνέχεια θα διατηρηθούν στο κάτω μέρος ενός συρταριού.

Κάποιος άλλος θα καθίσει στον καναπέ σου και θα φάει στο τραπέζι σου.

Ο βαθύς πόνος στο σπίτι σου θα διαρκέσει μια εβδομάδα, δύο, ένα μήνα, δύο, ένα χρόνο, δύο ... Τότε θα προστεθείς στις αναμνήσεις και στη συνέχεια, η ιστορία σου τελείωσε.

Τελείωσε ανάμεσα στους ανθρώπους, τελείωσε εδώ, τελείωσε σε αυτόν τον κόσμο.

Αλλά ξεκίνησε η ιστορία σου στη νέα σου πραγματικότητα ... στη ζωή σου μετά το θάνατο.

Η ζωή σου και όλα εγκόσμια, έχασαν την αξία που είχαν.

Σώμα

Ομορφιά

Εμφάνιση

Επίθετο

Ανεση

Πίστωση

Κατάσταση

Θέση

Τραπεζικός λογαριασμός

Σπίτι

Αυτοκίνητο

Επάγγελμα

Τίτλοι

Διπλώματα

Μετάλλια

Τρόπαια

Οι φιλοι

Μέρη

Σύζυγος

Οικογένεια...

Στη νέα σου ζωή θα χρειαστείς μόνο το πνεύμα σου. Και η αξία που έχεις συγκεντρώσει εδώ θα είναι η μόνη περιουσία που θα έχεις εκεί.

Αυτή η τύχη είναι η μόνη που θα πάρεις μαζί σου και δημιουργείται κατά τη διάρκεια της περιόδου που βρίσκεσαι εδώ. Όταν ζεις μια ζωή αγάπης για τους άλλους και σε γαλήνη με τον γείτονά σου, ζυμώνεις την πνευματική σου περιουσία.

Γι 'αυτό προσπάθησε να ζήσεις πλήρως και να είσαι  ευτυχισμένος ενώ βρίσκεσαι εδώ γιατί, όπως είπε ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης: "Δε θα πάρεις αυτά που έχεις από δω. Μόνο ό,τι έδωσες θα πάρεις"...