Το φως στο μυστήριο της ζωής

Eνας σούφι δάσκαλος, ο Τζουνάιντ, εργαζόταν μαζί με ένα νεαρό. Ο νεαρός δεν είχε επίγνωση τής εσωτερικής σοφίας του Τζουνάιντ. Και ο Τζουνάιντ ζούσε μια τόσο συνηθισμένη ζωή, που χρειαζόταν πολύ διεισδυτικά μάτια για να αντιληφθείς ότι βρισκόσουν δίπλα σε ένα βούδα. Δούλευε σαν συνηθισμένος εργάτης και μόνο εκείνοι που είχαν μάτια μπορούσαν να τον αναγνωρίσουν. Το να αναγνωρίσεις το Βούδα ήταν πολύ εύκολο – καθόταν κάτω από το δέντρο μπόντι. Το να αναγνωρίσεις τον Τζουνάιντ ήταν πολύ δύσκολο – δούλευε σαν εργάτης, δεν καθόταν κάτω από ένα δέντρο μπόντι. Στο κάθε τι ήταν ένας απολύτως συνηθισμένος άνθρωπος.

Ο νεαρός που εργαζόταν μαζί του, έκανε συνέχεια επίδειξη της γνώσης του και έλεγε στον Τζουνάιντ τι να κάνει και πώς να το κάνει. ‘Ο,τι κι αν έκανε ο Τζουνάιντ, ο νεαρός του έλεγε: “Λάθος το κάνεις αυτό! Αν το κάνεις έτσι κι έτσι, θα είναι καλύτερα.” Εκείνος τα ήξερε όλα! Τελικά ο Τζουνάιντ γέλασε και είπε: “Νεαρέ, εγώ δεν είμαι τόσο νέος για να ξέρω τόσο πολλά.”

Ωραία κουβέντα αυτή: “Νεαρέ, εγώ δεν είμαι τόσο νέος για να ξέρω τόσο πολλά.” Μόνο ένας νέος μπορεί να είναι τόσο ανόητος, τόσο άπειρος. Ο Σωκράτης είχε δίκιο όταν είπε: “Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι γνώριζα πολλά. Όταν γέρασα και ωρίμασε η σοφία μέσα μου, έφτασα να κατανοήσω ότι δεν γνωρίζω τίποτα.”

Η ζωή είναι μυστήριο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να λυθεί. Κι όταν όλες οι προσπάθειες για να το λύσεις, αποδειχθούν μάταιες, τότε αρχίζει να φωτίζεται το μυστήριο.

Τοσιρό Μιφούνε, ο θρύλος του σινεμά

Σαν σήμερα την 1η Απριλίου του 1920 γεννήθηκε ο θρύλος του ιαπωνικού αλλά και παγκόσμιου κινηματογράφου,  Tοσιρό Mιφούνε. Ενσάρκωσε πολλούς ρόλους σαμουράι, έπαιξε σε 16 ταινίες του Ακίρα Κουροσάουα και συνολικά στη καριέρα του σε περίπου 170 ταινίες μεγάλου μήκους. Απεβίωσε το 1997 στο Τόκιο.

Τοσίρο Μιφούνε: Ο Τελευταίος Σαμουράι

Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020, 10:05

Ο κορυφαίος Ιάπωνας ηθοποιός, που δικαίως συγκαταλέγεται και στους καλύτερους της παγκόσμιας υποκριτικής, ο Τοσίρο Μιφούνε, γνωστός και ως «λύκος» λόγω των χαρακτηριστικών του, αποτελεί το alter ego του Ακίρα Κουροσάβα, με τον οποίο συνεργάστηκαν σε δεκαέξι ταινίες, πολλές απ' τις οποίες έχουν καταταχθεί ανάμεσα στις σημαντικότερες δημιουργίες όλων των εποχών.

Παρότι παραμένει ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους ηθοποιούς του πλανήτη, για τη ζωή του και την καριέρα του δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα, ίσως γιατί έμεινε έξω από κουτσομπολιά ή ροζ ιστορίες που τροφοδοτούν τη φαντασία.

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του (1η Απριλίου 1920) και είναι μία εξαιρετική ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον πρωταγωνιστή του Ακίρα Κουροσάβα, αλλά και την ιστορία που εξηγεί γιατί ψυχράθηκαν οι σχέσεις τους και διεκόπη η ανεπανάληπτη συνεργασία τους.

Ένα αστέρι μακριά από το σταρ σίστεμ

Ο Τοσίρο Μιφούνε γεννήθηκε στην κινεζική πόλη Σαντόνγκ και σε ηλικία 26 ετών υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με την κινηματογραφική εταιρεία «Τόχο». Η ζωή του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μουντή, καθώς δεν ήθελε να είναι σταρ, παραμένοντας μακριά από το σταρ σίστεμ και τις εμφανίσεις στο διεθνές τζετ σετ, προτιμώντας να πίνει το ποτό του, το οποίο αγαπούσε ιδιαιτέρως.

Η συνάντηση με τον Κουροσάβα

Έπειτα από την πρώτη του εμφάνιση στο φιλμ «Οι Τρελοί Καιροί» το 1947, θα συναντηθεί με τον Κουροσάβα για το κλασικό «Ρασομόν» (1950), που κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία και Τιμητικό Όσκαρ, βάζοντας τον ιαπωνικό κινηματογράφο στον παγκόσμιο χάρτη. Ακολούθησε το αριστουργηματικό «Επτά Σαμουράι»,  το ριμέικ από τον Τζον Στάρτζες «Και οι Επτά Ήταν Υπέροχοι», που γνώρισε ανάλογη επιτυχία. Ο θαυμάσιος Γιουλ Μπρίνερ, που κράτησε τον ρόλο του Μιφούνε, ήταν εξαιρετικός, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το πρωτότυπο, καθώς ο Ιάπωνας ηθοποιός ήταν ασύγκριτα υποβλητικός. Ίσως γι' αυτό πέρασε στο παγκόσμιο κοινό και ως ο τελευταίος σαμουράι.

Θα παίξει σε τρία φιλμ του Χιρόσι Ιναγκάκι, την «Τριλογία του Σαμουράι» (1954-1956), και το 1957 θα πρωταγωνιστήσει στον «Θρόνο του Αίματος» του Κουροσάβα, την καλύτερη διασκευή του «Μάκμπεθ» μεταφερμένη στον ιαπωνικό μεσαίωνα. Επίσης θα παίξει στο περίφημο «Γιοζίμπο», την ταινία που θα εμπνεύσει τον Σέρτζιο Λεόνε να γυρίσει το κλασικό φιλμ-σπαγγέτι «Για Μια Χούφτα Δολάρια».

Η φήμη του είχε φτάσει στην κορυφή και αυτός είναι ο λόγος που άρχισαν να τον ζητούν να πρωταγωνιστήσει και σε διεθνείς παραγωγές, κάποιες φορές ωστόσο σε αμφίβολης ποιότητας ταινίες, θέλοντας να εκμεταλλευθούν το όνομά του. Παρ΄ όλα αυτά είχε προηγηθεί το σπάσιμο του στενού δεσμού του με τον Κουροσάβα.

Ο καταραμένος «Κοκκινογένης»

Όλα ξεκίνησαν το 1965, με την ταινία «Ο Κοκκινογένης», μια επική ιστορία για την πρώιμη ιαπωνική ιατρική, που είχε προγραμματιστεί για γυρίσματα 50 ημερών, αλλά ολοκληρώθηκε μετά από ένα έτος! Ο Μιφούνε, που είχε δημιουργήσει τη δική του εταιρεία παραγωγής, εγκλωβίστηκε με τα παρατεταμένα γυρίσματα του τελειομανή Κουροσάβα και, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να σπάσει το συμβόλαιό του, έχασε ευκαιρίες και για άλλους ρόλους, αλλά και πολύτιμο χρόνο για να βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο τη δική του εταιρεία. Αυτό δεν το συγχώρεσε ποτέ στον Κουροσάβα, που συμπεριφερόταν ως αυτοκράτορας στους ηθοποιούς του και στα μέλη του συνεργείου του και ήθελε απόλυτη προσήλωση στην ταινία που γύριζε.

Εκτός Ιαπωνίας

Η καριέρα του στη Δύση δεν ήταν ανάλογη με αυτή της Ιαπωνίας. Κάποιοι του χρεώνουν τη μέτρια γνώση των αγγλικών, αλλά το σημαντικότερο ήταν η απόσταση που χώριζε τον τεράστιο Κουροσάβα ή τον Όζου με τους Αμερικανούς σκηνοθέτες με τους οποίους δούλεψε. Ωστόσο υπήρξαν και κάποιες καλές ταινίες όπου έπαιξε, όπως στα «Λιοντάρια του Ειρηνικού» (1969) μαζί με τον Λι Μάρβιν, σε σκηνοθεσία Τζον Μπούρμαν, στη «Μονομαχία στον Κόκκινο Ήλιο» (1971) δίπλα στους Αλέν Ντελόν, Τσαρλς Μπρόνσον και Κλαούντια Καρντινάλε, και στη «Ναυμαχία του Μίντγουεϊ» (1976) έχοντας ως συμπρωταγωνιστές τους γερόλυκους του αμερικανικού σινεμά Χένρι Φόντα, Τσαρλς Ίστον, Γκλεν Φορντ και Τζέιμς Κόμπερν.

 Επίσης τεράστια επιτυχία είχε και στην τηλεοπτική σειρά «Σογκούν, ο Μεγάλος Σαμουράι» (1981), δίπλα στον Ρίτσαρντ Τσάμπερλαϊν, ένα σίριαλ που βασίστηκε στο ομότιτλο μπεστ σέλερ του Τζέιμς Κλάβελ, το στόρι του οποίου τοποθετείται στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα και που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ιαπωνία.

 Ο Τοσίρο Μιφούνε, που πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου του 1997, και το τελευταίο διάστημα της ζωής του ταλαιπωρήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, άφησε πίσω του τρία παιδιά και περισσότερες από 160 ταινίες, πολλές απ' τις οποίες θα κοσμούν για πάντα τη λίστα με τις κορυφαίες δημιουργίες όλων των εποχών, ενώ θα μείνει και ως ο κορυφαίος πρωταγωνιστής του Κουροσάβα.

Αισώπου μύθοι.

Μια φορά κι έναν καιρό ( που οι άνδρες δεν έβαφαν τα μαλλιά τους )….
ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ

                            Ἀνὴρ μεσοπόλιος καὶ ἑταῖραι
Ἀνὴρ μεσοπόλιος δύο ἐρωμένας εἶχεν, ὧν ἡ μὲν νέα ὑπῆρχεν, ἡ δὲ πρεσβῦτις.   Καὶ ἡ μὲν προβεβηκυῖα αἰδουμένη νεωτέρῳ αὐτῆς πλησιάζειν, διετέλει, εἴ ποτε πρὸς αὐτὴν παρεγένετο, τὰς μελαίνας αὐτοῦ τρίχας περιαιρουμένη. Ἡ δὲ νεωτέρα ὑποστελλομένη γέροντα ἐραστὴν ἔχειν τὰς πολιὰς αὐτοῦ ἀπέσπα. Οὕτω τε συνέβη αὐτῷ ὑπὸ ἀμφοτέρων ἐν μέρει τιλλομένῳ φαλακρὸν γενέσθαι.

Ένας άνθρωπος μεσόκοπος είχε δύο ερωμένες, από τις οποίες η μία ήταν  πιο νέα ( από τον ίδιο ) και η άλλη   πιο ηλικιωμένη. Όποτε αυτός πήγαινε με τη μεγαλύτερή του , εκείνη , επειδή ντρεπόταν να πηγαίνει με έναν άνθρωπο νεώτερό της, του μαδούσε τις μαύρες  τρίχες• η πιο νέα πάλι, επειδή  ντρεπόταν να έχει  γέρο εραστή   ,   του μαδούσε τις άσπρες τρίχες. Έτσι, ο άνθρωπος , καθώς τον μαδούσαν  πότε η μία και πότε η άλλη ,  κατάντησε φαλακρός !

Βιρτζίνια Γουλφ

Η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου.
Τι μπορώ να πω για τον Παρθενώνα...
Ο ναός σαν πλοίο, δονείται, τεντώνεται,
πλέει αν και ακίνητος, διασχίζοντας τους αιώνες.

Κατεβήκαμε με το αυτοκίνητο στη θάλασσα.
Πόσο όμορφα είναι
τα ανέγγιχτα χείλη της θάλασσας
όταν αγγίζουν μιαν άγρια παραλία.

Πίσω μας
λόφοι και πράσινες πεδιάδες,
στο βάθος η Ελευσίνα.

Γευματίσαμε στο Σούνιο.
Οι κολώνες
άσπρες σαν κιμωλία, ψηλές σαν φάροι.

Γυρίσαμε,
εννοείται περνώντας φουντωτά δέντρα,
κόκκινα τετραγωνισμένα χωράφια,

αφήνοντας πίσω μας τσιγγάνικα τσαντίρια,
σαν ινδιάνικα καλύβια από κλαδιά φτέρης.

Σήμερα - τι όμορφα ήταν σήμερα -
στη μικρή βυζαντινή εκκλησία
στους πρόποδες του Υμηττού.

Γιατί δε μπορούμε να ζούμε για πάντα έτσι;
αναρωτήθηκα.

Η ώρα είναι δέκα παρά πέντε.
Και που βρίσκομαι και γράφω με πένα και μελάνι;

Στους Δελφούς, κάτω από μια ελιά,
σε γη στεγνή, στρωμένη με άσπρες μαργαρίτες,
ακούγονται κουδούνια κατσικιών.

Ένας γέρος ξεπέζεψε από το μουλάρι του
και μια ακρίδα μόλις έκατσε πάνω στην ελιά.

Σήκωσα το κεφάλι μου
και είδα τα βουνά σαν λάμες μαχαιριών.

Και ένιωσα σαν ένα μαχαίρι
να έξυσε ένα αμβλύ όργανο που υπήρχε μέσα μου,

γιατί δε μπορούσα να βρω
κανένα ψεγάδι σε αυτή τη λυγερή, αθλητική ομορφιά,
τη βουτηγμένη στο χρώμα,

χωρίς να 'ναι ψυχρή, χωρίς ίχνος χυδαιότητας,
αλλά πανάρχαια από ανθρώπινη ζωή.

Είμαι στην Ελλάδα.

Είμαι ήρεμη,
φιλική προς όλα, χαλαρή.

Είμαι ευτυχισμένη.

Βιρτζίνια Γουλφ

Σαν σήμερα, το 1941, έφυγε από τη ζωή.

Φίλιππος ο Ακαρνάν

Γιατρός της αρχαιότητας, καταγόμενος από την αρχαία Μεδεών , μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Ακαρνανίας.


Μαθητής των απογόνων του Ιπποκράτη, οι οποίοι είχαν δράσει στη μακεδονική πρωτεύουσα Πέλλα. Είχε τόσο διακριθεί στην ιατρική τέχνη, ώστε ο Βασιλιάς της Μακεδονίας  Φίλιππος τον προσκάλεσε, προκειμένου να γίνει ένας από τους προσωπικούς γιατρούς του μικρού του γιου Αλέξανδρου.
Είχε μάλιστα νοσηλεύσει τον νεαρό διάδοχο και γνώριζε τη φύση του.
Όταν ξεκίνησε η εκστρατεία στην Ασία, ο Φίλιππος ο Ακαρνάν, που ήταν ήδη ηλικιωμένος, στρατολογήθηκε να ακολουθήσει ως στρατιωτικός γιατρός, μαζί με άλλους συναδέλφους του. Βασικό του καθήκον ήταν να παρέχει τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του προς τον μεγάλο στρατηλάτη. Προφανώς το κατάφερε, αφού γνωρίζουμε από την ιστορία, πως ο Αλέξανδρος είχε τραυματιστεί σοβαρά πολλές φορές, αλλά πάντοτε ανάρρωνε ταχύτατα και συνέχιζε να ηγείται της μεγάλης εκστρατείας.
Πολύ γνωστή είναι η ιστορία, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος στη Μικρά Ασία ύστερα από μπάνιο στα παγωμένα νερά του ποταμού Κύδνου, κινδύνευσε να πεθάνει, ο Φίλιππος ετοίμασε αμέσως το σωτήριο φάρμακο. Εκτός από γιατρός λοιπόν, ήταν και φαρμακοποιός, όπως όλοι οι γιατροί της εποχής. Ο στρατηγός Παρμενίων, καχύποπτος για τη δράση του φαρμάκου, με γράμμα πληροφόρησε τότε τον Αλέξανδρο ότι ο γιατρός του, ήταν σίγουρα πληρωμένος από τον  Πέρση βασιλιά Δαρείο και είχε σκοπό να τον δηλητηριάσει. Τον συμβούλευσε λοιπόν μέσα από την επιστολή του, να μην πάρει τα φάρμακά που είχε ετοιμάσει ο Ακαρνάνας γιατρός.
Ο Μέγας Αλέξανδρος διάβασε την επιστολή του στρατηγού του και αμέσως, για να δείξει εμπιστοσύνη στο γιατρό του, το έδωσε στο Φίλιππο, ενώ ταυτόχρονα με το άλλο χέρι έπινε το φάρμακο (!)…Τόσο πολύ τον εμπιστευόταν!!
Το φάρμακο ενήργησε, ο πυρετός υποχώρησε κι ο Αλέξανδρος ήταν έτοιμος να ηγηθεί των ανδρών του.
Για το τέλος και τον θάνατο του Φιλίππου, δεν υπάρχει κάποια άλλη μαρτυρία, παρά μόνον ότι ο Αλέξανδρος  τίμησε αυτόν και την οικογένειά του με πλούσια δώρα.

Γιατρός της αρχαιότητας, καταγόμενος από την αρχαία Μεδεών (δίπλα στην σημερινή Κατούνα), μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Ακαρνανίας.

Η εμπιστοσύνη του Μ. Αλεξάνδρου στο γιατρό του

Ο στρατηγός Παρμενίων μήνυσε στον Μέγας Αλέξανδρο ότι ο γιατρός του είχε έρθει σε μυστική συνεννόηση με το Δαρείο, για να τον δηλητηριάσει.
Ο Αλέξανδρος διάβασε το γράμμα του στρατηγού του και το έβαλε κάτω από το προσκέφαλό του. Έπειτα από λίγο ήρθε ο γιατρός του, φέρνοντας τον κύλικα με το φάρμακο. Πήρε το ποτήρι κι ενώ με το ένα χέρι έπινε το φάρμακο, με το άλλο έδινε στο γιατρό να διαβάσει το εμπιστευτικό γράμμα, που ανέφερε ότι αυτός θα του προσέφερε αντί φαρμάκου δηλητήριο.
Μέχρι να τελειώσει ο γιατρός την ανάγνωση της επιστολής, ο Αλέξανδρος είχε καταπιεί όλο το φάρμακο. Ήθελε μ’ αυτό τον τρόπο να αποδείξει στον γιατρό του πόση εμπιστοσύνη έτρεφε σ’ αυτόν και το πόσο ασφαλής ένοιωθε κοντά του και στις πιο κρίσιμες στιγμές.

Χένρυκ Σιεμιράντζκι: «Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο γιατρός Φίλιππος της Ακαρνανίας» (1870)

Βιβλιογραφία – πηγή: 
Αρριανός. Αλεξάνδρου Ανάβασις, Αθήνα, Εξάντας, 1992, ΙΙ. 4.8-11.
Γ. Α. Φερεντίνος. Ιστορία της Ακαρνανίας. Αθήνα, 1989, τ. και Λίβιος 11,13. Κων. Στεργιόπουλου, ό.π. βλ. και Ε. Λιβεράτος. Ιστορία της Κεφαλληνίας. Πειραιάς, 1988.
Γ. Μπαρμπαρουση Β. Κουτιβή «Πόλεις και Χωριά του Δήμου Ακτίου-Βόνιτσας» 2012
, γη Αιτωλών κι Ακαρνάνων ,
sansimera.gr

Φάνης Μπισμπίκης 

Μεγιστίας ο Ακαρνάνας: Ο άγνωστος ήρωας της μάχης των Θερμοπυλών

Μεγιστίας ο Ακαρνάνας: Ο άγνωστος ήρωας της μάχης των Θερμοπυλών (480 π.Χ.)

Η μάχη των Θερμοπυλών είναι μια από τις πιο διάσημες μάχες όλων των εποχών. Ο συμβολισμός της μάχης είναι προφανής και έχουν γραφεί εκατομμύρια λέξεις γι’ αυτήν.
Σε πλήθος εκπαιδευτικών ιδρυμάτων η συγκεκριμένη αναμέτρηση διδάσκεται και θα διδάσκεται, όσο υπάρχει παρελθόν και ιστορικός χρόνος. Η μορφή του βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα έχει αναχθεί σε παγκόσμιο σύμβολο ανδρείας και γενναιότητας, όπως κι αυτή του Εφιάλτη σε αιώνιο σύμβολο προδοσίας. Στην περίφημη μάχη, όπου διακρίθηκε η ελληνική ανδρεία, ενυπάρχει και μία μικρή λεπτομέρεια που αφορά ένα «δευτερεύον» ιστορικό πρόσωπο. Χρειάζεται όμως, να τονιστεί η παρουσία (και η θυσία) του στις Θερμοπύλες, ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής.
Λίγοι Έλληνες γνωρίζουν τον Δημόφιλο, βασιλιά των Θεσπιών (Θεσπιές, αρχαία πόλη της Βοιωτίας), ο οποίος δεν δέχτηκε να αποχωρήσει από το στενό των Θερμοπυλών, όπως έκαναν οι άλλοι Έλληνες, και έπεσε μαζί με τους εφτακόσιους άνδρες του πολεμώντας τους Πέρσες.

Αν είναι λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν τον Δημόφιλο, ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που ξέρουν τον μάντη Μεγιστία τον Ακαρνάνα και τη συμμετοχή στου στη μάχη των Θερμοπυλών. Ο Μεγιστίας ακολούθησε το εκστρατευτικό σώμα των Ελλήνων οικειοθελώς, αφού στην Τραχίνα όπου συγκεντρώθηκαν οι ελληνικές δυνάμεις δεν υπήρχαν Ακαρνάνες. Οι Ακαρνάνες βέβαια συμμετέχουν στον κοινό αγώνα εναντίον των Περσών με στρατιωτικό σώμα και στις Πλαταιές πολεμούν με γενναιότητα.

Ο Μεγιστίας ήταν μάντης και οιωνοσκόπος καταγόμενος από το λαμπρό γένος των μάντεων, το γένος των Μελαμποδιδών, με γενάρχη τον Μελάμποδα και ένδοξους πρόγονους τον Αμφιάραο και τον Αμφίλοχο. Ο Μεγιστίας, ως μάντης, διείδε το τέλος των Ελλήνων στις Θερμοπύλες προτού εμφανιστεί ο Εφιάλτης και προδώσει. Ο Ηρόδοτος δεν αφήνει καμιά αμφισβήτηση:

«Στους Έλληνες δε, οι οποίοι βρίσκονταν στις Θερμοπύλες, πρώτα – πρώτα ο μάντης Μεγιστίας, αφού εξέτασε τα σπλάχνα των σφαγίων, προείπε τον θάνατο, ο οποίος τους περίμενε την αυγή..»
Ο Μεγιστίας έμεινε πιστός φύλακας της ελευθερίας των Ελλήνων. Όταν διαφαινόταν ότι το τέλος των υπερασπιστών ήταν κοντά και οι Πέρσες θα καταλάμβαναν το στενό, ο μάντης αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης και τους συντρόφους του, αν και είχε προβλέψει την επικράτηση των Περσών. Ο Μεγιστίας δεν υποχώρησε, ούτε κοίταξε να γλυτώσει τη ζωή του, το μόνο που ζήτησε ήταν να φύγει από τις Θερμοπύλες ο γιος του, το μοναχοπαίδι του. Η αναφορά στον μάντη γίνεται και στο επίγραμμα του Σιμωνίδη:
«μνῆμα τόδε κλεινοῖο Μεγιστία, ὅν ποτε Μῆδοι
Σπερχειὸν ποταμὸν κτεῖναν ἀμειψάμενοι,
μάντιος, ὃς τότε Κῆρας ἐπερχομένας σάφα εἰδώς
οὐκ ἔτλη Σπάρτης ἡγεμόνας προλιπεῖν.»
ΠΑ 7, 677
(Αυτός είναι ο τάφος του δοξασμένου Μεγιστία , που κάποτε τον σκότωσαν οι Μήδοι , όταν πέρασαν τον Σπερχειό , του μάντη , που ενώ γνώριζε καλά πως πλησίασε ο θάνατος , δε δέχθηκε να εγκαταλείψει τον βασιλιά της Σπάρτης).
ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ Ζ , Πολύμνια.

Έμεινε λοιπόν, ο μάντης δίκαιος και γενναίος, μην εγκαταλείποντας πατρίδα και συντρόφους. Εκεί στις Θερμοπύλες βρήκε τον θάνατο την τρίτη μέρα μαζί με τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα και τους Θεσπιείς του Δημοφίλου.
Σήμερα το όνομα του μάντη έχει περάσει στην ιστορική και εκπαιδευτική αφάνεια και δεν γίνεται λόγος γι’ αυτόν. Ούτε η ελληνική πολιτεία έχει τιμήσει την παρουσία του στη μάχη των Θερμοπυλών. Δεν υπάρχει καμία μια αναφορά στα σχολικά βιβλία, ως αναγνώριση ενός Έλληνα που δεν εγκατέλειψε τον αγώνα για πατρίδα και θυσιάστηκε γι’ αυτήν. Η χειρότερη τιμωρία για ένα ήρωα είναι η λησμονιά. Αυτές λοιπόν οι λίγες λέξεις αφιερώνονται στη μνήμη και στη θυσία του. Αξίζει να επισημανθεί το γεγονός ότι το 2003 ο Πολιτιστικός σύλλογος Αποδήμων Φυτειωτών ”Το Λιγοβίτσι” τοποθέτησε στο Δημαρχιακό κτίριο στις Φυτείες, αναθηματική πλάκα στη μνήμη του Θερμοπυλομάχου Μάντη Μεγιστία, για να μένει η θυσία του άσβεστη στις καρδιές των Ακαρνάνων.

Έρευνα-κείμενο: Χριστόφορος Τριάντης

Ο ξεκαρδιστικός Λουί ντε Φινές

Ο αεικίνητος Βέγγος της Γαλλίας!

---

---

Υπάρχει ένας μύθος στην κινηματογραφική βιομηχανία που θέλει τους Γάλλους να μην μπορούν να κάνουν κωμωδία.
Προφανώς και δεν έχει ακούσει ποτέ ο μύθος για τον κωμικό ήρωα του παλιού λαϊκού γαλλικού σινεμά, τον άνθρωπο που με υπερκινητικότητα, νεύρο και ευφυΐα έστειλε την εγχώρια κωμωδία σε πρωτοφανή επίπεδα!

Ο δημοφιλέστερος κωμικός που ξεπήδησε ποτέ από τη Γαλλία έφτασε στη χώρα μας μέσα από τις κορυφαίες επιτυχίες του, τον «Χωροφύλακα του Σαν Τροπέ» και τον «Φαντομά», αν και ο ίδιος πατούσε ανέκαθεν γερά και στο θεατρικό σανίδι.
Ο αμίμητος, ασύλληπτος και συχνά εξωφρενικός χωρατατζής, ο απόλυτος μετρ των ξεκαρδιστικών μεταμφιέσεων και των ανεπανάληπτων μορφασμών, ξεδίπλωσε με απροσχημάτιστη απλότητα το απίστευτο κωμικό του ταλέντο μέσα από μια γκάμα τεχνικών που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοί του.
Οι χειρονομίες και οι γκριμάτσες του έμειναν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη όσων τον απόλαυσαν στο σινεμά, καθώς στη σχεδόν σαραντάχρονη καριέρα του πρόλαβε να παίξει σε περισσότερες από 150 ταινίες, αν και η περίοδος που μεσουράνησε ήταν μεταξύ των δεκαετιών του ’60 και του ’70.
Με ευρύτατη λαϊκή απήχηση, ο ντε Φινές απευθυνόταν πάντα στις πλατιές μάζες με ένα χιούμορ που δεν ήταν λεπτό ή πνευματώδες, αλλά ντελιριακό και σπαρταριστό με τον πρωτόγονο αυτό τρόπο του σπάω πλάκα. Εκεί βάσισε τη μεγάλη και σταθερά ανοδική του καριέρα, ως ένας υπερκινητικός, νευρικότατος και ανήσυχος μεσόκοπος κύριος που προκαλούσε το γέλιο με τις ακατάπαυστες εκρήξεις θυμού του και τo χαρακτηριστικό παραμιλητό του όταν εξοργιζόταν…

Πρώτα χρόνια

Ο Λουί Ζερμέν Νταβίντ ντε Φινές ντε Γκαλάρτζα γεννιέται στις 31 Ιουλίου 1914 στο Κουρμπεβουά της Γαλλίας ως το τρίτο παιδί μιας αριστοκρατικής οικογένειας ισπανικής καταγωγής. Ο ευγενής πατέρας του από τη Σεβίλλη ήταν δικηγόρος που μετατράπηκε αργότερα σε έμπορο διαμαντιών και ευελπιστούσε να πιάσει την καλή όταν μετακόμισε με τη σύζυγό του στη Γαλλία. Ο μεγάλος αδερφός του σκοτώθηκε αργότερα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο μικρός Λουί μπλεκόταν από πολύ μικρός σε περιπέτειες, καθώς χωνόταν εκεί που δεν τον έσπερνες, ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που θα γινόταν αργότερα κινηματογραφικός θρύλος. Η συνήθειά του αυτή θα τον κρατούσε μακριά από τις καλές σχολικές επιδόσεις και θα αποδεικνυόταν μεγάλος μπελάς στο να κρατήσει σταθερή δουλειά. Από τη μητέρα του είχε μάθει πιάνο ήδη από πολύ νεαρή ηλικία, αν και ο ίδιος δεν είχε μυαλό για τίποτα.

Το 1932 γράφτηκε σε πολυτεχνική σχολή φωτογραφίας και κινηματογράφου αλλά τον έδιωξαν τελικά γιατί έβαλε φωτιά στο εκπαιδευτικό ίδρυμα! Το 1936 παντρεύτηκε νωρίς νωρίς την πρώτη του σύζυγο, αλλά χώρισαν έπειτα από τρία χρόνια. Την εποχή αυτή έκανε μπόλικες δουλειές του ποδαριού αλλά δεν φαινόταν να στεριώνει πουθενά: από μαθητευόμενος φωτογράφος σε βιομηχανικό εργάτη και από κει υπάλληλος ραφείου. Οι εργοδότες του εξοργίζονταν από τα συνεχή του καλαμπούρια και την καθόλου όρεξη για δουλειά.
Στον Β’ Παγκόσμιο δεν έγινε δεκτός στον γαλλικό στρατό λόγω ιατρικού λάθους στον φάκελο καταλληλότητάς του(!) και συνέχισε έτσι την περιπέτειά του αλλάζοντας δουλειές σαν πουκάμισα για αρκετά ακόμα χρονάκια. Στα χρόνια του πολέμου βρήκε μόνιμη δουλειά ως πιανίστας σε παρισινό νυχτερινό κέντρο…

Η γέννηση του κωμικού φαινομένου

Ήταν στα χρόνια της δουλειάς στο καμπαρέ που αποφάσισε ο Λουί ότι ήθελε να γίνει κινηματογραφικός ηθοποιός και μάλιστα κωμικός. Είμαστε στα 1942 όταν ο 28χρονος ντε Φινές αποφασίζει να γραφτεί σε δραματική σχολή και να πάρει κάτι στα σοβαρά για πρώτη φορά στη ζωή του. Μπορεί τα σπουδαστικά του χρόνια να στέφθηκαν για άλλη μια φορά από αποτυχία, εκεί θα γνωρίσει ωστόσο τον άνθρωπο που θα του άλλαζε τη ζωή: τον Daniel Gélin, που θα γινόταν σύντομα μεγάλος αστέρας του γαλλικού σινεμά, εξασφαλίζοντας στον καλό του φίλο Λουί τους πρώτους ρόλους στο θέατρο αλλά και πολλά κομπαρσιλίκια στο σινεμά (από το 1945 και μετά).

Το 1943 παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Ζαν ντε Μοπασάν, η οποία θα γινόταν η αφανής του ατζέντισσα και ο άνθρωπος που θα διαχειριζόταν αργότερα την καριέρα του, μιας και ο ντε Φινές δεν είχε ποτέ μυαλό για τέτοια. Το ζευγάρι απέκτησε τελικά δύο γιους και ο μικρός εμφανίστηκε μάλιστα σε πολλές κωμωδίες του πατέρα του, αν και δεν έγινε ποτέ του ηθοποιός.

Το ξεκίνημά του στο σινεμά μόνο ρόδινο δεν ήταν βέβαια, καθώς το νεύρο και η αεικινησία του δεν εκτιμούνταν καθόλου από σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Όπως και η τελειομανία του φυσικά, που ήταν ανήκουστη για κομπάρσο που άνοιγε απλώς πόρτες ή ξεστόμιζε μια ατάκα όλη κι όλη! Κι έτσι η φήμη του ως κινηματογραφικός ηθοποιός δεν ερχόταν ποτέ, παρά τις 50 ταινίες που είχε ήδη στις πλάτες του (μέσα σε 10 χρόνια) και τις θεατρικές περγαμηνές του.
Κακοπληρωμένος και με ασύλληπτες δυσκολίες στο να βρίσκει δουλειά, περιοριζόταν σε κομπαρσιλίκια και αστραπιαία περάσματα και συχνά-πυκνά το πρόσωπό του δεν εμφανιζόταν καν στο μεγάλο πανί. Κι έτσι έβγαζε τα προς το ζην παίζοντας πιάνο σε νυχτερινά κέντρα, μεταγλωττίζοντας ταινίες στα γαλλικά και παίρνοντας μέρος σε περιοδεύοντες θιάσους της Γαλλίας.

Ο ρόλος που περίμενε μια δεκαετία για να έρθει ήρθε τελικά το 1956: ήταν από την πολεμική κωμωδία «La Traversée de Paris» που θα έμπαινε ο Λουί ντε Φινές στην ελίτ των γάλλων ηθοποιών κάνοντας πια τους δημιουργούς να τον προσέξουν! Πολλές κριτικές έσπευσαν μάλιστα να τον χρίσουν πρόωρα καλύτερο κωμικό της γενιάς του, κάτι που θα του εξασφάλιζε πια κανονικούς ρόλους με κανονικά μεροκάματα. Οι οποίοι έπεφταν τώρα βροχή!
Την επόμενη εφταετία έκανε ένα καλό όνομα στην εθνική κινηματογραφία της Γαλλίας, αν και η λαϊκή απήχηση δεν φαινόταν να έρχεται. Και πάνω που το είχε πάρει απόφαση ότι δεν θα γινόταν ποτέ αστέρας του σινεμά, του προσφέρουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη από μια σειρά έξι ταινιών που σκόπευε να κάνει ένα γαλλικό στούντιο, αν πήγαινε βέβαια καλά η ταινία. Μιλάμε για τον πρώτο «Χωροφύλακα του Σαν Τροπέ» το 1963! Η ταινία τον έκανε σταρ σε κάθε γωνιά της Γαλλίας και οδήγησε τελικά στα πέντε σίκουελ, στέλνοντάς τον μέχρι τότε στην πανευρωπαϊκή δόξα…
Με την επιτυχία του «Χωροφύλακα» στο τσεπάκι του, ο Λουί ντε Φινές επιστρατεύεται στον ρόλο του θεότρελου επιθεωρητή που θα κυνηγούσε τον «Φαντομά» το 1964, την ταινία που θα τον εγκαθίδρυε στη λαϊκή συνείδηση ως τον κωμικό που την εξέφραζε απόλυτα. Δύο σίκουελ του «Φαντομά» ακολούθησαν, με το καλύτερο να είναι κατά γενική ομολογία το «Ο Φαντομάς εναντίον της Σκότλαρντ Γιαρντ» (1967).
Το γαλλικό κοινό δεν χόρταινε πλέον τον «Φουφού», όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά, ο οποίος όταν δεν ήταν στο γύρισμα ήταν στο θεατρικό σανίδι. Η κωμωδία-θρίλερ του 1965 «Le Corniaud» ήταν ο μεγάλος εισπρακτικός θρίαμβός του, καθώς τα 12 εκατομμύρια εισιτήρια παραήταν μεγάλο νούμερο! Ρεκόρ που ξεπεράστηκε βέβαια από την επόμενη σπαρταριστή ταινία του «La Grande Vadrouille» το 1966, το φιλμ που έκοψε 17,3 εκατομμύρια μαγικά χαρτάκια και βρήκε διανομή στο εξωτερικό, ως μια από τις ελάχιστες ταινίες του ντε Φινές που παίχτηκε ποτέ σε κινηματογράφους μη γαλλόφωνων χωρών. Το εν λόγω φιλμ κράτησε μάλιστα το εισπρακτικό ρεκόρ γαλλικής ταινίας για 42 χρόνια και ξεπεράστηκε μόλις το 2008!
Στη δεκαετία του 1970, ο Λουί ντε Φινές συνέχισε να δρέπει κινηματογραφικές και θεατρικές δάφνες παραμένοντας ένας από τους πιο προβεβλημένους ηθοποιούς της Γαλλίας. Οι ταινίες όμως της περιόδου δεν αποκάλυπταν τα αναντίρρητα υποκριτικά του χαρίσματα, καθώς ήταν σαφώς λιγότερες από τον ίδιο. Ο Λουί επέμενε πάντως να συνεργάζεται με παλιούς συναδέλφους και δημιουργούς που γνώριζε ότι θα μπορούσε να δουλέψει μαζί τους, έστω κι αν αυτό έκανε συχνά κακό στην καριέρα του. Από την περίοδο ξεχωρίζει φυσικά ο ξεκαρδιστικός ραβίνος του στο «Aventures de Rabbi Jacob» (1973), παγκόσμια πια επιτυχία…

Τα κακά νέα και το τέλος

Η νέα του κινηματογραφική δουλειά θα ερχόταν το 1975, αν και δεν θα συνέβαινε ποτέ: τον Μάρτιο έπαθε έμφραγμα πάνω στο σανίδι, κάτι που τον ανάγκασε να κάνει ένα μακρύ διάλειμμα από τις υποκριτικές του υποχρεώσεις.
Πλέον ασχολούνταν με την κηπουρική στο κάστρο του στο Κλερμόν και επέστρεφε στο σινεμά σε σαφώς πιο ήρεμους και λιγότερο ενεργητικούς ρόλους. Το 1980 έκανε και το δεύτερο όνειρό του πραγματικότητα, να σκηνοθετήσει τη δική του ταινία, μια παραλλαγή κωμωδίας του Μολιέρου, η οποία δεν βρήκε ωστόσο την επιτυχία που ήθελε ο ντε Φινές.

Το 1979 και το 1982 επέστρεψε φυσικά δριμύτερος για το πέμπτο και έκτο μέρος του «Χωροφύλακα του Σαν Τροπέ», που έμελλε να είναι οι τελευταίες του κινηματογραφικές δουλειές, κλείνοντας έτσι μια λαμπρή καριέρα με τον περιπετειώδη τρόπο που είχε ξεκινήσει ως θεότρελος αστυνομικός!
Η τελευταία ταινία του «Χωροφύλακα» τον κούρασε όμως και τον κούρασε πολύ, παρά την υπόσχεσή του να μην ξανακάνει απαιτητικό σωματικά ρόλο. Κι έτσι λίγους μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, υπέστη τρίτο έμφραγμα, θανάσιμο αυτή τη φορά, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στις 27 Ιανουαρίου 1983, σε ηλικία 69 ετών.

Χιλιάδες κόσμου τον αποχαιρέτισαν στην τελευταία του κατοικία, αν και όλοι ήξεραν πως δεν θα έφευγε ποτέ από τον κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη τις καλύτερες γαλλικές κωμωδίες όλων των εποχών. Η ταφή του έγινε στους κήπους του κάστρου του και η σύζυγός του Ζαν, για να τιμήσει τη μνήμη του, έδωσε το όνομά του σε μια ποικιλία τριαντάφυλλων που στολίζουν έκτοτε ανελλιπώς το μνήμα του…

Κοκόνι: ο μικρός πανέξυπνος Έλληνας

Συγκάτοικός μας από τα αρχαία χρόνια, συνεχίζει να μας κάνει συντροφιά και μας κερδίζει με τον αξιαγάπητο χαρακτήρα του, τη χαριτωμένη εμφάνιση, το βολικό μέγεθος και την απροβλημάτιστη συμβίωση με άλλα ζώα. Εύστροφο και καθόλου απαιτητικό, το Κοκόνι είναι ιδανικό ακόμη και για πρωτάρηδες.

Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Η εικόνα ενός μικρόσωμου σκύλου με εμφάνιση που θυμίζει αλεπουδίτσα -με κάπως μακρύ κορμί, μακρύ τρίχωμα, γυριστή ουρά και τριγωνικό κεφάλι- είναι γνώριμη σε όλους μας. Οι περισσότεροι έχουμε έρθει πρόσφατα σε επαφή με τέτοια σκυλάκια, ενώ άλλοι τα θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια – ίσως μάλιστα να απεικονίζονται να μας συντροφεύουν σε κάποια παλιά αναμνηστική φωτογραφία. Πολλοί έχουμε συμβιώσει μαζί τους, είτε τα καλοκαίρια στο χωριό είτε συγκατοικήσαμε κάποια στιγμή με ένα από αυτά, θεωρώντας συνήθως πως πρόκειται για ένα ημίαιμο Σπιτσάκι. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι πρόκειται για μια πανάρχαια ελληνική φυλή που ονομάζεται Κοκόνι.
Ο διεθνής κριτής και εκτροφέας Στέλιος Μακαρίτης ταξιδεύει πολλά χρόνια σε απομονωμένα χωριά ανά την Ελλάδα ψάχνοντας ελληνικές φυλές ζώων, είτε πρόκειται για σκύλους είτε για οικόσιτα ζώα – πρόβατα, κατσίκες, κότες. «Είχα μαζί μου ένα Κοκόνι. Θυμάμαι τους μεγάλης ηλικίας ανθρώπους που με ρωτούσαν: “Πού το βρήκες το Κοκονάκι;” Και όταν απορούσα “μα πώς το γνωρίζετε το σκυλάκι αυτό;” μου έλεγαν ότι ήταν τα σκυλιά των παιδικών τους χρόνων. Αρα υπήρχε η φυλή και διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας. Ηταν μάλιστα αρκετά διαδεδομένη, αλλά ξεχάστηκε, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ξεχάσαμε τα πάντα στην Ελλάδα, την ιστορία, την παράδοση, τα ζώα».

Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Μια πανάρχαια ελληνική φυλή

Τα Κοκόνια υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια -ίχνη τους βρέθηκαν στα γεωλογικά στρώματα της Εποχής του Λίθου-, ενώ πολλές αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα μαρτυρούν την ύπαρξή τους και την κοντινή σχέση τους με την αρχαία ελληνική οικογένεια. Κείμενα και γκραβούρες φανερώνουν την αδιάσπαστη συνέχεια στη διατήρηση της φυλής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σε όλο τον ελλαδικό χώρο.
Η παρουσία τους ήταν συχνή στα αρχαιοελληνικά σπίτια. Αποκαλούνταν «παρέστια», επειδή τριγυρνούσαν στα πόδια των γυναικών όσο αυτές ετοίμαζαν το φαγητό στην εστία. Οι Αθηναίες αρχόντισσες τα έπαιρναν μαζί τους στην αγορά. Στις περισσότερες απεικονίσεις παιδιών από την αρχαία εποχή -π.χ. στο Μουσείο της Βραυρώνας- τα συνόδευε το μικρόσωμο σκυλάκι τους με το αλεπουδίσιο κεφάλι.
Η φυλή διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας λόγω του μικρού μεγέθους της -δεν μπορούσαν κατά βάση να διασταυρωθούν με μεγαλόσωμα ζώα και, επιπλέον, στην ύπαιθρο δεν υπήρχαν ξένες μικρόσωμες φυλές- και της στενής σχέσης της με την οικογένεια, που πάντα τα προστάτευε. Ήταν μικρά σκυλάκια του σπιτιού και έχαιραν ιδιαίτερης μεταχείρισης, γιατί πάντα ήταν όμορφα, πολύ έξυπνα και δραστήρια.
Σήμερα τα συναντάμε σε όλη την Ελλάδα και ως τύπο, και ως όνομα, παρότι δεν υπάρχει ακόμα ευρέως οργανωμένη προσπάθεια για τη διάσωση της φυλής. Ο Στέλιος Μακαρίτης βρήκε τον ορισμό της λέξης «κοκόνι» σε ένα αρχαιοελληνικό λεξικό: «μικρός σκύλος του σπιτιού». Αλλά και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν σήμερα τη λέξη γνωρίζουν ότι αναφέρεται σε έναν συγκεκριμένο τύπο ζώου.
Η αναγνώριση του προτύπου από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος (ΚΟΕ) δεν ήταν απλή υπόθεση. Χρειάστηκε πολυετής έρευνα από τον Στέλιο Μακαρίτη στα πιο απόμακρα σημεία της χώρας. «Κατόπιν μετρήσεων πάρα πολλών δειγμάτων, παρατήρησα ότι τα κοινά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει η φυλή απαντούσαν σε πληθυσμούς τους οποίους χώριζαν τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις. Παρότι δεν υπήρχε σχέση μεταξύ τους, καμία επαφή από το ένα σημείο στο άλλο, τα δείγματα παρουσίαζαν μεγάλη ομοιομορφία. Είναι απόδειξη ότι η φυλή και ο τύπος κρατήθηκαν καθαρά, αφού δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι υπήρχε συγγενικό αίμα σε μια τόσο μεγάλη απόσταση από το Βορρά έως το Νότο της Ελλάδας». Η αναγνώριση του προτύπου από τον ΚΟΕ σε εθνικό επίπεδο αποτελεί επιστέγασμα των κόπων του Στέλιου Μακαρίτη. Επόμενος στόχος είναι, μέσα από ένα πρόγραμμα εκτροφής και σταθεροποίησης, να έρθει και η αναγνώριση της φυλής σε διεθνή κλίμακα από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI), γιατί το Κοκόνι πραγματικά το αξίζει.

Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Συντροφιάς, αλλά όχι αγκαλιάς

Τα στοιχεία του χαρακτήρα του που το κάνουν αξιαγάπητο είναι τα ίδια που το βοήθησαν να επιβιώσει όλους αυτούς τους αιώνες στις σκληρές συνθήκες της υπαίθρου: ευστροφία, προσαρμοστικότητα, εξυπνάδα, πονηριά, θάρρος και ικανότητα να ζει αρμονικά με ανθρώπους και άλλα ζώα. Επιπλέον, τα φυσικά χαρακτηριστικά του -ευελιξία, γρηγοράδα, ταχύτητα στις αντιδράσεις, εξαιρετική όραση και ακοή- το έκαναν πάντα εξαιρετικά χρήσιμο στην αυλή, όπου φύλαγε τα μικρά οικόσιτα ζώα από τις αλεπούδες, έτρεπε σε φυγή τα τρωκτικά και προστάτευε το σπίτι και την οικογένεια με το οξύ του προειδοποιητικό γάβγισμα, σχηματίζοντας ιδανικό δίδυμο με τους μεγαλόσωμους σκύλους. «Δηλαδή, αν στον ίδιο χώρο συμβίωναν Κοκόνια με μεγαλόσωμους σκύλους-φύλακες, τα Κοκόνια έδιναν σήμα για να αναλάβουν δράση».
Στο δικό μας σπίτι θα προσαρμοστούν περίφημα, αρκεί να θυμόμαστε πως δεν μοιάζουν με τα άλλα μικρόσωμα. Δεν είναι σκυλάκια αγκαλιάς. Μπορούν να ζήσουν άνετα μέσα στο σπίτι, αλλά και στον κήπο. Έχουν ανάγκη από άσκηση και τρέξιμο, τους αρέσει να μαθαίνουν, αλλά κυρίως έχουν ανάγκη τη συντροφιά μας. Αντιλαμβάνονται τα πάντα, έχουν δηλαδή αίσθηση του τι συμβαίνει και δίνουν σήμα «συναγερμού». Είναι τα πλέον ιδανικά για παιδιά και ηλικιωμένους, καλά σκυλιά για πρωτάρηδες, προσφέρουν την τέλεια συμβίωση. Έξυπνα, στοργικά, πολύ αφοσιωμένα, αποκτούν εύκολα πολύ καλή επαφή με τα άλλα ζώα της οικογένειας, όχι μόνο τους σκύλους. Είναι ζώα με νοημοσύνη, συνεργάσιμα, εκπαιδεύσιμα, μαθαίνουν κόλπα εύκολα και μπορούν να κάνουν ατζίλιτι και άλλα σκυλίσια σπορ.

Εμφάνιση

Η ιδιαίτερη εμφάνιση της φυλής θυμίζει λίγο σκυλάκια τύπου Σπιτς. Όμως στην πραγματικότητα, όπως μας εξηγεί ο κ. Μακαρίτης, έχουν περισσότερες ομοιότητες με κάποιες φυλές Σπάνιελ. Έχουν γρήγορη και ζωηρή κίνηση. Το σώμα τους είναι μακρύτερο από ό,τι το ύψος τους. Έχουν τριγωνικό κεφάλι με ρύγχος κοντύτερο από το μήκος του κρανίου, πεσμένα αυτιά και χαρακτηριστική «περήφανη» φουντωτή ουρά, που σχηματίζει ημικύκλιο και πέφτει μαλακά στην πλάτη. Το τρίχωμα είναι κοντό στο πρόσωπο και στο μπροστινό μέρος των ποδιών, σχετικά μακρύ στο σώμα και στο λαιμό, και μακρύτερο στην ουρά και στους γλουτούς. Χρωματικά δεν υπάρχει περιορισμός. Μπορούμε να τα βρούμε σε όλα τα χρώματα και συνδυασμούς χρωμάτων.

Φροντίδα – περιποίηση

Είναι σκυλάκια ανθεκτικά και υγιέστατα, εύκολα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις φροντίδας και διατροφής. Δεν είναι φυλή που ζητάει. Δεν έχουν κληρονομικά προβλήματα υγείας και ζουν πολλά χρόνια, ίσως επειδή καλλιεργήθηκαν μέσα από τη φυσική επιλογή και όχι από την ανθρώπινη.
Επειδή η γούνα τους είναι μεταξένια, δεν αφήνουν πολύ τρίχωμα μέσα στο σπίτι. Την περίοδο που αλλάζουν μανδύα (συνήθως μία φορά το χρόνο) αρκεί ένα δίλεπτο – τρίλεπτο βούρτσισμα την ημέρα για να μαζέψουμε τη νεκρή τρίχα στη βούρτσα και να γλιτώσουμε τα χαλιά μας.

Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Γιατί να πάρω Κοκόνι;

Αν σκεφτόμαστε να αποκτήσουμε έναν μικρόσωμο σκύλο συντροφιάς, αξίζει, πριν καταλήξουμε σε μια εισαγόμενη φυλή, να τα γνωρίσουμε. Θα τα αγαπήσουμε για το βολικό τους μέγεθος, τον αξιαγάπητο χαρακτήρα, την ευστροφία, την προσαρμοστικότητα και την ικανότητα να «τα βρίσκουν» με τους ανθρώπους και άλλα ζώα.
«Πέρα από το χαρακτήρα τους, που θα σας κερδίσει αναμφισβήτητα αν ζήσετε μαζί τους, είναι και ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Όπως όλες οι παραδοσιακές φυλές, τα Κοκόνια αξίζει να σωθούν, γιατί δημιουργήθηκαν όχι τόσο από την επιλογή του ανθρώπου, αλλά από την επιλογή της φύσης, που πιστεύω ότι είναι πιο σοφή. Καλλιεργήθηκαν μέσα στους αιώνες, προσαρμοσμένα στο κλίμα, στο περιβάλλον και στις ανάγκες κάθε περιοχής. Και τους αξίζει πραγματικά να αποκτήσουν και πάλι τη θέση που είχαν στην ελληνική οικογένεια. Να ξαναγίνουν δημοφιλή στα ελληνικά σπίτια. Γιατί είναι πραγματικά ένα σκυλάκι-θησαυρός».

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε στη διάσωσή τους

«Η φυλή έχει περιορισμένα άτομα και είναι καλό να αναπτυχθεί σε αριθμούς προκειμένου να σωθεί. Πρέπει να απλωθεί η γενετική βάση, να υπάρχουν περισσότερες γραμμές αίματος, ώστε να παραμείνει υγιής ο πληθυσμός με την αναγνώριση περισσότερων σκύλων και την επιλεκτική αναπαραγωγή τους», μας εξηγεί ο Στέλιος Μακαρίτης. 
Αν πιστεύετε πως έχετε ένα τέτοιο σκυλάκι ή αν γνωρίζετε ένα τέτοιο σκυλάκι (αν δηλαδή ανήκει σε κάποιον φίλο, γνωστό ή συγγενή σας) επικοινωνήστε με τον ΚΟΕ (www.koe.gr, τηλ. 210-81.45.165) για να μάθετε πότε είναι η επόμενη εκδήλωση αναγνώρισης της φυλής. Μπορεί να έχετε κάποιες αμφιβολίες, αλλά αξίζει να πάρετε και μια δεύτερη γνώμη από έναν κριτή. «Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να βρεθούν κάποια πολύ ωραία δείγματα της φυλής, άγνωστα και ίσως χαμένα».
Αν ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε ένα Κοκόνι μπορείτε να ενημερωθείτε  από τον ΚΟΕ για τις γέννες που έχουν δηλωθεί τους τελευταίους μήνες στα αρχεία του ομίλου.

Η απολογία ενός “τρελού”

Κάποτε κλήθηκε ο Ιπποκράτης στα Άβδηρα να εξετάσει για τρέλα τον Δημόκριτο, διότι υπήρχαν παράπονα για αυτόν ότι δεν φέρεται φυσιολογικά, και ότι γελάει με παράξενο τρόπο, κάθε φορά που αντίκριζε ανθρώπους. Ακολουθεί μέρος της «εξέτασης».

Ιπποκράτης: Λέγε στο όνομα των Θεών, μήπως λοιπόν όλος ο κόσμος νοσεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται και δε μπορεί να ζητήσει από πουθενά βοήθεια για θεραπεία, γιατί τι θα υπήρχε πέρα από αυτόν;

Δημόκριτος: Υπάρχουν άπειροι κόσμοι Ιπποκράτη και μη παίρνεις για τόσο λίγη και μικρή τη φύση που έχει τόσο πλούτο.

Ιπποκράτης: Αλλά αυτά Δημόκριτε, θα τα διδάξεις άλλη στιγμή πιο κατάλληλη, γιατί τώρα φοβάμαι μήπως και για το άπειρο ακόμη συζητώντας αρχίσεις να γελάς. Τώρα όμως ξέρε πως θα δώσεις λόγο στον κόσμο για το γέλιο σου.

Εκείνος τότε με κοίταξε έντονα και είπε:

«Εσύ νομίζεις πως δύο είναι οι αιτίες του γέλιου μου, τα καλά και τα άσχημα. Εγώ όμως γελώ με ένα μόνο, τον άνθρωπο, τον γεμάτο ανοησία, κενό από οτιδήποτε σωστό, που όλα του τα σχέδια μοιάζουν με του μικρού παιδιού και που υποφέρει τους αβάσταχτους μόχθους χωρίς να υπάρχει καμιά ωφέλεια.

Τον άνθρωπο που χωρίς να γνωρίζει μέτρο στην επιθυμία του πορεύεται ως τα πέρατα της γης και τα έγκατά της που δεν έχουν όρια, λιώνοντας το ασήμι και το χρυσάφι που ποτέ δεν σταματά να αποκτά, πάντα κάνοντας θόρυβο για περισσότερα για να μην πέσει σε λιγότερα και δεν ντρέπεται να ονομάζεται ευτυχισμένος, ενώ σκάβει στα βάθη της γης χρησιμοποιώντας αλυσοδεμένα χέρια, ανθρώπων από τους οποίους σε άλλους υποχωρεί η γη και τους πλακώνει και άλλους ο καταναγκασμός αυτός τους κρατάει χρόνια σε αυτή την κόλαση σαν να ήταν η πατρίδα τους, μαζεύοντας ασήμι και χρυσό, ψάχνοντας ίχνη της σκόνης και ψήγματα, σηκώνοντας εδώ κι εκεί σωρούς από άμμο, ανοίγοντας τις φλέβες της γης, σπάζοντας τους σβώλους και το χώμα για την απόκτηση περιουσίας, κάνοντας τη μητέρα γη εχθρική και άλλοτε θαυμάζοντάς την κι άλλοτε καταπατώντας την, ενώ αυτή είναι πάντοτε η ίδια.

ο Δημόκριτος γελά – Giuseppe Antonio Petrini 1750

Πόσο γέλιο προκαλεί την επίμοχθη και κρυφή γη να αγαπούν και να υβρίζουν τη φανερή. Άλλοι αγοράζουν σκυλιά, άλλοι άλογα κι άλλοι βάζοντας σύνορα σε μια μεγάλη περιοχή την ονομάζουν ιδιωτική τους περιουσία. Άλλοι πάλι που θέλουν να έχουν στην κατοχή τους μεγάλη έκταση, δεν το μπορούν μόνοι τους. Τότε σπεύδουν να παντρευτούν γυναίκες που ύστερα από λίγο καιρό τις διώχνουν, τις αγαπούν, τις μισούν, κάνουν παιδιά επειδή τα θέλουν κι ύστερα τα διώχνουν τελείως.

Τι είναι αυτή η κενή από περιεχόμενο και αλόγιστη βιασύνη που σε τίποτα δεν διαφέρει από τη μανία;

Πολεμούν τους ομοφύλους τους και δεν επιθυμούν την ησυχία. Στήνουν ενέδρες στους βασιλιάδες, διαπράττουν φόνους, σκάβουν τη γη ζητώντας ασήμι κι όταν το βρουν θέλουν να αγοράσουν γη κι όταν αγοράσουν τη γη πουλούν τους καρπούς της και πουλώντας τους καρπούς της πάλι παίρνουν ασήμι. Πώς βρίσκονται συνέχεια σε μεταβολή, πώς μεταβάλλουν συνέχεια την κατάστασή τους.

Όταν δεν έχουν περιουσία, ποθούν να την αποκτήσουν, όταν την έχουν την κρύβουν, την εξαφανίζουν. Κοροϊδεύω εκείνους που τους συμβαίνουν ατυχίες, γελάω ακόμη περισσότερο με εκείνους που είναι δυστυχισμένοι, γιατί έχουν παραβεί τους νόμους της αλήθειας, φιλονικώντας με έχθρα μεταξύ τους, μαλώνοντας με τ’ αδέρφια τους, τα παιδιά τους, τους συμπολίτες τους, κι όλα τούτα τα κάνουν για ν’ αποκτήσουν πράγματα που κανείς όταν πεθάνει δεν τα εξουσιάζει.

Δημόκριτος – Hendrick ter Brugghen – 1628

Σκοτώνουν ο ένας τον άλλον, δεν σέβονται τους νόμους, αδιαφορούν για τη δύσκολη κατάσταση των φίλων και της πατρίδας τους, πλουτίζουν με πράγματα ανάξια που δεν έχουν ψυχή, δίνουν όλη την περιουσία τους για να αγοράσουν ανδριάντες, γιατί τους φαίνεται πως τα αγάλματα μιλούν, αλλά τους ανθρώπους που μιλούν λέγοντας την αλήθεια τους μισούν. Ζητούν ότι τους είναι δύσκολο, γιατί όταν κατοικούν στη στεριά ποθούν τη θάλασσα κι όταν μένουν σε νησί ποθούν την ηπειρωτική χώρα κι όλα τα διαστρέφουν με βάση τη δική τους επιθυμία. Φαίνονται πως επαινούν την ανδρεία στον πόλεμο, αλλά κάθε μέρα νικιούνται από την ακολασία, τη φιλαργυρία κι όλα τα άλλα πάθη από τα οποία πάσχουν. Είναι όλοι τους Θερσίτες της ζωής.

Τώρα, όμως, καθώς χάνουν το μυαλό τους και γεμίζουν αλαζονεία για όσα υπάρχουν στη ζωή, σαν αυτά να ήταν πάντα σταθερά, χωρίς να περνά από τον νου τους πόσο άτακτη είναι η πορεία των πραγμάτων, είναι δύσκολο να διδαχτούν. Γιατί θα αρκούσε για να τους φρονηματίσει η μεταβολή των πάντων, που κάνοντας απότομη στροφή μας επιτίθεται και επινοεί κάθε είδους αιφνιδιαστική τροχηλασία.

Αυτοί, όμως, σαν να βάδιζαν σε σταθερό και σίγουρο δρόμο, ξεχνούν τις συμφορές που τους βρίσκουν συνεχώς και με διάφορους τρόπους επιθυμούν αυτά που φέρνουν λύπη, επιζητούν εκείνα που τους βλάπτουν και ρίχνονται σε μεγάλες συμφορές.

Γιατί λοιπόν, Ιπποκράτη, μέμφθηκες το γέλιο μου; Γιατί κανένας δεν γελά με τη δική του ανοησία, αλλά καθένας κοροϊδεύει την ανοησία του άλλου. Το γέλιο μου κατακρίνει την απερισκεψία των ανθρώπων, το ότι δεν έχουν ούτε μάτια ούτε αυτιά.»

Φεύγοντας, έφτασα τους Αβδηρίτες που με περίμεναν στον λόφο απ’ όπου παρακολουθούσαν και τους είπα: Μεγάλη χάρη σας χρωστώ για την πρόσκλησή σας- γιατί είδα τον Δημόκριτο, τον σοφότατο, που διερεύνησε και κατάλαβε την πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης, τον μόνο που έχει τη δύναμη να σωφρονίσει τους ανθρώπους.

Επιστολαί – Ο Ιπποκράτης χαιρετά τον Δαμάγητο

Πηγή: spiritscience

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Συναφές: 

Δημόκριτος – η ευδιαθεσία

Το μυστικό της καλής ζωής από τον «Γελαστό Φιλόσοφο»

Γιώργος Μπαλάνος και τα μυστήρια

https://m.youtube.com/watch?v=52MDFUBNc80

Ιουλία Μπίμπα, η δασκαλίτσα του κατηχητικού που εκτελέστηκε "δια πελεκεως"

Εκτελέστηκε σαν σήμερα 26 Φεβρουαρίου  στηνΒιέννη, το 1943.
Ιουλία Μπίμπα, η δασκαλίτσα του κατηχητικού με την ατρόμητη καρδιά, αφού ανατίναξε το κτήριο της ΕΣΠΟ, μαζί με τους συντρόφους της της ΠΕΑΝ, συνελήφθη μετά από προδοσία, καταδικάστηκε σε θάνατο δια καρατομήσεως και μεταφέρθηκε στο εξωτερικό, καθώς στην Ελλάδα δεν υπήρχε γκιλοντίνα.

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1942, μεσημέρι
Μια τρομερή έκρηξη ανατινάζει το κτίριο στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, όπου βρίσκεται το αρχηγείο της προδοτικής και φιλοναζιστικής ΕΣΠΟ.
Ένα σαμποτάζ στην καρδιά της κατακτημένης Αθήνας και το πρώτο μεγάλο σαμποτάζ σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Κατέστρεψε το κτίριο, έβαλε τέλος στα βρόμικα σχέδια της ΕΣΠΟ και έθαψε κάτω από τα συντρίμμια 43 γερμανούς και 29 προδότες.
Τα ραδιόφωνα της Μόσχας, Λονδίνου και Καΐρου το εξύμνησαν.
Το οργάνωσε και το εκτέλεσε η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ.

Η Ιουλία Μπίμπα, καταγόμενη από την Σάμο, δεν ήταν δασκάλα σε κάποιο σχολείο, αλλά σε κατηχητικό της Αθήνας, όπου πήρε το προσωνύμιο "δασκαλίτσα".

Ήταν αυτή που μετέφερε τα εκρηκτικά, προκειμένου να ανατιναχθεί η έδρα της ΕΣΠΟ* από την ΠΕΑΝ** στην οποία συμμετείχε, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1942.

Μετά από προδοσία συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά και καταδικάστηκε σε θάνατο "δια πελέκεως".

Επειδή στην Ελλάδα δεν υπήρχε λαιμητόμος, μεταφέρθηκε στην Βιέννη και αποκεφαλίστηκε τον Φεβρουάριο του 1943.

Η ίδια ανέφερε σε ένα από τα σημειώματα της από την φυλακή γιατί έλαβε μέρος στην αντίσταση:

"Μπορεί να μ’ έβαλαν στα αίματα κι εκείνα τα παλικάρια που κατέβασαν τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη τον Μάιο του ’41. Δεν μάθαμε ακόμα τ’ όνομά τους. Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Θυμάμαι ότι εκείνη τη μέρα, εκείνο το σούρουπο, ανέβηκα πάνω στου Φιλοπάππου και κοίταζα τον βράχο απέναντι. Κοίταζα τον Παρθενώνα και σκεφτόμουνα «Άραγε θα μπορέσω ποτέ να κάνω κι εγώ κάτι?"

Και έκανε...
Στις φωτογραφίες, η Ιουλία Μπίμπα, ένα χειρόγραφο σημείωμα της από τις φυλακές και το πιστοποιητικό θανάτου της.

* Η ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση) ήταν μια εθνικοσοσιαλιστική και φασιστική οργάνωση δοσίλογων στην περίοδο της τριπλής Κατοχής. Υπέστη συντριπτικό πλήγμα από το σαμποτάζ της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ με την ανατίναξη των κεντρικών γραφείων της στην γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων τον Σεπτέμβριο του 1942.

** Η ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων) ήταν μια αντιστασιακή οργάνωση την περίοδο της Κατοχής με λίγα μέλη η οποία έμεινε κυρίως γνωστή για το εντυπωσιακό πολύνεκρο σαμποτάζ στην ΕΣΠΟ.

Γιώργος Μπαλάνος 12/4/1944 - 18/2/2020

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ

Ο Γιώργος Μπαλάνος ήταν ίσως ο πρώτος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία του φανταστικού, τα UFO και τα παραφυσικά φαινόμενα.

Έφυγε στο 18-2-2020 από τη ζωή ο συγγραφέας, αρθρογράφος και μεταφραστής βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Γιώργος Μπαλάνος, σε ηλικία 76 ετών.

O Γιώργος Μπαλάνος ήταν ίσως ο πρώτος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία του φανταστικού, τα UFO, την εξωγήινη ζωή, τη θεοσοφία και τα παραφυσικά φαινόμενα. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 1944, σπούδασε μηχανολόγος και φυσικός αλλά δεν ολοκλήρωσε ποτέ παρότι είχε κερδίσει και υποτροφία στην Αμερική από το 'Ίδρυμα Fullbright, έγινε δάσκαλος αγγλικών, ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, διετέλεσε, επίσης, αντιπρόσωπος στην Ελλάδα της διεθνούς ερευνητικής οργάνωσης Aerial Phenomena Research Organization (APRO).

Διατέλεσε αρθρογράφος στον περιοδικό τύπο σε θέματα του Παράξενου, και ήταν συγγραφέας περίπου 30 βιβλίων έρευνας του Ανεξήγητου, Επιστημονικής Φαντασίας και Τρόμου. Το έργο του, οικολογίας για νέους και μεγάλους, «Λαμπερά Αγκάθια» έχει περιληφθεί στο Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Ε’ και ΣΤ’ τάξης Δημοτικού (ΟΕΒΔ), ενώ έχει μεταφράσει πάνω από 150 βιβλία φαντασίας, εσωτερικού, ηρωικής φαντασίας κ.λπ.

Αν και παλιότερα είχε συχνή παρουσία στην τηλεόραση, και με δική του τηλεοπτική εκπομπή, τα τελευταία χρόνια απείχε από τη δημοσιότητα.

Για τη μεταφραστική του δουλειά του απονεμήθηκε, το 1984, το βραβείο Κarell που δίνει κάθε χρόνο σ' έναν μεταφραστή από όλο τον κόσμο η World Science Fiction Association. «Όταν γεννήθηκα δεν υπέγραψα κανένα χαρτί», ήταν η γνωστότερη ρήση του.

Ο πρώτος και ο σημαντικότερος συγγραφέας του Χώρου του Αγνώστου στην Ελλάδα. Τιμής ένεκεν, θα αναφέρουμε μερικά στοιχεία, τα οποία θεωρούμε σημαντικό να γνωρίζουν οι αναγνώστες:

Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1944 στην Αθήνα (Πλάκα) και μεγάλωσε στο Παγκράτι.Πέρασε από κάμποσες ανώτερες και ανώτατες σχολές, χωρίς ουσιαστικά να τελειώσει καμία (Σιβιτανίδειος, Πάντειος) γιατί καμία δεν τη βρήκε αρκετά ενδιαφέρουσα), δεν χρησιμοποίησε την υποτροφία φυσικής από το Ίδρυμα Φουλμπράιτ, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως φωτογράφος, πήρε κατά λάθος ένα δίπλωμα αγγλικής κι εργάστηκε για λίγα χρόνια ως καθηγητής ξένων γλωσσών, πριν τα εγκαταλείψει όλα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα και το γράψιμο.
Συγγραφέας–παρουσιαστής στην τηλεοπτική σειρά (1995) “Τα Αινίγματα της Ελλάδας”.Διεθνές βραβείο μετάφρασης έργων Επιστημονικής Φαντασίας “Κarel” (1984) από την World Science Fiction Association. (Το Όσκαρ αυτού του χώρου).

Τα έργα του:Εκατοντάδες άρθρα και διηγήματα σε περιοδικά κι εφημερίδες. Δεκάδες συνεντεύξεις σε τηλεόραση κι εφημερίδες. Πολλές διαλέξεις σε συλλόγους, σεμινάρια κ.λπ.Συγγραφέας πολλών (και από τα σημαντικότερα) βιβλίων Έρευνας του Αγνώστου, πολλά από τα οποία έχουν γίνει μπεστ-σέλερ, αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.
Συγγραφέας αρκετών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού, αλλά και άλλων υπό έκδοση.Μεταφραστής περισσότερων από εκατό (100) βιβλίων έρευνας του αγνώστου, επιστημονικής και ηρωικής φαντασίας, τρόμου κ.λπ., αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.Αποφεύγει να μιλά για τον εαυτό του, καθώς και τις δημόσιες εμφανίσεις. Πιστεύει ότι τα βιβλία του μιλούν καλύτερα γι’ αυτόν. Παρ' όλα αυτά, προτείνουμε να διαβάσετε μια μικρή αυτοβιογραφία του που ακολουθεί:

Μικρή Αυτοβιογραφία (2)

"Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, γεννήθηκα την περασμένη χιλιετία στην Αθήνα και μάλιστα ακριβώς μόλις λίγα μέτρα από τη βάση του βράχου κάτω από την Ακρόπολη, στην Πλάκα. Δεν είναι απόλυτα διαπιστωμένο ότι για εκεί με προόριζε ο πελαργός, επειδή μόλις συνειδητοποίησα ότι σκόπευε να με αφήσει κάπου στην Αθήνα τον δάγκωσα άγρια στο πόδι – και σίγουρα θα ήταν κουτσός μέχρι σήμερα, αν δεν τύχαινε να μην έχω ακόμη δόντια τότε, λόγω ηλικίας. Τώρα έχω, μέχρι να τα χάσω πάλι λόγω ηλικίας.Όπως και ’να χει, γεννήθηκα εντελώς απρόθυμα –γκρινιάζοντας, γρυλίζοντας και μουρμουρίζοντας– συνήθειες που τις έχω ακόμη.
Την αρχαία εκείνη εποχή που συνέβη το παραπάνω δραματικό επεισόδιο με τον πελαργό, η Αθήνα ήταν ακόμη υπό γερμανική κατοχή – οι Γερμανοί κατακτητές είχαν τραβήξει πολλά κατά τη διαμονή τους στη χώρα μας, αλλά άντεχαν ακόμη. Μετά –αν και δεν το ανακοίνωσε η τηλεόραση γιατί, ευτυχώς, δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη– έμαθαν τι είχε φέρει ο πελαργός και, πλέον, δεν άντεξαν άλλο. Έφυγαν άρον-άρον από την Ελλάδα. Μπορεί, μάλιστα, και να πρόλαβαν και τον πελαργό, που απομακρυνόταν κούτσα-κούτσα και δεν μπορούσε να πετάξει γρήγορα…
Μετά μεγάλωσα. Μεταξύ άλλων κακών συνηθειών, έμαθα και να διαβάζω.Μην έχοντας αρκετά χρήματα για να συχνάζω σε νυχτερινά κέντρα και μεζεδάδικα, άρχισα να συχνάζω σε βιβλιοθήκες. Εκεί, δυστυχώς, δεν μπορούσα να τσιμπώ τις κοπέλες που τυχόν βρίσκονταν στο χώρο –επειδή στις βιβλιοθήκες επιβάλλεται η σιωπή, και οι κοπέλες θα τσίριζαν. Έτσι, αναγκαστικά, άρχισα να διαβάζω τα βιβλία.Πάντως, μόλις κατάλαβα ότι μεγάλωσα, άρχισα να γκρινιάζω, να γρυλίζω και να μουρμουρίζω – σας είπα: μου είχε γίνει συνήθεια, την οποία και διατηρώ ακόμη.
Δεν είχα καλά-καλά μεγαλώσει, κι εξαιτίας των κακών συνηθειών που είχα αποκτήσει με το διάβασμα, άρχισα να γράφω.Και κάποιοι από σας να με διαβάζετε– και μια νέα λαμπρή σελίδα άνοιξε στην Ιστορία…
Η σειρά σας τώρα να αρχίσετε να γκρινιάζετε, να γρυλίζετε και να μουρμουρίζετε.Μην το κάνετε, γιατί, σίγουρα, όλα αυτά θα γραφτούν κάποτε με χρυσά γράμματα στην Ιστορία.Τέλος πάντων, μπορεί κι επίχρυσα–– ή και με μαρκαδόρο στις τουαλέτες της."