Ζήσε τη στιγμή

 " Πέθανε ένας άνθρωπος. Κάποια στιγμή είδε τον Θεό να έρχεται πιο κοντά κουβαλώντας μαζί του μια βαλίτσα. Και ο Θεός είπε: Γιε μου ήρθε η ώρα να φύγης. Ο έκπληκτος άνδρας ρώτησε: Τόσο νωρίς; Είχα τόσα πολλά σχέδια... Λυπάμαι, αλλά η αναχώρησή σου έφτασε. Τι κουβαλάς στη βαλίτσα σου; Ρώτησε ο άνθρωπος. Και ο Θεός απάντησε: - Αυτό που σου ανήκει. Τι μου ανήκει; Κουβαλάς τα πράγματα μου, τα ρούχα μου, τα λεφτά μου; Ο Θεός απάντησε: - Αυτά τα πράγματα δεν ανήκαν ποτέ σε σένα, ήταν του κόσμου. Φέρνεις τις αναμνήσεις μου; - Αυτά που ποτέ δεν ανήκαν σε σένα, ήταν από τον καιρό. Φέρνεις τα ταλέντα μου; - Αυτά δεν ανήκαν ποτέ σε σένα, ήταν περιστάσεις. Φέρνεις τους φίλους μου, τα μέλη της οικογένειας; - Λυπάμαι που δεν σου ανήκαν ποτέ, ήταν από τον δρόμο. Θα φέρεις τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου; - Ποτέ δεν ανήκαν σε σένα, ήταν από την καρδιά σου. Κουβαλάς το σώμα μου; - Ποτέ δεν ανήκε σε σένα, το σώμα ήταν σκόνη. Λοιπόν κουβαλάς την ψυχή μου; Όχι, η ψυχή είναι δική μου. Έτσι ο φοβισμένος άνδρας πέταξε έξω τη βαλίτσα που ο Θεός κουβαλούσε μαζί του και ανοίγοντας τον εαυτό του είδε ότι ήταν άδεια. Με ένα δάκρυ να πέφτει από τα μάτια του, ο άνδρας είπε: Δεν είχα ποτέ τίποτα; - Έτσι είναι, κάθε στιγμή που έζησες ήταν μόνο δική σου. Η ζωή είναι μόνο μια στιγμή. Μια στιγμή μόνο δική σου. Γι ' αυτό όταν έχεις χρόνο, αξιοποίησε την πλήρως. Αυτό το τίποτα που σου ανήκε δεν μπορεί να σε κρατήσει πίσω. Ζήσε τώρα, ζήσε τη ζωή σου και μην ξεχνάς να είσαι ευτυχισμένος, είναι το μόνο πράγμα που αξίζει πραγματικά.

 Web

Ταπεινότητα

 Μην δώσετε στον εαυτό σας πάρα πολύ σημασία και να είστε ταπεινοί, γιατί όσο περισσότερο δείχνετε τον εαυτό σας ανώτερο, έξυπνο και αλαζονικό, τόσο περισσότερο γίνεστε φυλακισμένος της εικόνας σας και ζείτε σε έναν κόσμο έντασης και ψευδαισθήσεων.

Πέτρα και Άμμος

 Άμμος και πέτρα

Μια ιστορία λέει ότι δύο φίλοι περπατούσαν στην έρημο. Σε κάποιο σημείο του ταξιδιού είχαν μία διαφωνία και ο ενας φίλος χαστούκισε τον άλλο στο πρόσωπο.

Εκείνος που χτυπήθηκε τραυματίστηκε, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο… «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ».

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι να βρουν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Εκείνος που χαστούκηθηκε κολησε στη λάσπη και άρχισε να πνίγεται.

Αλλά ο φίλος του τον έσωσε. Αφού ανέκαμψε από σχεδόν βέβαιο πνιγμό, έγραψε σε μια πέτρα…. «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ»

Ο φίλος που είχε χτυπήσει και σώσει τον καλύτερό του φίλο τον ρώτησε: «Αφού σε πλήγωσα, έγραψες στην άμμο και τώρα, γράφεις σε μια πέτρα, γιατί;»

Ο άλλος φίλος απάντησε… «Όταν κάποιος μας πονάει, πρέπει να το γράψουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγχώρεσης μπορούν να το σβήσουν. Όμως, όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για εμάς, πρέπει να το χαράξουμε σε πέτρα όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί ποτέ να το σβήσει. "

Μάθετε να γράφετε τις πληγές σας στην άμμο και να χαράζετε τις ευλογίες σας σε πέτρα

Sufi and zen parables

Αντανακλάσεις

 Ένας κλέφτης και ένας μοναχός ήρθαν στις όχθες μιας τεράστιας λίμνης. Δεν είχαν δει ποτέ κάτι τέτοιο.

«Υπάρχει κάτι μέσα του», είπε ο μοναχός, κοιτάζοντας το νερό, χωρίς να ξέρει ότι ήταν η αντανάκλασή του. 

Ο κλέφτης παρατήρησε το ίδιο πράγμα και σήκωσε το προσωπό του.

Η εικόνα έκανε το ίδιο πράγμα. Ο κλέφτης περίμενε το χτύπημα

 η εικόνα του έκανε το ίδιο.

 Ο μοναχός μελέτησε την επιφάνεια του νερού.

 Χαμογέλασε και η εικόνα χαμογέλασε. Γελούσε δυνατά και είδε τον άλλο να τον μιμείται. 

Kαθώς έφυγαν, ο κλέφτης σκέφτηκε:

«Πόσο επιθετικά είναι αυτά τα πλάσματα που ζουν μέσα στο νερό».

Και ο μοναχός είπε στον εαυτό του:

"Θα ήθελα να επιστρέψω, γιατί γνώρισα κάποιον όμορφο και με καλό χιούμορ."

Sufi and zen parables

Τρομάξτε τους και θα κάνουν ότι θέλετε

 

Πριν από περίπου 75 χρόνια, ο Hermann Göring, συνεργάτης του ADOLF HITLER και ιδρυτής της Γκεστάπο όταν κατέθεσε στο Εφετείο της Νυρεμβέργης τον ρώτησαν:

- Πώς κάνατε τον γερμανικό λαό να αποδεχθεί όλα αυτά;

Απάντησε:

Ήταν πολύ εύκολο, δεν έχει καμία σχέση με τον ναζισμό, έχει σχέση με την ανθρώπινη φύση.

Μπορείτε να το κάνετε σε ένα ναζιστικό, σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό καθεστώς, σε μια μοναρχία και ακόμη και σε μια δημοκρατία.

Το μόνο πράγμα που πρέπει να γίνει για να υποδουλώσει τους ανθρώπους είναι να τους τρομάξεις.

Εάν καταφέρετε να βρείτε έναν τρόπο να τρομάξετε τους ανθρώπους, μπορείτε να τους κάνετε να κάνουν ό, τι θέλετε».

Η σταθερά του Αρχιμήδη ή ο αριθμός π

 Ο αριθμός π (ή η σταθερά του Αρχιµήδη) είναι μια μαθηματική σταθερά οριζόμενη ως ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο ενός κύκλου, ενώ με ακρίβεια οκτώ δεκαδικών ψηφίων είναι ίση με 3,14159265. Ο λόγος αυτός είναι σταθερός και ανεξάρτητος από το μέγεθος του κύκλου. 

Το π είναι ταυτοχρόνως άρρητος και υπερβατικός αριθμός. Άρρητος επειδή δεν μπορεί να εκφραστεί ως ο λόγος δύο ακεραίων αριθμών και υπερβατικός επειδή είναι μεν πραγματικός, αλλά όχι αλγεβρικός. Δεν είναι ρίζα δηλαδή καμίας πολυωνυμικής εξισώσεως με ρητούς συντελεστές. Αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν μπορούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Δεν μπορεί δηλαδή κανείς, χρησιμοποιώντας μόνον έναν κανόνα και έναν διαβήτη, να κατασκευάσει ένα τετράγωνο που να έχει ακριβώς το ίδιο εμβαδόν με έναν δεδομένο κύκλο.

Οι μαθηματικοί τη γιορτάζουν κάθε 14 Μαρτίου, διότι τότε είναι 14/3 και σύμφωνα με τους Αμερικάνους που διαβάζουν πρώτα το μήνα και μετά τη μέρα 3/14 (π=3,14). Η ημέρα αυτή είναι και ημέρα των γενεθλίων του Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein, 14 Μαρτίου 1879). Επίσης στην Ευρώπη τη γιορτάζουν και κάθε 22/7 αφού 22 δια 7 είναι 3,14.

H ημέρα αυτή ονομάζεται Pi day προς τιμήν της σταθεράς!

Ο Πλούταρχος αναφέρει στο έργο του Ερωτήσεις “Πῶς Πλάτων ἔλεγε τόν θεόν ἀεί γεωμετρεῖν.” Από αυτή τη φράση προκύπτει ο μνημονικός κανόνας “Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί” όπου ο αριθμός των γραμμάτων δείχνει το αντίστοιχο ψηφίο του αριθμού π, με προσέγγιση 5 δεκαδικών ψηφίων (3,14159).

Αεί = 3

ο = 1

Θεός = 4

ο =1

μέγας = 5

γεωμετρεί = 9

Σε νεότερους χρόνους, αποδίδεται ότι την συμπλήρωσε ο καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ν. Χατζιδάκης (1872-1942),έχει χρησιμοποιηθεί μεγαλύτερη πρόταση για περισσότερα ψηφία “Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι”. 

το οποίο αντιστοιχεί στην παρακάτω δεκαδική προσέγγιση του π

3,1415926535897932384626.

ΠΗΓΕΣ

Αρτεµιάδης Κ. Νικόλαος: «Στοιχειώδης Γεωµετρία από Ανώτερη Σκοπιά». Ελληνική Μαθηµατική Εταιρεία (1998), Gino Loria: «Ιστορία των Μαθηµατικών». Ελληνική Μαθηµατική Εταιρεία (1971), Steve Connor: «Η πολυτάραχη ζωή της ΣΤΑΘΕΡΑΣ π». ΒΗΜΑSCIENCE 2006, Βικιπαίδεια

Ευαγόρας Παλληκαρίδης 1938 – 1957

Ευαγόρας Παλληκαρίδης 

1938 – 1957

Μάρτυρας του αγώνα των Ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου. Μπήκε νωρίς στον αγώνα, από τα μαθητικά του χρόνια κιόλας. Το 1953, σε ηλικία 15 ετών, κατεβάζει και τεμαχίζει την αγγλική σημαία στο Κολέγιο της Πάφου, κατά την ημέρα στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο. Δύο χρόνια αργότερα, συλλαμβάνεται ως μέλος της νεολαίας της ΕΟΚΑ, επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου και κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση παράνομου οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τον Μάρτιο του 1957. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του για να τον υπερασπιστούν. Παραδέχεται την ενοχή του, με αξιοθαύμαστο τρόπο: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη σε θάνατο, ο κόσμος ξεσηκώνεται για να σώσει τον νεαρό μαθητή. Οι εκκλήσεις για την απονομή χάριτος από την Ελλάδα, την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτονται από τον άγγλο κυβερνήτη Τζον Χάρντινγκ και την αγγλική διπλωματία.

Ο Βαγορής, όπως ήταν το χαϊδευτικό του, δεν πτοείται. Στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει: «Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να 'ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το καθετί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957 οδηγείται στην αγχόνη. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα (14 Μαρτίου) η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.

Τι είναι......

Ρώτησαν Έναν Σαμάνο...

- Τι Είναι Δηλητήριο;

- Κάθε τι, πέρα από αυτά που έχουμε ανάγκη είναι δηλητήριο... Μπορεί να είναι η εξουσία, η βαρεμάρα, το φαγητό, το εγώ μας (η ψευδής αίσθηση του ποιοι είμαστε), η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, ο φόβος, ο θυμός ή οτιδήποτε άλλο..

- Τι Είναι Φόβος;

- Η μη αποδοχή της αβεβαιότητας. Την στιγμή που αποδεχόμαστε εσωτερικά την αβεβαιότητα, τότε ο φόβος μεταμορφώνεται σε περιπέτεια..

- Τι Είναι η Κακία;

- Η μη αποδοχή της καλοσύνης των άλλων. Όταν δεχτούμε την καλοσύνη στους άλλους, η κακία μεταμορφώνεται σε έμπνευση..

- Τι Είναι ο Θυμός;

- Η μη αποδοχή όσων βρίσκονται, πέραν του ελέγχου μας. Όταν αποδεχτούμε, όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, τότε ο θυμός μεταμορφώνεται σε ανεκτικότητα..

- Τι Είναι το Μίσος;

- Η μη αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι. Την στιγμή που τους αποδεχτούμε όπως ακριβώς είναι, δίχως όρους, το μίσος μεταμορφώνεται σε αγάπη.

Αχλάδια και υγεία

 

ΑΧΛΑΔΙ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

 

 φύεται σε ημιτροπικές περιοχές και φέρει μεσαίου μεγέθους φρούτα σε σχήμα μακρύ το οποίο στενεύει στο άκρο που βρίσκεται το κοτσάνι ενώ είναι φαρδύ στο κάτω μέρος. Τα αχλάδια δεν αποτελούν μόνο μια ασφαλή επιλογή για τη δίαιτά σας καθώς πολυάριθμες έρευνες έχουν δείξει πως, τα οφέλη του στην υγεία είναι πολλά και σημαντικά. Είναι εξαιρετικά θρεπτικά, σημαντικής διατροφικής αξίας και αυτή την περίοδο έχουν την τιμητική τους. Υπάρχουν σε πολλές διαφορετικές ποικιλίες αφού περίπου 100 είδη καλλιεργούνται παγκοσμίως. 

Ακολουθούν 7 εντυπωσιακά οφέλη από την κατανάλωση τους:

1. Παρέχουν μικρές ποσότητες φυλλικού οξέος, προβιταμίνης Α και νιασίνης. 

Το φυλλικό οξύ και η νιασίνη είναι σημαντικά για την κυτταρική λειτουργία και την παραγωγή ενέργειας, ενώ η προβιταμίνη Α υποστηρίζει την υγεία του δέρματος και την επούλωση των πληγών. Τα αχλάδια είναι επίσης μια πλούσια πηγή χαλκού και το καλίου. Ο χαλκός παίζει ρόλο στην ανοσία, τον μεταβολισμό της χοληστερόλης και τη λειτουργία των νεύρων, ενώ το κάλιο βοηθά στη σύσπαση των μυών και στην καρδιακή λειτουργία. Επιπλέον, αυτοί οι καρποί είναι μια εξαιρετική πηγή αντιοξειδωτικών πολυφαινόλης, που προστατεύουν από οξειδωτικές βλάβες. Φροντίστε να τρώτε ολόκληρο το αχλάδι, καθώς η φλούδα μπορεί να έχει έως και έξι φορές περισσότερες πολυφαινόλες από τη σάρκα. 

2. Προάγουν την υγεία του εντέρου 

Τα αχλάδια είναι μια εξαιρετική πηγή διαλυτών και αδιάλυτων ινών, οι οποίες είναι απαραίτητες για την υγεία του πεπτικού συστήματος. Αυτές οι ίνες συμβάλλουν στη διατήρηση της κανονικότητας του εντέρου με την αποσκλήρυνση και τη συσσώρευση των κοπράνων.

3. Περιέχουν ωφέλιμες φυτικές ενώσεις 

Τα αχλάδια προσφέρουν πολλές ωφέλιμες φυτικές ενώσεις που δίνουν σε αυτούς τους καρπούς τις διαφορετικές αποχρώσεις τους. Για παράδειγμα, οι ανθοκυάνες βελτιώσουν την υγεία της καρδιάς και ενισχύουν τα αιμοφόρα αγγεία. Παρόλο που απαιτείται ειδική έρευνα για τις ανθοκυανίνες αχλαδιών, πολυάριθμες μελέτες υποδεικνύουν ότι η υψηλή πρόσληψη τροφών πλούσιων σε ανθοκυανίνες, όπως τα μούρα, συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Τα αχλάδια με πράσινο δέρμα διαθέτουν λουτεΐνη και ζεαξανθίνη, δύο ενώσεις απαραίτητες για να κρατήσουν την όραση ασφαλή στο πέρασμα του χρόνου. 

4. Έχουν αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες

Αν και η φλεγμονή είναι μια φυσιολογική ανοσοαπόκριση, η χρόνια ή μακροχρόνια φλεγμονή μπορεί να βλάψει την υγεία σας. Τα αχλάδια είναι μια πλούσια πηγή αντιοξειδωτικών φλαβονοειδών, τα οποία βοηθούν στην καταπολέμηση της φλεγμονής και μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο ασθένειας. Επιπλέον, τα αχλάδια περιέχουν πολλές βιταμίνες και μέταλλα, όπως ο χαλκός και οι βιταμίνες C και K, οι οποίες επίσης καταπολεμούν τη φλεγμονή.

5. Αντικαρκινικές επιδράσεις 

Τα αχλάδια περιέχουν διάφορες ενώσεις που μπορεί να εμφανίζουν αντικαρκινικές ιδιότητες. Για παράδειγμα, η περιεκτικότητά τους σε ανθοκυανίνη και κιναμωμικό οξύ έχει αποδειχθεί ότι καταπολεμά τον καρκίνο. Εξάλλου πολυάριθμες μελέτες δείχνουν ότι οι δίαιτες πλούσιες σε φρούτα, συμπεριλαμβανομένων των αχλαδιών, μπορεί να προστατεύσουν από κάποιους καρκίνους, όπως του πνεύμονα, του στομάχου και της ουροδόχου κύστης.

6. Χαμηλότερος κίνδυνος διαβήτη

Τα αχλάδια - ιδιαίτερα οι κόκκινες ποικιλίες - μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση του κινδύνου διαβήτη. Μια μεγάλη μελέτη σε περισσότερους από 200.000 ανθρώπους διαπίστωσε ότι η κατανάλωση 5 ή περισσότερων μερίδων φρούτων εβδομαδιαίως πλούσιων σε ανθοκυανίνες όπως τα κόκκινα αχλάδια συσχετίστηκε με 23% χαμηλότερο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2.

7. Απώλεια βάρους

Τα αχλάδια διαθέτουν λίγες θερμίδες,  νερό και ίνες. Αυτός ο συνδυασμός τα καθιστά τρόφιμα φιλικά προς την απώλεια βάρους. Σε μια μελέτη διάρκειας 12 εβδομάδων, 40 ενήλικες που έτρωγαν 2 αχλάδια καθημερινά έχασαν έως και (2,7 εκ.) από την περιφέρεια της μέσης τους. Επιπλέον, μια μελέτη 10 εβδομάδων διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που προσέθεσαν 3 αχλάδια την ημέρα στη συνήθη διατροφή τους έχασαν κατά μέσο όρο 8 κιλά.

Γιώργος Μουλάς

πηγη- www.itrofi.gr

Ο Ύμνος εις την Ελευθερία

 

Το ποίημα "Ύμνος εις την Ελευθερία" αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές από αυτές οι 24 πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως Εθνικός Ύμνος, το 1865.

Από αυτές οι δυο πρώτες είναι εκείνες που ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης αποδίδονται τιμές χαιρετισμού.

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα εκαρτερούσες, «έλα πάλι», να σου πεί.

'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Δυστυχής! Παρηγορία μόνη σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.

Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά
το ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι από την απελπισιά

Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω το κεφάλι από τσ' ερμιές;».
Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές.

Τότε εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα πλήθος αίμα ελληνικό.

Με τα ρούχα αιματωμένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή·
δεν είν' εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί.

'Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ' ανάσαση καμμιά·
άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά.

΄Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου οπού εχαίροντο πολύ,
«σύρε νά 'βρεις τα παιδιά σου, σύρε», έλεγαν οι σκληροί.

Φεύγει οπίσω το ποδάρι και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι που τη δόξα σού ενθυμεί.

Ταπεινότατη σου γέρνει η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει κι είναι βάρος του η ζωή.

Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει ή τη νίκη ή τη θανή.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Μόλις είδε την ορμή σου ο ουρανός που για τσ' εχθρούς
εις τη γη τη μητρική σου έτρεφ' άνθια και καρπούς,

εγαλήνεψε· και εχύθει καταχθόνια μια βοή,
και του Ρήγα σού απεκρίθη πολεμόκραχτη η φωνή.

΄Ολοι οι τόποι σου σ' εκράξαν χαιρετώντας σε θερμά,
και τα στόματα εφωνάξαν όσα αισθάνετο η καρδιά.

Εφωνάξανε ως τ' αστέρια του Ιονίου και τα νησιά,
κι εσηκώσανε τα χέρια για να δείξουνε χαρά,

μ' όλον πού 'ναι αλυσωμένο το καθένα τεχνικά,
και εις το μέτωπο γραμμένο έχει: «Ψεύτρα Ελευθεριά».

Γκαρδιακά χαροποιήθει και του Βάσιγκτον η γη,
και τα σίδερα ενθυμήθει που την έδεναν κι αυτή.

Απ' τον πύργο του φωνάζει, σα να λέει σε χαιρετώ,
και τη χήτη του τινάζει το λιοντάρι το Ισπανό.

Ελαφιάσθη της Αγγλίας το θηρίο, και σέρνει ευθύς
κατά τ' άκρα της Ρουσίας τα μουγκρίσματα τσ' οργής.

Εις το κίνημα του δείχνει πως τα μέλη ειν' δυνατά·
και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει μια σπιθόβολη ματιά.

Σε ξανοίγει από τα νέφη και το μάτι του Αετού,
που φτερά και νύχια θρέφει με τα σπλάχνα του Ιταλού·

και σ' εσέ καταγυρμένος, γιατί πάντα σε μισεί,
έκρωζ' έκρωζ' ο σκασμένος, να σε βλάψει, αν ημπορεί.

΄Αλλο εσύ δεν συλλογιέσαι πάρεξ που θα πρωτοπάς·
δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι στες βρισιές οπού αγρικάς·

σαν το βράχο οπού αφήνει κάθε ακάθαρτο νερό
εις τα πόδια του να χύνει ευκολόσβηστον αφρό·

οπού αφήνει ανεμοζάλη και χαλάζι και βροχή
να του δέρνουν τη μεγάλη, την αιώνιαν κορυφή.

Δυστυχιά του, ω, δυστυχιά του, οποιανού θέλει βρεθεί
στο μαχαίρι σου αποκάτου και σ' εκείνο αντισταθεί.

Το θηρίο π' ανανογιέται πως του λείπουν τα μικρά,
περιορίζεται, πετιέται, αίμα ανθρώπινο διψά·

τρέχει, τρέχει όλα τα δάση, τα λαγκάδια, τα βουνά,
κι όπου φθάσει, όπου περάσει, φρίκη, θάνατος, ερμιά·

Ερμιά, θάνατος και φρίκη όπου επέρασες κι εσύ·
ξίφος έξω από τη θήκη πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει της αθλίας Τριπολιτσάς·
τώρα τρόμου αστροπελέκι να της ρίψεις πιθυμάς.

Μεγαλόψυχο το μάτι δείχνει πάντα οπώς νικεί,
κι ας ειν' άρματα γεμάτη και πολέμιαν χλαλοή.

Σου προβαίνουνε και τρίζουν για να ιδείς πως ειν' πολλά·
δεν ακούς που φοβερίζουν άνδρες μύριοι και παιδιά;

Λίγα μάτια, λίγα στόματα θα σας μείνουνε ανοιχτά.
για να κλαύσετε τα σώματα που θε νά 'βρει η συμφορά!

Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή·
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί.

Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί.

Μέτρα! Ειν' άπειροι οι φευγάτοι, οπού φεύγοντας δειλιούν·
τα λαβώματα στην πλάτη δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.

Εκεί μέσα ακαρτερείτε την αφεύγατη φθορά·
να, σας φθάνει· αποκριθείτε στης νυκτός τη σκοτεινιά!

Αποκρίνονται και η μάχη έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη αντιβούιζε φοβερά.

Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών.

Α, τι νύκτα ήταν εκείνη που την τρέμει ο λογισμός!
΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει πάρεξ θάνατου πικρός.

Της σκηνής η ώρα, ο τόπος, οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος του πολέμου, και οι καπνοί,

και οι βροντές και το σκοτάδι οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον ΄Αδη που ακαρτέρειε τα σκυλιά·

Τ' ακαρτέρειε. Εφαίνον' ίσκιοι αναρίθμητοι, γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι, βρέφη ακόμη εις το βυζί.

'Ολη μαύρη μυρμηγκιάζει, μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο οπού σκεπάζει τα κρεβάτια τα στερνά.

Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι επετιούντο από τη γη,
όσοι ειν' άδικα σφαγμένοι από τούρκικην οργή.

Τόσα πέφτουνε τα θερισμένα αστάχια εις τους αγρούς·
σχεδόν όλα εκειά τα μέρη εσκεπάζοντο απ' αυτούς.

Θαμποφέγγει κανέν' άστρο και αναδεύοντο μαζί,
ανεβαίνοντας το κάστρο με νεκρώσιμη σιωπή.

'Ετσι χάμου εις την πεδιάδα μες στο δάσος το πυκνό,
όταν στέλνει μίαν αχνάδα μισοφέγγαρο χλωμό,

Eάν οι άνεμοι μες στ' άδεια τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
σειούνται, σειούνται τα μαυράδια, οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά,
και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά·

και χορεύοντας μανίζουν εις τους ΄Ελληνες κοντά,
και τα στήθια τους εγγίζουν με τα χέρια τα ψυχρά.

Εκειό το έγγισμα πηγαίνει βαθειά μες στα σωθικά,
όθεν όλη η λύπη βγαίνει και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

Τότε αυξαίνει του πολέμου ο χορός τρομακτικά,
σαν το σκόρπισμα του ανέμου στου πελάου τη μοναξιά.

Κτυπούν όλοι απάνου κάτου· κάθε κτύπημα που εβγεί
είναι κτύπημα θανάτου χώρις να δευτερωθεί.

Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει·λες κι εκείθενε η ψυχή
απ' το μίσος που την καίει πολεμάει να πεταχθεί.

Της καρδίας κτυπίες βροντάνε μες στα στήθια τους αργά,
και τα χέρια όπου χουμάνε περισσότερο ειν' γοργά.

Ουρανός γι' αυτούς δεν είναι, ουδέ πέλαγο, ουδέ γη·
γι' αυτούς όλους το παν είναι μαζωμένο αντάμα εκεί.

Τόση η μάνητα κι η ζάλη, που στοχάζεσαι μη πως
από μία μεριά και απ' άλλη δεν είν΄ ένας ζωντανός.

Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,

και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά.

Προσοχή καμία δεν κάνει κανείς, όχι, εις τη σφαγή·
πάνε πάντα εμπρός. Ω, φθάνει, φθάνει· έως πότε οι σκοτωμοί;

Ποιος αφήνει εκεί τον τόπο, πάρεξ όταν ξαπλωθεί;
Δεν αισθάνονται τον κόπο και λες κι είναι εις την αρχή.

Ολιγόστευαν οι σκύλοι, και «Αλλά», εφώναζαν, «Αλλά»,
και των Χριστιανών τα χείλη «φωτιά», εφώναζαν, «φωτιά».

Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά»,
και οι μιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά».

Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί·
παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί.

Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί.
'Ολοι χάμου εκείτοντ' όλοι εις την τέταρτην αυγή.

Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά,
και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά.

Της αυγής δροσάτο αέρι, δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο
στων ψευδόπιστων το αστέρι· φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ!

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι· δεν λάμπ' ήλιος μοναχά
εις τους πλάτανους, δεν λάμπει εις τ' αμπέλια, εις τα νερά.

Εις τον ήσυχον αιθέρα τώρα αθώα δεν αντηχεί
τα λαλήματα η φλογέρα, τα βελάσματα το αρνί.

Τρέχουν άρματα χιλιάδες σαν το κύμα εις το γιαλό,
αλλ' οι ανδρείοι παλληκαράδες δεν ψηφούν τον αριθμό.

Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε και ξανάλθετε σε μας·
τα παιδιά σας θελ' ιδείτε πόσο μοιάζουνε με σας.

'Ολοι εκείνοι τα φοβούνται και με πάτημα τυφλό
εις την Κόρινθο αποκλειούνται κι όλοι χάνουνται απ' εδώ.

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου πείνα και θανατικό,
που με σχήμα ενός σκελέθρου περπατούν αντάμα οι δυο·

και πεσμένα εις τα χορτάρια απεθαίνανε παντού
τα θλιμμένα απομεινάρια της φυγής και του χαμού.

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ότι θέλεις ημπορείς.
εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.

Στη σκια χεροπιασμένες, στη σκια βλέπω κι εγώ
κρινοδάχτυλες παρθένες οπού κάνουνε χορό.

Στο χορό γλυκογυρίζουν ωραία μάτια ερωτικά,
και εις την αύρα κυματίζουν μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

Η ψυχή μου αναγαλλιάζει πως ο κόρφος καθεμιάς
γλυκοβύζαστο ετοιμάζει γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς.

Μες στα χόρτα, τα λουλούδια, το ποτήρι δεν βαστώ·
φιλελεύθερα τραγούδια σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Πήγες εις το Μεσολόγγι την ημέρα του Χριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού.

Σου 'λθε εμπρός λαμποκοπώντας η Θρησκεία μ' ένα σταυρό,
και το δάκτυλο κινώντας οπού ανεί τον ουρανό,

«σ' αυτό», εφώναξε, «το χώμα στάσου ολόρθη, Ελευθεριά!».
Και φιλώντας σου το στόμα μπαίνει μες στην εκκλησιά.

Εις την τράπεζα σιμώνει, και το σύγνεφο το αχνό
γύρω γύρω της πυκνώνει που σκορπάει το θυμιατό.

Αγρικάει την ψαλμωδία οπού εδίδαξεν αυτή·
βλέπει τη φωταγωγία στους Αγίους εμπρός χυτή.

Ποιοι είν' αυτοί που πλησιάζουν με πολλή ποδοβολή,
κι άρματ', άρματα ταράζουν; Επετάχτηκες εσύ!

Α, το φως που σε στολίζει, σαν ηλίου φεγγοβολή,
και μακρίθεν σπινθηρίζει, δεν είναι, όχι, από τη γη.

Λάμψιν έχει όλη φλογώδη χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·
φως το χέρι, φως το πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως.

Το σπαθί σου αντισηκώνεις, τρία πατήματα πατάς,
σαν τον πύργο μεγαλώνεις, κι εις το τέταρτο κτυπάς.

Με φωνή που καταπείθει προχωρώντας ομιλείς:
«Σήμερ', άπιστοι, εγεννήθη, ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

Αυτός λέγει, αφοκρασθείτε: "Εγώ ειμ' 'Αλφα, Ωμέγα εγώ·
πέστε, που θ' αποκρυφθείτε εσείς όλοι, αν οργισθώ;

Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω, που, μ' αυτήν αν συγκριθεί
κείνη η κάτω οπού σας έχω, σαν δροσιά θέλει βρεθεί.

Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα, τόπους άμετρα υψηλούς,
χώρες, όρη από τη ρίζα, ζώα και δέντρα και θνητούς.

Και το παν το κατακαίει, και δεν σώζεται πνοή,
πάρεξ του άνεμου που πνέει μες στη στάχτη τη λεπτή"».

Κάποιος ήθελε ερωτήσει: Του θυμού Του εισ' αδελφή;
Ποιος είν' άξιος να νικήσει ή με σε να μετρηθεί;

Η γη αισθάνεται την τόση του χεριού σου ανδραγαθιά,
που όλην θέλει θανατώσει τη μισόχριστη σπορά.

Την αισθάνονται και αφρίζουν τα νερά, και τ' αγρικώ
δυνατά να μουρμουρίζουν σαν ρυάζετο θηριό.

Κακορίζικοι, πού πάτε του Αχελώου μες στη ροή
και πιδέξια πολεμάτε από την καταδρομή

να αποφύγετε; Το κύμα έγινε όλο φουσκωτό·
εκεί ευρήκατε το μνήμα πριν να ευρείτε αφανισμό.

Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει κάθε λάρυγγας εχθρού,
και το ρεύμα γαργαρίζει τες βλασφήμιες του θυμού.

Σφαλερά τετραποδίζουν πλήθος άλογα, και ορθά
τρομασμένα χλιμιντρίζουν και πατούν εις τα κορμιά.

Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί·
ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Κεφαλές απελπισμένες, με τα μάτια πεταχτά,
κατά τ' άστρα σηκωμένες για την ύστερη φορά.

Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη του Αχελώου νεροσυρμή-
το χλιμίντρισμα και οι κρότοι και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

Έτσι ν' άκουα να βουίξει τον βαθύν Ωκεανό,
και στο κύμα του να πνίξει κάθε σπέρμα αγαρηνό!

Και εκεί πού 'ναι η Αγία Σοφία μες στους λόφους τους επτά,
όλα τ' άψυχα κορμία, βραχοσύντριφτα, γυμνά,

σωριασμένα να τα σπρώξει η κατάρα του Θεού,
κι απ' εκεί να τα μαζώξει ο αδελφός του Φεγγαριού.

Κάθε πέτρα μνήμα ας γένει, κι η Θρησκεία κι η Ελευθεριά
μ' αργό πάτημα ας πηγαίνει μεταξύ τους και ας μετρά.

Ένα λείψανο ανεβαίνει τεντωτό, πιστομητό,
κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει και δεν φαίνεται, και πλιο

και χειρότερα αγριεύει και φουσκώνει ο ποταμός·
πάντα, πάντα περισσεύει· πολύ φλοίσβισμα και αφρός.

Α, γιατί δεν έχω τώρα τη φωνή του Μωυσή;
Μεγαλόφωνα την ώρα οπού εσβιούντο οι μισητοί,

το Θεόν ευχαριστούσε στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
και τα λόγια ηχολογούσε αναρίθμητος λαός.

Ακλουθάει την αρμονία η αδελφή του Ααρών,
η προφήτισσα Μαρία, μ' ένα τύμπανο τερπνόν

και πηδούν όλες οι κόρες με τσ' αγκάλες ανοικτές,
τραγουδώντας, ανθοφόρες, με τα τύμπανα κι εκειές.

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη.
Εις αυτήν, είν' ξακουσμένο, δεν νικιέσαι εσύ ποτέ·
όμως, όχι, δεν είν' ξένο και το πέλαγο για σε.

Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει κύματ' άπειρα εις τη γη,
με τα οποία την περιζώνει, κι είναι εικόνα σου λαμπρή.

Με βρυχίσματα σαλεύει που τρομάζει η ακοή·
κάθε ξύλο κινδυνεύει και λιμνιώνα αναζητεί.

Φαίνετ' έπειτα η γαλήνη και το λάμψιμο του ηλιού,
και τα χρώματα αναδίνειτου γλαυκότατου ουρανού.

Δεν νικιέσαι, είν' ξακουσμένο, στην ξηράν εσύ ποτέ·
όμως όχι δεν είν' ξένο και το πέλαγο για σέ.

Περνούν άπειρα τα ξάρτια, και σαν λόγγος στριμωχτά
τα τρεχούμενα κατάρτια, τα ολοφούσκωτα πανιά.

Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις, και αγκαλά δεν είν' πολλές,
πολεμώντας, άλλα διώχνεις, άλλα παίρνεις, άλλα καις.

Μ' επιθυμία να τηράζεις δύο μεγάλα σε θωρώ,
και θανάσιμον τινάζεις εναντίον τους κεραυνό.

Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει, και σηκώνει μια βροντή,
και το πέλαο χρωματίζει με αιματόχροη βαφή.

Πνίγοντ' όλοι οι πολεμάρχοι και δεν μνέσκει ένα κορμί·
χαίρου, σκιά του Πατριάρχη, που σε πέταξαν εκεί.

Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι με τσ' εχθρούς τους τη Λαμπρή,
και τους έτρεμαν τα χείλη δίνοντάς τα εις το φιλί.

Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε τώρα πλέον δεν τες πατεί,
και το χέρι οπού εφιλήστε πλέον, α, πλέον δεν ευλογεί.

'Ολοι κλαψτε· αποθαμένος ο αρχηγός της Εκκλησιάς·
κλάψτε, κλάψτε· κρεμασμένος ωσάν να 'τανε φονιάς!

'Εχει ολάνοικτο το στόμα π' ώρες πρώτα είχε γευθεί
τ' Άγιον Αίμα, τ' Άγιον Σώμα·λες πως θε να ξαναβγεί

η κατάρα που είχε αφήσει, λίγο πριν να αδικηθεί,
εις οποίον δεν πολεμήσει κι ημπορει να πολεμει

Την ακούω, βροντάει, δεν παύει εις το πέλαγο, εις τη γη,
και μουγκρίζοντας ανάβει την αιώνιαν αστραπή.

Η καρδιά συχνοσπαράζει. Πλην τι βλέπω; Σοβαρά
να σωπάσω με προστάζει με το δάκτυλο η θεά.

Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη τρεις φορές μ' ανησυχιά·
προσηλώνεται κατόπι στην Ελλάδα, και αρχινά:

«Παλληκάρια μου, οι πολέμοι για σας όλοι είναι χαρά,
και το γόνα σας δεν τρέμει στους κινδύνους εμπροστά.

Απ' εσάς απομακραίνει κάθε δύναμη εχθρική,
αλλά ανίκητη μια μένει που τες δάφνες σας μαδεί.

Μία, που όταν ωσάν λύκοι ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι από τη νίκη, αχ, το νου σάς τυραννεί.

Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ".

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά.

Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή.

Μην ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένη έθνη αληθινά:
"Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά".

Τέτοια αφήστενε φροντίδα· όλο το αίμα οπού χυθεί
για θρησκεία και για πατρίδα όμοιαν έχει την τιμή.

Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε για πατρίδα, για θρησκειά,
σας ορκίζω, αγκαλισθείτε σαν αδέλφια γκαρδιακά.

Πόσο λείπει, στοχασθείτε, πόσο ακόμη να παρθεί·
πάντα η νίκη, αν ενωθείτε, πάντα εσάς θ' ακολουθεί.

Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία καταστήστε ένα Σταυρό
και φωνάξετε με μία: «Βασιλείς, κοιτάξτ' εδώ!»

Το σημείον που προσκυνάτε είναι τούτο, και γι' αυτό
ματωμένους μας κοιτάτε στον αγώνα το σκληρό.

Ακατάπαυστα το βρίζουν τα σκυλιά και το πατούν
και τα τέκνα του αφανίζουν και την πίστη αναγελούν.

Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη αίμα αθώο χριστιανικό,
που φωνάζει από τα βάθη της νυκτός: Να εκδικηθώ.

Δεν ακούτε, εσείς εικόνες του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες και δεν έπαυσε στιγμή.

Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος σαν του Άβελ καταβοά·
δεν ειν' φύσημα του αέρος που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

Τι θα κάμετε; Θ' αφήστε να αποκτήσομεν εμείς
λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας πολιτικής;

Τούτο ανίσως μελετάτε ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:
Βασιλείς, ελάτε, ελάτε, και κτυπήσετε κι εδώ!"».

"Διονύσιος Σολωμός"

Το 1828, ο Νικόλαος Μάντζαρος, κερκυραίος μουσικός και φίλος του Σολωμού, μελοποίησε το ποίημα, με βάση λαϊκά μοτίβα, για τετράφωνη ανδρική χορωδία, αλλά όχι ως εμβατήριο.

Η νοοτροπία των θυμάτων

 Cuando te encuentres en un salón rodeado por tus enemigos, deberías decirte a ti mismo:

‘Yo no estoy encerrado aquí con ellos, ellos están aquí encerrados conmigo’.

Este es el tipo de mentalidad que debes tener si quieres triunfar en la vida.

Deshazte de la mentalidad de víctima.

Bruce Lee

Όταν βρεθείτε σε ένα δωμάτιο που περιβάλλεται από τους εχθρούς σας, θα πρέπει να πείτε στον εαυτό σας:

"Δεν είμαι κλειδωμένος εδώ μαζί τους, είναι κλειδωμένοι εδώ μαζί μου."

Αυτό είναι το είδος της νοοτροπίας που πρέπει να έχετε εάν θέλετε να πετύχετε στη ζωή.

Απαλλαγείτε από τη νοοτροπία των θυμάτων.

Bruce Lee

Tai chi sanisidro

Είσαι η βάρκα

Ο κύριος Κόινερ διέσχιζε μια κοιλάδα, όταν έξαφνα πρόσεξε πως πατούσε στα νερά.

Και τότε κατάλαβε πως η κοιλάδα του ήταν στην πραγματικότητα ένα θαλάσσιος βραχίονας, και πως πλησίαζε η ώρα της πλημμυρίδας.

Σταμάτησε, λοιπόν, κοιτάζοντας γύρω του μήπως δει καμιά βάρκα, κι όσο κράτησε η ελπίδα του για τη βάρκα, δεν έκανε βήμα.

Και καθώς η βάρκα δε φαινόταν πουθενά, εγκατέλειψε την πρώτη ελπίδα, κι άρχισε να ελπίζει πως το νερό δεν θα ανέβαινε άλλο. Μα όταν το νερό του έφτασε ως το σαγόνι, εγκατέλειψε κι αυτή την ελπίδα και κολύμπησε.

Είχε καταλάβει, επιτέλους, πως αυτός ήταν η βάρκα.

Μ. Μπρεχτ- Ιστορίες του κυρίου Κόινερ
 Erimitic

Η λιβελούλα

 

Κάποτε, σε μια μικρή λιμνούλα, στο λασπωμένο νερό κάτω από τους κρίνους, ζούσε ένα μικρό σκαθάρι νερού σε μια κοινότητα σκαθαριών. Ζούσαν μια απλή και άνετη ζωή στη λίμνη με λίγες διαταραχές και διακοπές ...

 

Κάποτε, η θλίψη θα ερχόταν στην κοινότητα όταν ένας από τους συναδέλφους τους σκαθάρια, ανέβαινε στο στέλεχος ενός κρίνου και δεν θα τον ξαναεβλεπαν ποτέ. Ήξεραν ότι αν συνέβη αυτό. ο φίλος τους ήταν νεκρός, έφυγε για πάντα ...

 

Τότε, μια μέρα, ένα μικρό σκαθάρι νερού ένιωσε μια ακαταμάχητη ώθηση να ανέβει αυτό το στέλεχος. Ωστόσο, ήταν αποφασισμένος ότι δεν θα φύγει για πάντα. Θα επέστρεφε και θα έλεγε στους φίλους του τι είχε βρει στην κορυφή ...

 

Όταν έφτασε στην κορυφή και ανέβηκε από το νερό στην επιφάνεια του κρίνου, ήταν τόσο κουρασμένος και ο ήλιος  τόσο ζεστός, που αποφάσισε ότι πρέπει να κοιμηθεί. Καθώς κοιμόταν, το σώμα του άλλαξε και όταν ξύπνησε, είχε μετατραπεί σε μια όμορφη μπλε  λιβελλούλη με φαρδιά φτερά και ένα λεπτό σώμα σχεδιασμένο για πτήση ...

 

Λοιπόν, πέταξε! Και, καθώς ανέβηκε, είδε την ομορφιά ενός εντελώς νέου κόσμου και έναν πολύ ανώτερο τρόπο ζωής από αυτόν που δεν γνώριζε ποτέ ότι υπήρχε ...

Τότε θυμήθηκε τους φίλους του σκαθάρι και πώς σκέφτονταν μέχρι τώρα ότι ήταν νεκρός. Ήθελε να επιστρέψει για να τους πει και να του εξηγήσει ότι ήταν τώρα πιο ζωντανός από ποτέ. Η ζωή του είχε εκπληρωθεί αντί να τελειώσει ...

 

Όμως, το νέο του σώμα δεν θα κατέβει στο νερό. Δεν μπορούσε να επιστρέψει για να πει στους φίλους του τα καλά νέα. Τότε κατάλαβε ότι θα έρθει η ώρα τους, όταν και αυτοί, θα ήξεραν τι ήξερε τώρα 

Έτσι, σήκωσε τα φτερά του και πέταξε στη νέα του χαρούμενη ζωή

Sufi and zen

Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Σωτήρης Σοφιανόπουλος: ο τελευταίος ιδιοκτήτης της ΧΡΩΠΕΙ

PAGENEWS.

PAGENEWS

Σωτήρης Σοφιανόπουλος: Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών στις 20-2-2020 ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος.

Σωτήρης Σοφιανόπουλος: Επιστήμονας, επιχειρηματίας, πολιτικός, αλλά και γνωστός στους αγώνες αυτοκινήτου με το ψευδώνυμο «ΕΙΠΩΡΧ», ο τελευταίος ιδιοκτήτης της ΧΡΩΠΕΙ, Σωτήρης Σοφιανόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών. Γεννημένος στην Αθήνα, το 1938, τελείωσε το Γυμνάσιο Αναβρύτων και σπούδασε χημικός στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και του Ντάρμστατ.

Εργάστηκε και ήταν ο τελευταίος ιδιοκτήτης της «Χρωματουργίας Πειραιώς» γνωστότερης και σαν «ΧΡΩΠΕΙ». Η εταιρεία εξελίχθηκε σαν κλάδος της χημικής βιομηχανίας μετά την εργαστηριακή ανακάλυψη της ανιλίνης, παραγώγου του άνθρακα, υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή συνθετικών χρωστικών υλών, οι οποίες υποκατέστησαν τα φυσικά χρώματα κυρίως στην κλωστοϋφαντουργία.

Παγκόσμιες πατέντες για παυσίπονα:

Κάτω από την ηγεσία και την καθοδήγηση του Σωτήρη Σοφιανόπουλου, η εταιρεία κατοχύρωσε παγκόσμιες πατέντες για παυσίπονα όπως Kalmol, Algon κ.α. Ειδικεύτηκε στην αναπτυξιακή έρευνα και τεχνολογία. Μεταξύ άλλων, κατασκεύασε τα πρώτα ελληνικά όπλα μετά το 1974, έχοντας μάλιστα ξεκινήσει την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων. Ωστόσο η παραγωγή σταμάτησε. 

Στα εργαστήρια της η ΧΡΩΠΕΙ συνέθεσε και το προωθητικό υγρό πυραύλων Υδραζίνη, ενώ στα ναυπηγεία Αυλίδος κατασκεύασε τορπιλακάτους. Η ΧΡΩΠΕΙ για λογαριασμό του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης έφερε σε πέρας υλικό εφαρμοσμένης έρευνας υψηλοτάτης τεχνολογίας με άκρως απόρρητη σύμβαση, το οποίο χαρακτηρίστηκε εθνικό θέμα υψίστης ασφάλειας, αλλά ποτέ δεν προσκλήθηκε στις δοκιμές.

Παράλληλα, το 1972 απέδειξε ότι η σόγια ευδοκιμεί στη χώρα μας. Ωστόσο οι προσπάθειες για βιομηχανική εκμετάλλευση και πάλι ναυάγησαν. Ο ίδιος δεν πτοήθηκε. Κατασκεύασε το πρώτο εργοστάσιο παρασκευής πρωτεϊνούχων αλεύρων υψηλής περιεκτικότητας σε οξέα. Την τεχνολογία ζήτησε εκτός των άλλων κρατών και η Βουλγαρία με ανταλλαγή τεχνολογίας παραγωγής κιτρικού οξέος, αλλά το κράτος δεν επέτρεψε τη συνεργασία αυτή και διέταξε το κλείσιμο του εργοστασίου. 

Παρήγαγε το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο στο Κερί Ζακύνθου:

Το 1977 ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος παρήγαγε το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο στο Κερί Ζακύνθου και κατέληξε στα δικαστήρια κατηγορούμενος από την κρατική μηχανή, παρόλο που είχε πάρει δύο άδειες. Στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη διοίκηση της ΧΡΩΠΕΙ (η εταιρεία στις αρχές του 1980 εντάσσεται στις προβληματικές επιχειρήσεις και κλείνει οριστικά λίγα χρόνια αργότερα) και ασχολήθηκε με την μελέτη του «ελληνικού προβλήματος», γράφοντας βιβλία και κάνοντας εκπομπές σε μικρής εμβέλειας ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Το 1981 ίδρυσε το Κόμμα του Ελληνισμού, με το οποίο συμμετείχε ανεπιτυχώς σε εκλογικές αναμετρήσεις. Από το 1990 αφιερώθηκε στο ζήτημα των πανωτοκίων για τα οποία τελικά ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε μόλις το 1997 ότι είναι παράνομα.

Συμμετείχε στους αγώνες αυτοκινήτων

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος συμμετείχε για πολλά χρόνια στους ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτων με μεγαλύτερη επιτυχία του την κατάκτηση του πανελλήνιου πρωταθλήματος ταχύτητας το 1968 και του πρωταθλήματος Ράλι το 1973. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζένη Ρουσσέα, με την οποία χώρισαν χρόνια αργότερα έχοντας αποκτήσει μια κόρη, την Έλλη.

Κινέζικη πρωτοχρονιά. Η χρόνια του βουβαλιού

 

Κινέζικη Πρωτοχρονιά 2021

Αν σας αρέσει η γιορτή της Πρωτοχρονιάς, μπορείτε να τη… γιορτάσετε ξανά! Μαζί με τους Κινέζους! Ιδιαίτερα αν η καινούρια χρονιά για σας δεν άρχισε όπως θα θέλατε, δοκιμάστε να την πάρετε… από την αρχή! Υποδεχθείτε το 2021 των Κινέζων, ή αλλιώς τη χρονιά του Βούβαλου, στις 12 Φεβρουαρίου 2021!

Δεν έχετε παρά…

…να ντυθείτε απλά- η απλότητα και η λιτότητα είναι χαρακτηριστικά του Βούβαλου-, αποφεύγοντας βέβαια το κόκκινο χρώμα που τον ενοχλεί έως και τον εξοργίζει.

… να διακοσμήσετε το τραπέζι σας με χρυσαφιά ή ασημί κηροπήγια και να βάλετε στη μέση μια πιατέλα με φρούτα -η αδυναμία του Βούβαλου.

… να μαγειρέψτε κάτι απλό, αλλά τίποτα με βοδινό κρέας. Προτιμήστε χοιρινό ή κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, και σαλάτες με πολλά λαχανικά.

Αν θέλετε να ανταλλάξετε και δώρα προτιμήστε τα πρακτικά -βασική αρχή του Βούβαλου.

Επίσης μην ξεχάσετε, δίπλα στον κουμπάρα-γουρουνάκι του σπιτιού σας να προσθέσετε άλλον έναν με τη μορφή του Βούβαλου. Έτσι θα προσκαλέσετε στο σπίτι σας την ευημερία αυτή τη χρονιά

Η μεγαλύτερη γιορτή στην Κίνα και την κινέζικη διασπορά. Δεν έχει σταθερή ημερομηνία, επειδή το κινεζικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό. Η Κινέζικη Πρωτοχρονιά ξεκινά την ημέρα της δεύτερης νέας σελήνης μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο. Το 2021 γιορτάζεται στις 12 Φεβρουαρίου και οι απανταχού Κινέζοι εισέρχονται στο Έτος του Βουβαλιού ή το έτος 4719 από τη βασιλεία του Κίτρινου Αυτοκράτορα (3η χιλιετία π.Χ.).

Για παράδειγμα όσοι γεννηθούν το Έτος του Βουβαλιού είναι ειλικρινείς, επιμελείς, αξιόπιστοι, δυναμικοί και αποφασιστικοί. Οι γυναίκες επιπλέον τηρούν τις παραδόσεις, είναι πιστές σύζυγοι και αποδίδουν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση των παιδιών τους.

Ο θρύλος αναφέρει ότι στα παλιά χρόνια, ο Βούδας ζήτησε από όλα τα ζώα να τον συναντήσουν την κινέζικη Πρωτοχρονιά. Μόνο 12 ανταποκρίθηκαν στην πρόκλησή του (Αρουραίος, Βουβάλι, Τίγρης, Κουνέλι, Δράκος, Φίδι, Άλογο, Τράγος, Πίθηκος, Κόκορας, Σκύλος, Γουρούνι) και ο Βούδας ονόμασε κάθε χρόνο με το όνομα ενός από τα ζώα. Έτσι, κάθε 12 χρόνια ένα από αυτά τα ζώα έχει την τιμητική του. Ο Βούδας έκανε γνωστό ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί στο έτος ενός από τα 12 ζώα θα έχει κάποια από τα χαρακτηριστικά αυτού του ζώο

Σύμφωνα με την Κινεζική αστρολογία, το Βουβάλι ή Βούβαλος, είναι ένα σοφό και εργατικό ζώο, και φέτος που είναι η χρονιά του, θα φέρει στη ζωή των ανθρώπων ηρεμία και σταθερότητα.

Αυτό σημαίνει ότι μέσα στους επόμενους 12 μήνες, οι προσπάθειές σας σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο θα ανταμειφθούν. Γιατί ο Βούβαλος αγαπά τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, βάζουν στόχους και εργάζονται με ζήλο και ακούραστα για να τους πετύχουν.

Ο Βούβαλος, Προστάτης του 2021, προστατεύει πρώτα και πάνω απ’ όλα την οικογένεια και ευνοεί την αγάπη, τη χαρά και τη γαλήνη ανάμεσα στα μέλη της.

Οι άνθρωποι που στο Κινεζικό ωροσκόπιο ανήκουν στο ζώδιο του Βούβαλου χαρακτηρίζονται για το χαμηλό προφίλ τους, την ειλικρίνεια, την ψυχραιμία, την εργατικότητα, την αυτοπειθαρχία και τις ηγετικές τους ικανότητες.

Ιδιαίτερα, οι γυναίκες του ζωδίου, χαρακτηρίζονται για την ευγένεια και την ηρεμία τους, αλλά και για τη μαχητικότητά τους. Δεν παραδίδονται στη μοίρα τους αλλά αγωνίζονται με πείσμα για να πετύχουν αυτό που θεωρούν σωστό για τον εαυτό τους.

Οι Βούβαλοι ταιριάζουν με άτομα που ανήκουν στα ζώδια του Ποντικού, του Φιδιού και του Πετεινού.

Σύμφωνα με έναν μύθο, ο αυτοκράτορας Jade είπε ότι η σειρά θα προκύψει από εκείνη με την οποία έφτασαν στο κόμμα του.

Το Βουβάλι θα έφτανε πρώτο αλλά ο Ποντικός ( Αρουραίος) το εξαπάτησε και αυτό τον πήρε στους ώμους του κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Στη συνέχεια, μόλις έφτασαν, ο Ποντικός πήδηξε κάτω και προσγειώθηκε μπροστά.

Σύμφωνα με τους όρους του γιν και του γιανγκ (阴阳 / yīn yáng), το βουβάλι είναι ο Γιν.

Αν και η Κίνα χρησιμοποιεί το γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως και ο υπόλοιπος πλανήτης, το σεληνιακό ημερολόγιο εξακολουθεί να έχει τεράστια σημασία για τους Κινέζους –αρκετοί γιορτάζουν βάσει αυτού ακόμη και τα γενέθλιά τους ή υπολογίζουν την ηλικία τους.

Καλή χρονιά… και πάλι!

*Το 2021 είναι ‘Ετος Πολιτισμού και Τουρισμού Κίνας-Ελλάδας και το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Κίνας έχει προγραμματίσει μια σειρά εκδηλώσεων με τίτλο «Ευτυχισμένη Κινέζικη Πρωτοχρονιά» που μπορείτε αν θέλετε να παρακολουθήσετε διαδικτυακά. Η μετάδοση θα γίνεται ζωντανά στην ιστοσελίδα Chinaculture.org σε ειδική θεματική καρτέλα. Μετά τη λήξη της ζωντανής μετάδοσης, θα μπορείτε να παρακολουθήσετε τις παραστάσεις και τα διαδραστικά δρώμενα στην ίδια σελίδα ή στο YouTube, στον επίσημο λογαριασμό του Πολιτιστικού Κέντρου της Κίνας στην Αθήνα.

lifeshering.gr

Κάποτε στην Πελαγονία

 Κάποτε στην Πελαγονία.

Όταν λέμε Πελαγονία, δεν εννοούμε τίποτα περισσότερο από μια περιοχή που βρισκόταν στην αρχαιότητα, εκει που σήμερα βρίσκονται  οι νοτιοδυτικές περιοχές της σύγχρονης πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.  Ήταν η χώρα του Ελληνικού φύλου των Πελαγόνων οι οποίοι, πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο του Φιλίππου του  Β, τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών.  Βρισκόμαστε στον 4ο αιώνα π.Χ δηλαδή 1000 χρόνια πριν εμφανιστεί ο πρώτος Σλάβος ( ανεξαρτήτως μορφής) στην περιοχή . 

Ο Όμηρος μαρτυρά πολυ νωρίτερα απο το 4ο αιώνα π.Χ , και συγκεκριμένα  τον 9ο αίωνα π.Χ, οτι οι Πελαγόνες ( οι τότε κάτοικοι του σημερινού Μοναστηρίου , Γευγελής κ.λ.π) έλαβαν το όνομα  τους απο τον γιό του ποταμού Θεού Αξιού τον μυθολογικό Πελαγώνα.  Ο Πελαγώνας υπήρξε ο πατέρας του Παίονα Αστεροπαίου στην Ιλιάδα. Οι Πελαγόνες υπήρξαν η Ηπειρωτική φυλή των Μολοσσών, σύμφωνα με το Στράβωνα,που αποκαλεί την Πελαγονία Τριπολίτιδα.

Εκεί έγινε επι Βυζαντίου η μάχη της Πελαγονίας όπου ο Μιχαήλ Ή ο Παλαιολόγος νίκησε την συμμαχία του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Δούκα, του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και του βασιλιά της Σικελίας Μανφρέδου. Εξαιτίας αυτής της νίκης το 1261 απελευθερώθηκε και η Κωνσταντινούπολη απο τους Φράγκους.

Η νεότερη ιστορία της Πελαγονίας βρίσκει οπως γράφει και ο Βλάσης Αγτζίδης ο οποίος εχει ασχοληθεί με το θέμα , έντονο το ελληνικό στοιχεία κατα τον 19ο αιώνα στην περιοχή . Ο πληθυσμός αυτός κατοικούσε κατά πλειονότητα στην περιοχή της Πελαγονίας, που περιλαμβάνει την Οχρίδα (Αχρίδα), το Μοναστήρι, τη Γευγελή, και τη Στρώμνιτσα. Τα βόρεια όριά του, που ταυτίζονταν με τα όρια της ιστορικής Μακεδονίας, ήταν το Κρούσοβο και το Πρίλαπο.  Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν οταν δημιουργήθηκε το Εξαρχικό θέμα , δηλαδή η  απόπειρα των Βούλγαρων εθνικιστών να αποσπάσουν τους σλαβόφωνους πληθυσμούς από την επιρροή του ελληνόφωνου Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο σλαβόφωνος πληθυσμός διασπάστηκε. Ένα μέρος προσχώρησε στην Εξαρχία, ενώ ένα άλλο σημαντικό παρέμεινε πιστό στην παραδοσιακή Ρωμιοσύνη. Οπως σημειώνει ο Αγτζίδης στο πόνημα του οι ”Έλληνες της FYROM”  (απο οπου δανείστηκα και τις φωτογραφίες) οι βασικές ομάδες του ελληνισμού της Πελαγονίας ήταν οι πατριαρχικοί σλαβόφωνοι, οι Βλάχοι που τους αποκαλούσαν Γκραικομάνους και οι ελληνόφωνοι Σαρακατσάνοι. 

Ο Σλαβομακεδόνας ιστορικός KrsteBitoski αναφέρει: «Aυτοί οι Βλάχοι, βαθμιαία καθίστανται η κύρια δύναμη στο πλευρό της Μητρόπολης της Πελαγονίας για την προώθηση της Μεγάλης Ελληνικής Ιδέας. Οι ναοί και τα σχολεία του Μοναστηρίου ήταν σε ελληνικά χέρια κατά τα μέσα του 19ου αιώνα…».

Στο Υπόμνημα που απέστειλε η Ελληνική Κοινότητα της Πελαγονίας το 1903 προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, περιγράφεται με σαφήνεια η πολιτιστική και εθνική κατάσταση:«…λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί αλλ’ αυδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν’ αμαφισβητεί προς ημάς τούτο.».

Η ένταση των εθνοτικών συγκρούσεων στην περιοχή φαίνεται και από τη μαρτυρία του MichelPailares:«Στο Μοναστήρι, όλοι οι Βλάχοι είναι Έλληνες ως τα βάθη της καρδιάς τους, με ελληνικές παραδόσεις και ιδανικά. Στέλνουν πάνω από δύο χιλιάδες παιδιά στα σχολεία του ελληνισμού, που τα πλουτίζουν με τις εισφορές τους. Αυτοί βρίσκονται επικεφαλής του πιο σκληρού και αμείλικτου αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Δημιούργησαν μια μυστική επιτροπή που είναι ο τρόμος των κομιτατζήδων. Ούτε ο μητροπολίτης ούτε ο Έλληνας πρόξενος μπορούν να μετριάσουν τον έξαλλο πατριωτισμό τους...».

Στο Μοναστήρι υπήρχαν Ελληνικά σχολεία στις αρχές του 20ου αιώνα τα οποία ήταν εφάμιλλα των ελληνικών σχολείων της Σμύρνης(φωτογραφία)

Η Ελληνική Κοινότητα Μεγάροβου (φωτογραφία) τέλη 19ου αρχές 20ου αιώνα είναι μια αξιοσημείωτη παρουσία . Το Μεγάροβο είχε τον δικό του ευεργέτη. Τον Στέργιο Στυλείδη, ο οποίος εγκατεστημένος από χρόνια στη Ρουμανία ανε­γείρει με δαπάνες του το 1893 το "Νηπιαγωγείον Μεγαρόβου" κατα­θέτει δέ στην Εθνική Τράπεζα της Ελλά­δος 100.000 δρχ. όπως από τους τόκους συντη­ρείται το Νηπιαγω­γείο και Παρθεναγω­γείο. Το Μεγάροβο ήταν πατρίδα του μεγάλου μουσουργού Δημητρίου Στέργιου Λάλα, μαθητή του Βάγκνερ, ο οποίος πέθανε στη Θεσσαλονίκη και του οποίου δυστυχώς τα μουσικά του έργα δεν διασώθηκαν. Ονομαστοί Μεγαροβίτες ήταν ο Σάπκας Μιχαήλ (1867-1956) μέλος της Νέας Φιλικής Εταιρείας του Αναστασίου Πηχεώνα και για πολλά χρόνια δήμαρχος Λάρισας, ο Μάλτος Αλκιβιάδης (1871-1945) ο οποίος σπούδασε στο Γυμνάσιο Μοναστηρίου και αργότερα σαν γιατρός εγκαταστάθηκε στη Θεσσα­λονίκη.

Οι περισσότεροι Έλληνες της περιοχής είναι Βλαχόφωνοι. Όπως αναφέρει ο Giovani Amadori-Virgili στα Αρχεία του Ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών "La questione Rumeliota: (Macedonia, Vecchia Serbia, Albania, Epiros) et la politica italiana". Roma 1908:

«...Οι βλάχοι από τους αρχαιότατους χρόνους έχουν διαμορφώσει ελληνική συνείδηση. Τη διαμόρφωσαν με τρόπο αυθόρμητο και ελεύθερο σαν παράγωγο συνήθειας αιώνων. Όπως στο παρελθόν από το Βυζάντιο μέχρι την εποχή των Μουσουλμάνων, οι βλάχοι της Πίνδου, της Αχρίδος και της Θεσσαλίας, υιοθέτησαν όλα τα χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτισμού, έτσι και τώρα ασπάσθηκαν την ελληνική εθνική συνείδηση, τελευταίο προϊόν του ελληνικού πολιτισμού...»

Ελληνική διαδήλωση τεραστίων διαστάσεων έλαβε μέρος στο Μοναστήρι, 1908, για το νέο οθωμανικό Σύνταγμα(φωτογραφία )

Θα μπορούσε να γράψει κανείς πολλά για τους Έλληνες της Πελαγονίας , αλλά πλέον το θέμα εδω και 100 χρόνια σχεδόν εχει θαφτεί στα πιο σκοτεινά υπόγεια της ιστορίας . Η άγνοια είναι ? Η Αδιαφορία ? η μήπως ενας φόβος ανεξήγητος ή σκόπιμος? Μάλλον το τελευταίο. 

Για αυτό επέλεξα να κλείσω αυτό το μικρό αρθράκι με ενα απόσπασμα απο το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη, 

 ”Η Ζωή εν τάφω ” που είναι  αφιερωμένο στις θηριωδείες του Α Παγκοσμίου  Πολέμου, ενα απόσπασμα που μάλλον τείνει  να γίνει προφητικό και για τις ημέρες μας .....

«Νύχτα μπήκαμε στο Μοναστήρι… Είναι μια μεγάλη πολιτεία σερβική, που οι κάτοικοί της είναι Έλληνες…Μιλάνε ψιθυριστα, περπατάνε τρομαγμένα..»

Με ιδιαίτερη αγάπη σε όσους αφήσαμε να μιλούν ακόμα ψιθυριστά και να περπατάνε τρομαγμένα

Ιωσήφ Τσιμισκής.

Από το προφίλ του Δημήτρη Πατσιά

τίποτα δεν είναι δυνατότερο από την επιθυμία να ζήσεις.

 

Ούτε η θλίψη ούτε η απογοήτευση ούτε η αβεβαιότητα, ούτε η μοναξιά ...

Ούτε η θλίψη ούτε η απογοήτευση ούτε η αβεβαιότητα, ούτε η μοναξιά.

Τίποτα δεν θα με σταματήσει να χαμογελάω.

Ούτε ο φόβος ούτε η κατάθλιψη, όσο κι αν υποφέρει η καρδιά μου, τίποτα δεν θα με εμποδίσει να ονειρευτώ.

Σε καταιγίδες και σε δύσκολους δρόμους, τίποτα δεν με εμποδίζει να πιστέψω, θέλω να ζήσω σήμερα σαν να ήταν το πρώτο, σαν να ήταν το τελευταίο, σαν να ήταν το μόνο, θέλω να ζήσω τη στιγμή τώρα, καθώς αν ήταν ακόμα νωρίς Όπως ποτέ δεν είναι πολύ αργά

Θέλω να παραμείνω αισιόδοξος, να διατηρήσω την ισορροπία μου, να ενισχύσω την ελπίδα μου, να ξαναχτίσω τις ενέργειές μου για να ευημερήσω στην αποστολή μου και να ζήσω με χαρά κάθε μέρα της ζωής μου.

Θέλω να περπατήσω με την ασφάλεια που θα φτάσω, θέλω να πολεμήσω με την ασφάλεια που θα ξεπεράσω, θέλω να ψάξω με την ασφάλεια που θα βρω, θέλω να ξέρω πώς να περιμένω για να μπορέσω να πραγματοποιήσω τα ιδανικά της ύπαρξής μου, εν συντομία ...

Θέλω να κάνω το καλύτερο δυνατό για να ζήσω έντονα και υπέροχα κάθε μέρα της ζωής μου ...

τίποτα δεν είναι δυνατότερο από την επιθυμία να ζήσεις.

Σκέψη του Δράκου και του πολεμιστή 

Tai chi sanisidro

 

Επιτέλους θα αφιερωθώ ειλικρινά και χωρίς επιφύλαξη στη γενική κατεδάφιση των απόψεών μου.

Rene Descartes.

Μια συμβουλή του Ip Man

 Όλοι έχουμε εσωτερικούς δαίμονες για να πολεμήσουμε και ονομάζουμε αυτούς τους δαίμονες φόβο, μίσος και οργή.

Εάν δεν τους κατακτήσετε, τότε μια ζωή εκατό ετών είναι μια τραγωδία.

Εάν το κάνετε, τότε η ζωή μιας ημέρας μπορεί να είναι ένας θρίαμβος.

Ip Man.